Πως εξηγείται η μεγαλομανία των Τούρκων – Πάντα έφτιαχναν τεράστια πλοία και τους τα βύθιζαν πάντα οι Έλληνες

Η «μεγαλομανία» των Τούρκων στην κατασκευή τεράστιων πλοίων –και η συχνή κατάληξή τους στον βυθό από ελληνικά χτυπήματα– δεν είναι απλώς ζήτημα στρατιωτικής στρατηγικής· είναι θέμα ιστορικής, ψυχολογικής και γεωπολιτικής ταυτότητας.

Από την Οθωμανική Αυτοκρατορία και τη ναυμαχία της Ναυπάκτου (1571), όπου ο στόλος των τεράστιων τουρκικών γαλερών καταστράφηκε από τη χριστιανική συμμαχία (συμπεριλαμβανομένων Ελλήνων ναυτών), μέχρι τη βύθιση του Φετχί Μπουλέντ από το ελληνικό τορπιλλοβόλλο «Τ- 11», τον 1ο Π.Π., το μοτίβο είναι επαναλαμβανόμενο. Οι Οθωμανοί είχαν πάντοτε την τάση να επενδύουν σε εντυπωσιακές ναυτικές πλατφόρμες για λόγους ισχύος, επιβολής και προβολής εθνικού μεγαλείου.

Ο λόγος αυτής της προσκόλλησης σε μεγάλα πλοία έχει να κάνει με το ιστορικό αίσθημα “ανασύστασης της αυτοκρατορίας” και του ρόλου της Τουρκίας ως κυρίαρχης περιφερειακής δύναμης. Ένα γιγαντιαίο πλοίο δεν είναι μόνο πολεμικό εργαλείο – είναι πλωτό σύμβολο. Όμως αυτό ακριβώς το σύμβολο είναι και στρατηγικό μειονέκτημα όταν δεν υποστηρίζεται από ισχυρό ναυτικό δόγμα, αντιαεροπορική κάλυψη και ανθυποβρυχιακή άμυνα.

Η ελληνική ναυτική στρατηγική, αντίθετα, βασιζόταν πάντα σε ευκινησία, τεχνογνωσία και έξυπνη χρήση της τεχνολογίας και του γεωγραφικού χώρου (π.χ. νησιωτικά περάσματα, υποβρύχια, ταχύτητα, αιφνιδιασμός). Γι’ αυτό και ακόμα και στην πρόσφατη ιστορία, η Ελλάδα δεν επένδυσε ποτέ σε πλωτά παλάτια, αλλά σε συνοχή και ισχύ ακριβείας, όπως φρεγάτες Belh@rra, υποβρύχια τύπου 214 και Rafale με πυραύλους SCALP.

Σήμερα, το Anadolu, το τουρκικό «μίνι» αεροπλανοφόρο, μοιάζει να συνεχίζει αυτή την παράδοση: μεγάλο, εντυπωσιακό, αλλά στρατηγικά ευάλωτο. Κι όπως έδειξε η Ιστορία, το μέγεθος δεν σώζει· ειδικά στο Αιγαίο.

Διαβάστε επίσης:

Σε κανένα άλλο ζώο δεν φερθήκαμε έτσι. Και όμως, μας αγαπάει ακόμα.

Πόσο ζύγιζαν οι αρχαίοι Έλληνες;