Ο Φορτούνης ξεμπροστιάζει τον Φαν’τ Σχιπ…

Για να μην ξεχάσουμε και αυτά που ξέρουμε. Είδηση δεν είναι ότι η Εθνική κέρδισε στο Τσισινάου. Δεν είναι καν αξιοσημείωτο. Δεν μπορεί να είναι μια νίκη επί μιας ομάδας που στο FIFA Ranking ξεπερνάει μόνο τα… μεγαθήρια των Μάλτας, Λιχτενστάιν, Γιβραλτάρ και Σαν Μαρίνο. Διαφορετικά, ας το κλείσουμε μόνοι μας το μαγαζί, δεν έχει νόημα να ασχολούμαστε.

Σε καμία περίπτωση δεν μπορεί, ακόμη και γι’ αυτήν, τη συγκεκριμένη γενιά της «γαλανόλευκης», που ψάχνει πατήματα, εμπιστοσύνη, αυτοπεποίθηση, να δικαιολογεί πανηγυρισμούς και μεγαλοστομίες η νίκη επί μιας ομάδας που στα τελευταία της είκοσι παιχνίδια έχει κερδίσει μόνο την Ανδόρρα και την τελευταία πενταετία, πέραν αυτής του κρατιδίου στα Πυρηναία, έχει καταβάλλει και το Σαν Μαρίνο.

Το αυτονόητο λοιπόν έγινε. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο. Οτιδήποτε περαιτέρω, ή εκ του πονηρού είναι ή σκοπιμότητες εξυπηρετεί. Οπότε, πάμε παρακάτω. Στην ουσία. Και η ουσία έγκειται σε αυτό που εδώ σημειώνονταν μετά το φιλικό με την Κύπρο. Σε ό,τι χρειάζεται για μια ομάδα να δομηθεί ξανά, σωστά, γερά. Στην εμπιστοσύνη. Στην ειλικρίνεια. Στις καθαρές κουβέντες.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: Εθνική Ελλάδας: Έπιασε Ρεχάγκελ, στο… κυνήγι του Σάντος ο Φαν’τ Σχιπ

Δεν παίζει στον Ολυμπιακό, πως να τον βάλω βασικό, έλεγε ο Τζον Φαν’τ Σχιπ δικαιολογώντας τον παραγκωνισμό του Κώστα Φορτούνη από την ενδεκάδα της Εθνικής στα παιχνίδια του Οκτωβρίου. Χτες, αλλά και στο μεσοβδόμαδο με την Κύπρο, ο «Φορτού» ξεκίνησε. Χτες μάλιστα κάνοντας τη δουλειά, με την ζωγραφιά που άνοιξε το σκορ και την ασίστ στον Μπακασέτα για το 0-2.

Να θυμηθούμε τι έκανε ο Φορτούνης στο μεσοδιάστημα; Συνολικά, σε έξι παιχνίδια που έδωσε ο Ολυμπιακός, αγωνίστηκε δύο φορές βασικός και στις δύο χωρίς να ολοκληρώσει ενενηντάλεπτο, σε τρία παιχνίδια μπήκε αλλαγή (στα δύο, μετά το 75’) και στο ένα, στο Μάντσεστερ κόντρα στη Σίτι, ήταν εκτός αποστολής. Κοινώς, 177 αγωνιστικά λεπτά.

Είναι αρκετά για να δικαιολογήσουν την αναίρεση του οκτωβριανού ισχυρισμού του Ολλανδού εκλέκτορα; Oχι βέβαια, σοβαροί να ‘μαστε. Στις τέσσερις συμμετοχές που έχει κάνει ο Φορτούνης με το εθνόσημο στα παιχνίδια του Οκτωβρίου και του – ως τώρα – Νοεμβρίου έχει παίξει περισσότερο απ’ όσο έχει παίξει με τον Ολυμπιακό!

Ο Τύπος, τα media, η κοινή γνώμη, οι οπαδογράφοι, όλοι τέλος πάντων, μπορούν ανέξοδα και ανεύθυνα να μπαίνουν στη συζήτηση γιατί παίζει ή γιατί δεν παίζει ο οποιοσδήποτε. Πόσο μάλλον όταν αυτός δεν είναι ο οποιοσδήποτε, αλλά ο πλέον χαρισματικός ποδοσφαιριστής της γενιάς του.

Ο εκλέκτορας όμως δεν έχει κανένα απολύτως ελαφρυντικό στο να επικαλείται καφενειακούς ισχυρισμούς, μόνο και μόνο για να τους αναιρεί, χωρίς να… αυτοξεμπροστιάζεται. Και φυσικά εξαίρετα έπραξε και έβαλε τον Φορτούνη στην αρχική ενδεκάδα. Το ίδιο που ίσχυε όμως στο ματς με τη Μολδαβία ίσχυε και πριν έναν μήνα. Η διαφορά δεν ήταν στις κουβέντες, στις δικαιολογίες, αλλά σε αυτό ακριβώς πρέπει να κάνει ο κάθε εκλέκτορας.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: Φορτούνης: Με τον ιδανικότερο τρόπο γιόρτασε τις 50 συμμετοχές (vid)

Να αναζητά δηλαδή τρόπους αξιοποίησης των καλύτερων, συνεκμετάλλευσής τους με τους λοιπούς καλούς και όχι να αναλώνεται σε (μικρο)πολιτική. Επιβεβλημένο να στύψει το κεφάλι του να βρει τρόπο πως θα χωρέσει ο Φορτούνης με τον Μπακασέτα, παρά να το κάνει ψελλίζοντας άλλοθι που τον εκθέτουν και που αυτοκαταργιόνται μόνο και μόνο για χάρη μιας ανυπόστατης δικαιολογίας.

Και αυτό ισχύει, αναλογικά, για τον κάθε Φορτούνη. Πολλούς ποιοτικούς, κακά τα ψέματα, πολλούς ανταγωνιστικούς σε κορυφαίο επίπεδο, η Εθνική, αυτή η Εθνική, δεν έχει. Καθήκον και υποχρέωση λοιπόν του εκλέκτορα είναι να στρώσει τον πισινό και τον μυαλό του για να βρει τρόπους να τους αξιοποιήσει. Όλους. Ανεξαιρέτως. Κανείς δεν περισσεύει.