Στο ελληνικό μπάσκετ αποφασίζουν οι γονείς!

Με το θέμα των υποδομών στο ελληνικό μπάσκετ έχουμε ασχοληθεί πολλές φορές. Τολμάμε να πούμε ότι αισθανόμαστε μόνοι, αλλά σίγουρα αυτό δεν μας πτοεί. Αντίθετα είμαστε πάντα εδώ για να καυτηριάζουμε τα γεγονότα που δεν συνάδουν με την σωστή κατεύθυνση των νεαρών αθλητών.

Τι έγινε πρόσφατα; Σε εφηβική ομάδα απομακρύνθηκε ο προπονητής από την διοίκηση. Η οποία διοίκηση κατά κύριο λόγο αποτελείται από γονείς νεαρών αθλητών. Ποιο ήταν το πρόβλημα; Οτι οι γονείς/διοικούντες απαίτησαν από τον προπονητή να γίνει μαριονέτα. Να γίνει… καραγκιόζης κατά κάποιο τρόπο.

Θέλησαν να του υποδείξουν πόσο αλλά και πως θα παίζουν οι παίκτες. Τα παιδιά τους δηλαδή… Θα μου πείτε ότι όλα είναι παιδιά διοικούντων; Οχι φυσικά… Για τα δικά τους παιδιά μιλάμε. Γι’ αυτά ενδιαφέρονται. Τα άλλα δεν τους αφορούν (προφανώς).

Ο προπονητής αρνήθηκε. Και φυσικά απομακρύνθηκε.

Το μπάσκετ σε απόλυτο κίνδυνο

Ειλικρινά όταν τα παιδιά μαθαίνουν την αναξιοκρατία από τόσο μικρή ηλικία, σε τι ακριβώς μπορούμε να ελπίζουμε; Τα παιδιά είναι το μέλλον μας. Και στις υποδομές μαθαίνουν, όπως και στο σχολείο. Οχι το πως θα γίνουν… Γκάλης ή Γιαννάκης ή Φάνης ή Διαμαντίδης ή Σπανούλης. Αλλά το πως θα αναπτύξουν το ομαδικό πνεύμα. Το ένστικτο της συνεργασίας. Πως θα γίνουν καλοί συμπαίκτες και κατ’ επέκταση πως θα λειτουργούν για το κοινό καλό συνολικά. Και δεν θα κοιτάνε την πάρτη τους.

Με ενέργειες όπως αυτή που περιγράψαμε, τι ακριβώς περιμένετε; Τι θα μάθουν τα παιδιά;

Στο Sportime δεν ασχολούμαστε μόνο με το ΝΒΑ και την Euroleague. Μπαίνουμε και σε άλλα χωράφια, πολύ πιο σημαντικά. Γράψαμε πόσο πίσω έχουμε αρχίσει να μένουμε… Εχουμε χτυπήσει το καμπανάκι του κινδύνου ότι τα παιδιά καταστρέφονται με όσα γίνονται.

Εχουμε θίξει θέματα νοοτροπίας που πρώτα ασχολούνται με οτιδήποτε άλλο εκτός του μπάσκετ και μετά με το… μπάσκετ. Εχουμε αναλύσει για τα παραμάγαζα και την απαράδεκτη βιομηχανία που έχουν στηθεί γύρω από τους μικρούς αθλητές.

Εχουμε ασχοληθεί με τερτίπια που θυμίζουν εισπρακτικές παρά ακαδημίες. Αλλά και για την τοξικότητα που επικρατεί γύρω από το περιβάλλον των μικρών αθλητών.

Αδίκως περιμένετε

Φυσικά το συγκεκριμένο θέμα δεν με άφησε αδιάφορο. Γιατί δεν οδηγεί σε τίποτα καλό… Και κάτι τελευταίο.

Μην περιμένετε αδίκως να σας γράψω το όνομα της ομάδας. Σέβομαι την ιστορία της και δεν θα γράψω ποια είναι. Και δίνω έτσι μια τελευταία ευκαιρία σε όσους πήραν την ακατανόητη απόφαση να σκεφτούν δύο πράγματα…

Πρώτον ότι δεν σέβονται την ιστορία της ομάδας που υπηρετούν

Δεύτερον ότι αφού δεν καταλαβαίνουν (προφανώς) το πρώτο, ας καταλάβουν πόσο μεγάλη ζημιά έχουν κάνει στα παιδιά τους.

Διαβάστε όλα τα μπλογκ του συντάκτη εδω