Ο Παναθηναϊκός και το νέο του πρόσωπο

Όπως επισημάναμε και στην περιγραφή του αγώνα, ο Παναθηναϊκός δείχνει ότι διαθέτει κανονικούς πλέι μέικερ στη σεζόν που «ανοίγει».

Γιατί είναι αλήθεια ότι ο Παναθηναϊκός δεινοπάθησε τα τελευταία χρόνια εξαιτίας των άστοχων επιλογών στη θέση «1». Δε μπορώ να ξέρω τι ακριβώς έψαχνε αλλά επί της ουσίας δεν ήθελε κάποιον ή κάποιους σούπερ σταρ, αλλά παίκτες που θα μπορούσαν με ασφάλεια να καλύψουν τη θέση και να κάνουν αυτά ακριβώς που επιβάλλει ο ορισμός του πλέι μέικερ.

Ο Πάρις Λι και ο Νέιτ Γουόλτερς έχουν και τα δύο! Δεν είναι ίδιοι παίκτες αλλά μπορεί ο ένας να συμπληρώσει τον άλλο και ο καθένας ξεχωριστά να εκφράσει αυτό που ζητά ο Ντέγιαν Ράντονιτς. Σαν πρώτο δείγμα γραφής, στη νίκη επί της πρωταθλήτριας Euroleague, Εφές, από τους δύο πλέι μέικερ είχαμε τους 28 πόντους με 7/11 δίποντα, 4/5 τρίποντα, 9 ασίστ και 37 βαθμούς στο σύστημα αξιολόγησης συνολικά.

Θα πρέπει να πάω πολύ πίσω για να θυμηθώ πότε είχε πάρει ο Παναθηναϊκός αυτά τα στοιχεία από δύο πλέι μέικερ.

Βέβαια το γεγονός ότι στο «1» υπάρχει πληρότητα, εμπειρία και ποιότητα φαίνεται κι από το ότι ο Λευτέρης Μποχωρίδης μπορεί να αφοσιωθεί στο ρόλο του, να είναι πολύτιμος και χρήσιμος σε αυτόν και να μην απαιτούνται πράγματα παραπάνω από τις δυνατότητές του.

Και ταυτόχρονα, η γενικότερη παρουσία τους φανερώνει την ανάγκη που είχαν οι «πράσινοι» τόσα χρόνια για μια κανονικότητα. Διότι το μπάσκετ είναι δίκαιο άθλημα, με συγκεκριμένες προδιαγραφές και δε μπορείς να καταργήσεις τους κανόνες του.

Μπορεί να λένε επίσης ότι το μπάσκετ είναι το άθλημα των ψηλών, αλλά το παιχνίδι το κάνουν οι «κοντοί», αυτοί δηλαδή που έχουν τη μπάλα στα χέρια τους. Αν βάλουμε και τις επιδόσεις των δύο σέντερ, Γκουντάιτις και Παπαγιάννη θα πάρουμε κι άλλα χρήσιμα συμπεράσματα: Συνολικά 26 πόντοι- 9 ριμπάουντ- 36 βαθμούς στο σύστημα αξιολόγησης και 11/14 σουτ.

Οι περιφερειακοί δημιουργούν για τους ψηλούς και το αποτέλεσμα είναι ορατό.

Βεβαίως δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι είδαμε τον Παναθηναϊκό χωρίς το βασικό του δυάρι, τον Μάριους Γκριγκόνις που είναι τραυματίας αλλά και το βασικό του τριάρι, τον Ματέους Πονίτκα που βρίσκεται στην Αθήνα εδώ και λίγες ώρες.

Τα αδέρφια Καλαϊτζάκη αποτελούν ενδιαφέρον project αλλά ακόμα φάνηκαν αρκετά «τρακαρισμένοι» πολύ περισσότερο ο Παναγιώτης και κάπως λιγότερο ο Γιώργος που ανέβηκε προς το τέλος.

Ο Ντέρικ Γουίλιαμς είναι παίκτης με ποιότητα και τρομερά ατομικά προσόντα, που μπορεί να φτιάξει δική του φάση αλλά εξακολουθώ να αναρωτιέμαι το λόγο που παρά τα στοιχεία που διαθέτει δεν έχει μείνει για δεύτερη χρονιά σε μια ομάδα.

Προσωπικά «γουστάρω» πολύ τον Γουίλιαμς ως παίκτη, αλλά με προβληματίζει το παραπάνω.

Ο Άντριους φάνηκε «μουδιασμένος», είχε 0/7 σουτ (αλλά και 4 ασίστ) και δε γνωρίζω μήπως επηρεάστηκε από την έλευση του Πονίτκα όμως αυτή τη στιγμή δείχνει ότι είναι πιο πίσω από όλους.

Για τον Χουγκάζ επιμένω ότι ο Παναθηναϊκός πρέπει να του δώσει περισσότερες ευκαιρίες κι ευθύνες καθώς έχει δυνατότητες και προοπτική και δεν είναι το «περιττό» που παρουσιάζεται από πολλούς.

Με την έλευση ξένου στο «4» θα πάει ακόμα πιο πίσω όπως και ο Μαντζούκας άρα ο Παναθηναϊκός θα πρέπει να έχει ένα συγκεκριμένο πλάνο μέσω της ασθενέστερης Basket League γι’ αυτά τα δύο παιδιά κατ’ αρχήν και για τον Σαμοντούροφ που είναι πολύ μικρός ακόμα ή τον Αβδάλα κατά δεύτερο λόγο.