ΕΟΚ: Όσα συμβαίνουν στο μπάσκετ δεν είναι μπρα ντε φερ επικοινωνιακών νικών!

Το ελληνικό μπάσκετ βρίσκεται μπροστά σε μια από τις πιο δύσκολες στιγμές του. Και το μεγαλύτερο λάθος που μπορεί να γίνει αυτή την περίοδο είναι να αντιμετωπιστούν όσα συμβαίνουν στην ΕΟΚ ως μια ακόμη αντιπαράθεση, στην οποία κάποιοι πρέπει να κερδίσουν και κάποιοι άλλοι να χάσουν.

Διότι εδώ δεν μιλάμε για ένα ντέρμπι. Ούτε για μια διαφωνία παραγόντων που θα ξεχαστεί σε λίγες ημέρες. Μιλάμε για την αξιοπιστία ενός ολόκληρου αθλήματος, η οποία δοκιμάζεται από τις δικαστικές εξελίξεις και τη δημόσια συζήτηση που τις συνοδεύει.

Οι εικόνες με τον Βαγγέλη Λιόλιο και πρόσωπα της ελληνικής διαιτησίας να οδηγούνται ενώπιον των δικαστικών αρχών, αλλά και οι αποφάσεις για προσωρινή κράτηση κατηγορουμένων, έχουν δημιουργήσει ένα εξαιρετικά βαρύ κλίμα. Αυτό δεν αναιρεί το τεκμήριο αθωότητας κανενός. Η Δικαιοσύνη θα εξετάσει τα στοιχεία και θα αποφασίσει. Η ζημιά, όμως, που προκαλείται στην εικόνα του μπάσκετ είναι μια πραγματικότητα που δεν μπορεί να αγνοηθεί.

Η ΕΟΚ χρειάζεται καθαρή εντολή για την επόμενη ημέρα

Σε αυτό το περιβάλλον, οι εκλογές στην ΕΟΚ αποτελούν αναγκαίο βήμα. Όχι επειδή μπορούν από μόνες τους να λύσουν όλα τα προβλήματα, αλλά επειδή η ομοσπονδία χρειάζεται μια νέα, ξεκάθαρη εντολή και μια διοίκηση που θα μπορέσει να λειτουργήσει χωρίς τη διαρκή σκιά της αμφισβήτησης.

Η τοποθέτηση του υπουργού Αθλητισμού, Γιάννη Βρούτση, για την ανάγκη προσφυγής στις κάλπες κινείται προς αυτή την κατεύθυνση, με δεδομένο βέβαια το αυτοδιοίκητο των αθλητικών ομοσπονδιών.

Από τη στιγμή που το προεδρείο, με επικεφαλής τον Άγγελο Παπανικολάου, έχει ήδη τοποθετήσει χρονικά τις εκλογές μέσα στον Δεκέμβριο, το ζητούμενο είναι να προχωρήσει η διαδικασία με θεσμική τάξη και χωρίς νέες αντιπαραθέσεις.

Άλλωστε, το πρόβλημα δεν είναι μόνο ποιος θα διοικήσει την ΕΟΚ. Είναι και με ποιον τρόπο θα πείσει ότι μπορεί να εκπροσωπήσει το σύνολο του ελληνικού μπάσκετ.

Το μπάσκετ δεν έχει ανάγκη από νικητές στις εντυπώσεις

Αυτό που προκαλεί ακόμη μεγαλύτερο προβληματισμό είναι ότι η υπόθεση τείνει να μετατραπεί σε ένα διαρκές επικοινωνιακό μπρα ντε φερ.

Δηλώσεις, απαντήσεις, αιχμές και προσπάθειες να διαμορφωθεί κλίμα υπέρ της μιας ή της άλλης πλευράς. Σαν να πρόκειται για μια αναμέτρηση στην οποία θα μετρήσουμε ποιος πέτυχε περισσότερες επικοινωνιακές νίκες.

Μόνο που το ελληνικό μπάσκετ δεν πρόκειται να βγει κερδισμένο επειδή κάποιος επικράτησε στη δημόσια αντιπαράθεση. Ούτε η δικαστική διερεύνηση μπορεί να αντικατασταθεί από τηλεοπτικές τοποθετήσεις και ανταλλαγές ανακοινώσεων.

Χρειάζεται αυτοσυγκράτηση από όλους. Από παράγοντες, εκπροσώπους, εμπλεκόμενες πλευρές και όσους επιλέγουν να τοποθετούνται δημόσια. Όχι σιωπή, αλλά υπευθυνότητα. Και κυρίως σεβασμός σε μια διαδικασία που βρίσκεται σε εξέλιξη.

Το παράδοξο είναι ότι όλα αυτά συμβαίνουν σε μια περίοδο κατά την οποία το ελληνικό μπάσκετ έχει ξανά τεράστιο αγωνιστικό ενδιαφέρον. Οι ομάδες προσφέρουν ανταγωνισμό, το επίπεδο είναι υψηλό και υπάρχουν οι προϋποθέσεις ώστε η συζήτηση να περιστρέφεται γύρω από όσα γίνονται στο παρκέ.

Αντί γι' αυτό, την επικαιρότητα καταλαμβάνουν οι δικαστικές εξελίξεις και οι αντιπαραθέσεις εκτός γηπέδων.

Η επόμενη ημέρα της ΕΟΚ δεν θα κριθεί από το ποιος θα πει την τελευταία κουβέντα. Θα κριθεί από το αν θα υπάρξει πραγματική διάθεση για αλλαγή, διαφάνεια και αποκατάσταση της εμπιστοσύνης.

Διότι στο τέλος αυτής της ιστορίας δεν πρέπει να υπάρχει ένας επικοινωνιακός νικητής και ένας ηττημένος. Πρέπει να υπάρχει ένα ελληνικό μπάσκετ που θα έχει καταφέρει να σταθεί ξανά στα πόδια του.