ΚΕΔ: Παραδέχθηκαν τα διαιτητικά λάθη σε ΑΕΚ και Παναθηναϊκό – Αλλά ποιος πληρώνει τον λογαριασμό;

Τελικά, το πιο ενδιαφέρον από τα σεμινάρια της ΚΕΔ δεν είναι όσα μαθαίνουν οι διαιτητές. Είναι όσα μαθαίνουμε όλοι οι υπόλοιποι για τις αποφάσεις που έχουν ήδη πάρει στα παιχνίδια της Super League.

Διότι άλλο πράγμα να συζητάμε κάθε Κυριακή για μια αμφισβητούμενη φάση και άλλο να προκύπτει, μέσα από την ίδια τη διαδικασία αξιολόγησης των διαιτητών, ότι συγκεκριμένες αποφάσεις ήταν λανθασμένες.

Και κάπου εδώ αρχίζει η ουσιαστική κουβέντα. Όχι για το ποιος φωνάζει περισσότερο, αλλά για το ποιος ωφελήθηκε, ποιος ενδεχομένως ζημιώθηκε και κυρίως πόσο κόστισαν αυτά τα λάθη.

Στην περίπτωση του ΑΕΚ – Λεβαδειακός, επισημάνθηκε ότι δεν υπήρχε πέναλτι στη φάση που καταλογίστηκε υπέρ της Ένωσης. Παράλληλα, ο Στεφάν Λανουά παρουσίασε ως περίπτωση αποβολής το μαρκάρισμα του Μιγιάτ Γκατσίνοβιτς στο 72ο λεπτό, όταν ο Σέρβος χτύπησε με τις τάπες στον ώμο αντίπαλό του και τιμωρήθηκε μόνο με κίτρινη κάρτα.

Με άλλα λόγια, σύμφωνα με την αξιολόγηση που παρουσιάστηκε, η ΑΕΚ θα έπρεπε να είχε μείνει με δέκα παίκτες πριν από την αποβολή του Μαρίν στο 81'.

Αντίστοιχα, στο Παναθηναϊκός – Ηρακλής, η περίπτωση του Αντίνο αξιολογήθηκε ως φάση στην οποία έπρεπε να δοθεί δεύτερη κίτρινη κάρτα και να ακολουθήσει αποβολή.

Οι παραδοχές δεν αλλάζουν τα αποτελέσματα

Το γεγονός ότι αναγνωρίζονται λανθασμένες αποφάσεις είναι ασφαλώς σημαντικό. Δεν σημαίνει, όμως, ότι αποκαθίσταται αυτομάτως και η όποια αδικία.

Οι βαθμοί έχουν απονεμηθεί, τα παιχνίδια έχουν ολοκληρωθεί και η βαθμολογία έχει διαμορφωθεί. Κανένα σεμινάριο δεν μπορεί να γυρίσει τον χρόνο πίσω.

Από την άλλη, χρειάζεται και μια απαραίτητη διάκριση. Δεν έχουν όλα τα διαιτητικά λάθη την ίδια επίδραση σε ένα αποτέλεσμα. Μια λανθασμένη απόφαση μπορεί να αλλάξει καθοριστικά τις ισορροπίες ενός αγώνα, ενώ κάποια άλλη ενδέχεται να μην επηρεάσει ουσιαστικά την εξέλιξή του.

Επομένως, οι παραδοχές της ΚΕΔ αποτελούν σοβαρό στοιχείο για την αξιολόγηση της διαιτησίας, όχι όμως αυτόματη απόδειξη για το πώς θα είχε διαμορφωθεί η βαθμολογία χωρίς τα συγκεκριμένα λάθη.

Το πρόβλημα δεν είναι μόνο οι διαιτητές

Υπάρχει, πάντως, και κάτι ακόμη που δεν γίνεται να αγνοηθεί.

Όταν οι ίδιες οι εκπαιδευτικές διαδικασίες αναδεικνύουν τόσο σημαντικές αστοχίες, προκύπτουν ερωτήματα και για την προετοιμασία των διαιτητών.

Τι ακριβώς διδάσκονται; Πώς αξιολογούνται; Και γιατί εξακολουθούν να υπάρχουν τόσο μεγάλες αποκλίσεις στην αντιμετώπιση φάσεων που, εκ των υστέρων, παρουσιάζονται ως ξεκάθαρες;

Οι Έλληνες διαιτητές προφανώς χρειάζονται διαρκή εκπαίδευση. Το ζήτημα, όμως, δεν είναι απλώς να επιστρέψουν στα θρανία.

Είναι να αποδειχθεί ότι αυτοί που τους εκπαιδεύουν μπορούν πράγματι να τους κάνουν καλύτερους.

Διότι αν κάθε εβδομάδα αναλύουμε τα ίδια λάθη, τότε κάτι δεν λειτουργεί ούτε μέσα στο γήπεδο ούτε έξω από αυτό.