Παναθηναϊκός: Ο δυσκολότερος εύκολος αγώνας

Ο Παναθηναϊκός έπαιζε με τη χειρότερη ομάδα της διοργάνωσης. Πραγματικότητα… Αυτό σημαίνει ότι η νίκη του δεν αποτελεί είδηση, το αντίθετο μάλιστα. Είδηση πρώτου μεγέθους θα ήταν αν έχανε. Μια στιγμή όμως.

Είναι ο φετινός Παναθηναϊκός η ομάδα που έχει εύκολους αγώνες και δεδομένες νίκες; Όχι, αυτή είναι η απάντηση. Και πιστεύω ότι συμφωνούμε όλοι σε αυτό. Οι «πράσινοι» δεν θα… συντάρασσαν την Euroleague με τη νίκη τους. Σίγουρα όμως θα είχαν πολύ κακό αντίκτυπο σε περίπτωση ήττας από τη χειρότερη ομάδα της διοργάνωσης, που μετρούσε 11 σερί ήττες και είχε νικήσει για τελευταία φορά πριν από 2 μήνες.

Κι αυτό θα ήταν κακό για το γόητρο, για τη ψυχολογία, για όλα! Διότι έστω κι αν ο Παναθηναϊκός βρίσκεται στη χειρότερή του κατάσταση των τελευταίων ετών δε δικαιολογούνται ήττες από την Χίμκι. Που είχε βέβαια απουσίες (με κορυφαία του Σβεντ) αλλά και ο Παναθηναϊκός είχε. Στη φετινή ομάδα, που αναζητά την ποιότητα και την εμπειρία με το σταγονόμετρο, πολυτέλεια για απουσίες όπως του Παπαγιάννη και του Παπαπέτρου δεν υπάρχει…Έτσι για να το κάνουμε και σε πράξεις αυτό, οι δυο τους μένουν στο παρκέ πολύ χρόνο (31’38’’ ο Παπαπέτρου και 23’56’’ ο Παπαγιάννης). Δίνουν τους 22,8 από του 79,8 πόντους του Παναθηναϊκού. Τα 10,7 από τα 34,3 ριμπάουντ. Τις 2,1 από τις 3,4 τάπες. Τους 30 από τους 87 βαθμούς αξιολόγησης της ομάδας…

Ε δεν τα λες και λίγα.

Για το λόγο αυτό η αναμέτρηση με την Χίμκι ήταν η πιο εύκολη μεν, αλλά σίγουρα με το μεγαλύτερο βαθμό δυσκολίας. Διότι το «πρέπει» υπήρχε και για το φετινό Παναθηναϊκό το πώς θα το διαχειριστεί αυτό ακόμα και με μια ομάδα όπως η Χίμκι είναι δύσκολο.

Τα έχουμε ξαναγράψει. Κάθε φορά που μπαίνει το «πρέπει» στη φετινή ομάδα, ανεξαρτήτως αντιπάλου, το βάρος είναι τεράστιο.

Ο Παναθηναϊκός πάντως έκανε αυτό που έπρεπε και βγήκε η διαφορά μέσα στο γήπεδο. Κατ’ αρχήν τα επιθετικά ριμπάουντ και η υπεροπλία γενικά στον τομέα αυτό, δείχνει διάθεση. Ο Ντίνος Μήτογλου δεν κυριάρχησε απλώς, αλλά… ισοπέδωσε όποιον βρέθηκε μπροστά του. Και για μια ακόμα φορά προκάλεσε ανάμικτα συναισθήματα, περισσότερο αγωνίας στους φίλους της ομάδας… Μη ξεχνάτε ότι το συμβόλαιό του εκπνέει το καλοκαίρι. Και κανείς δε γνωρίζει τι πρόκειται να γίνει καθώς έτσι όπως το πάει ο «Κωνσταντίνος ο μεγαλοπρεπής», θα έχει πολλές ομάδες της Euroleague στα πόδια του.

Είναι κι αυτό ένα ζήτημα καθώς σε μια σεζόν που θα μπορούσε να υπάρχει ελπίδα από κάποια πράγματα, η κατάσταση δεν επιτρέπει υπερβάσεις και θέτει κάποια ζητήματα εν αμφιβόλω. Θα ήταν εξαιρετικό να «έχτιζε» ο Παναθηναϊκός ένα υπέροχο δίδυμο ψηλών με Παπαγιάννη και Μήτογλου. Αρκεί να γνώριζε ότι μπορεί, σίγουρα, να υπολογίζει στον Μήτογλου και για τα επόμενα χρόνια…

Απ’ εκεί και πέρα ο Όντεντ Κάτας (που νίκησε για πρώτη φορά στην Euroleague μετά από 13 χρόνια και τη νίκη της Μακάμπι επί της Λε Μαν) ήθελε να δει κάποια πράγματα και προσπάθεια από ορισμένους παίκτες. Ο Όγκαστ για παράδειγμα παίρνει κάποιο χρόνο συμμετοχής καθώς βγάζει διάθεση κι ενέργεια και παρότι είναι άτεχνος και δεν αντιλαμβάνεται ακόμα τόσο καλά το παιχνίδι (ειδικά στην άμυνα χάνεται) κανείς δε μπορεί να του καταλογίσει έλλειψη προσπάθειας. O Καλαϊτζάκης επίσης όσο αγωνίστηκε ήταν ζωηρός κι έβγαλε ενέργεια, ο Γουάιτ τα πήγε καλά παίζοντας μάλιστα και στο «3» (και με πολύ καλό περιφερειακό σουτ)…  Εκεί που η φαίνεται ότι δεν αλλάζει με τίποτα η κατάσταση είναι στον Φόστερ που πιθανότατα μετράει μέρες στον Παναθηναϊκό. Άλλωστε ήδη κυκλοφόρησαν και φήμες για τον Κόντι Μίλερ- ΜακΙντάιρ που αναμένεται να μείνει ελεύθερος από την Παρτιζάν