Κολοσσός: Την μπάλα την ξανάπαιρνε. Το καλάθι το έχανε!
Ο Κολοσσός έβρισκε δεύτερες επιθέσεις απέναντι στον Παναθηναϊκό, αλλά δεν μπορούσε να τις αξιοποιήσει. Ο Τσιακμάς προσπάθησε να τον κρατήσει στο παιχνίδι, ο Γουίλις αντέδρασε αργά και οι απουσίες δυσκόλεψαν τον Λυκογιάννη.
Ο Γουίλις στο τέλος. Ωραία ιστορία. Αλλά πριν από τον Γουίλις υπήρχε κάτι σχεδόν κωμικό, αν δεν ήταν τόσο εκνευριστικό για τον Κολοσσό. Χαμένο σουτ, επιθετικό ριμπάουντ, πάλι η μπάλα στα χέρια των Ροδιτών. Ξανά επίθεση. Ξανά τα ίδια. Λες και κάποιος είχε κολλήσει το κουμπί της επανάληψης. Τόσος κόπος για να φτάσεις πάλι εκεί που ήσουν.
Ο Τσιακμάς, βέβαια, είχε άλλη γνώμη.
Πήρε πρωτοβουλίες όταν ο Παναθηναϊκός άρχισε να ξεφεύγει. Έδωσε στον Κολοσσό λόγο να συνεχίσει να κυνηγά. Ο Καμπερίδης επίσης. Μόνο που οι «πράσινοι» είχαν τον Ρογκαβόπουλο, τον Ναν, επιλογές που ο Λυκογιάννης δεν μπορούσε να βγάλει από το δικό του καπέλο.
Καπέλο. Μια κουβέντα είναι. Χωρίς Καράμπελα και Χάρις, ο προπονητής του Κολοσσού έπρεπε να ζητά περισσότερα από λιγότερους παίκτες. Και να τους βλέπει να ξοδεύουν δυνάμεις για να ξανακερδίσουν κατοχές που δεν κατάφερναν να τελειώσουν. Την ίδια ώρα ο Παναθηναϊκός, ακόμη και χωρίς να εντυπωσιάζει, μπορούσε να βρίσκει διαφορετικό άνθρωπο για τη δουλειά. Κάποια στιγμή ο Γουίλις το έκανε προσωπική υπόθεση. Ο Κολοσσός πλησίασε, ενόχλησε, αρνήθηκε να παραδοθεί.
Να του δώσουμε συγχαρητήρια; Για ποιο πράγμα; Επειδή θυμήθηκε αργά όσα μπορούσε να κάνει νωρίτερα; Το ΟΑΚΑ δεν συγχωρεί εύκολα τέτοιες καθυστερήσεις.
