EuroLeague: Πώς Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός «χωρούν» τα πανάκριβα συμβόλαια στο salary cap

Κάθε φορά που ανακοινώνεται ένα μεγάλο συμβόλαιο στην EuroLeague, το πρώτο ερώτημα που ακούγεται είναι το ίδιο: «Μα πώς γίνεται να χωράνε όλοι στο salary cap;»

Η απάντηση είναι ότι το νέο οικονομικό μοντέλο της διοργάνωσης δεν λειτουργεί όπως το NBA ούτε βάζει ένα απόλυτο πλαφόν στις δαπάνες κάθε ομάδας. Αντίθετα, προβλέπει μια σειρά από εξαιρέσεις που μειώνουν σημαντικά το ποσό που υπολογίζεται για κάθε σύλλογο.

Η σημαντικότερη αφορά τους λεγόμενους anchor players. Κάθε ομάδα έχει τη δυνατότητα να δηλώσει έως τρεις παίκτες ως τους βασικούς πυλώνες του ρόστερ της, με τα συμβόλαιά τους να εξαιρούνται από τον υπολογισμό του salary cap.

Επιπρόσθετα, υπάρχει ειδική πρόβλεψη για τους αθλητές που παραμένουν για αρκετά χρόνια στον ίδιο σύλλογο. Σε αυτές τις περιπτώσεις δεν υπολογίζεται ολόκληρο το συμβόλαιο, αλλά μόνο μέρος του, επιβραβεύοντας ουσιαστικά τις ομάδες που διατηρούν τον βασικό κορμό τους.

Ακόμη μία σημαντική εξαίρεση αφορά τους παίκτες κάτω των 23 ετών, οι οποίοι δεν επιβαρύνουν το salary cap, καθώς η EuroLeague επιδιώκει να ενισχύσει την ανάπτυξη νεαρών αθλητών.

Με άλλα λόγια, το συνολικό μπάτζετ μιας ομάδας και το ποσό που λαμβάνεται υπόψη για το salary cap είναι δύο τελείως διαφορετικά μεγέθη.

Αυτός είναι και ο λόγος που τόσο ο Ολυμπιακός όσο και ο Παναθηναϊκός μπορούν να διατηρούν πανίσχυρα ρόστερ με μεγάλα συμβόλαια, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι βρίσκονται εκτός των οικονομικών κανονισμών της διοργάνωσης. Οι εξαιρέσεις που προβλέπονται από το σύστημα επιτρέπουν στις δύο ελληνικές ομάδες να περιορίζουν σημαντικά το ποσό που προσμετράται.

Στην πράξη, λοιπόν, το salary cap της EuroLeague δεν απαγορεύει στις ομάδες να επενδύσουν μεγάλα ποσά. Απλώς καθορίζει τον τρόπο με τον οποίο αυτά υπολογίζονται, δημιουργώντας ένα μοντέλο που επιβραβεύει τη διατήρηση κορμού, την ανάδειξη νέων παικτών και την επένδυση σε συγκεκριμένους αστέρες.