100 χρόνια σήμερα από τη γέννηση ενός τεράστιου ερμηνευτή

3 Μαρτίου του 1915 ερχόταν στο κόσμο ο Νίκος Γούναρης για να ομορφύνει τις στιγμές των ανθρώπων με τα ανεπανάληπτα τραγούδια του και τις θεϊκές ερμηνείες του.

Μέγας ερμηνευτής, συνθέτης, στιχουργός και λαμπερός διασκεδαστής με αξεπέραστες καταθέσεις στο ενεργητικό του και εμφανίσεις που άφησαν εποχή.

Από το 1936 που έκανε το επίσημο ντεμπούτο στο τραγούδι και την δισκογραφία ο Γούναρης έκλεψε τις εντυπώσεις. Είναι χαρακτηριστικό ότι στο πρόσωπο και την τέχνη του υποκλίθηκαν τόσο οι εκπρόσωποι του ελαφρού όσο και του λαϊκού τραγουδιού και μάλιστα σε μια εποχή που ανάμεσα στα δύο μουσικά στρατόπεδα υπήρχαν σαφείς διαχωρισμοί. Θαυμαστές του υπήρξαν μεταξύ άλλων ο Βασίλης Τσιτσάνης, ο Γιάννης Παπαϊωάννου, ο Θόδωρος Δερβενιώτης, ο Βαγγέλης Περπινιάδης, ο Στέλιος Καζαντζίδης κ.ά.

Καταργώντας τους διαχωρισμούς και τα στεγανά ο Γούναρης εμφανίστηκε σε κοσμικά μαγαζιά (Σε Λαπέν) αλλά και κλασικά λαϊκά κέντρα (Τζίμης ο Χοντρός) πάντα με ξεχωριστή επιτυχία και υψηλό μεροκάματο, μέρος του οποίου πήγαινε σε φιλανθρωπίες και ειδικές χειρονομίες σε φίλους και αγνώστους που είχαν ανάγκη.

Το 1947 ταξιδεύει στην Αμερική όπου και αποθεώνεται. Δόξες θα γνωρίσει, σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης όπου υπάρχει Ελληνισμός, από την Αυστραλία έως και την Αφρική. Παρά τις μακροπρόθεσμες απουσίες του στο εξωτερικό και τις αλλαγές στα μουσικά δρώμενα, με τα μπουζούκια πλέον στην πρωτοκαθεδρία, ο Γούναρης μέχρι και το φινάλε του παρέμεινε εξαιρετικά λαοφιλής.

Ο Νίκος Γούναρης τραγούδησε, ομολογουμένως με συγκλονιστικό τρόπο, τραγούδια κορυφαίων συνθετών και στιχουργών. Ξεχωριστή μνεία πρέπει να γίνει για την σύμπραξή του με τον μέγιστο Μιχάλη Σουγιούλ. Μοιραία ο καλύτερος συνεργαζόταν με τους καλύτερους, γι’ αυτό και πολλά από τα τραγούδια που απέδωσε και συνδημιούργησε (ελαφρά, αρχοντορεμπέτικα, λαϊκά – σχεδόν όλα εντέχνως δομημένα και ενορχηστρωμένα) συνεχίζουν να συγκινούν μέχρι και τις μέρες μας.

Έφυγε απ’ την ζωή, στα καλύτερά του,  το Μάη 1965, εξαιτίας ενός παλιού τραύματος που τον είχε αναγκάσει να φέρει ξύλινο πόδι, και εξελίχθηκε σε καρκίνο.

Ενδεικτικά αναφέρω στιγμές του: Ένα βράδυ που ΄βρεχε, Αλλάχ, Άρχισαν τα όργανα, Άσ’ τα τα μαλλάκια σου, Αυτός ο άλλος, Για μας κελαηδούν τα πουλιά, Για τις γυναίκες ζούμε, Για την απονιά σου, Γλυκά μου μάτια αγαπημένα, Κορόιδο Μουσολίνι (Στη Ρώμη), Λίγα λουλούδια, Μη μου παραπονιέσαι, Μια κότα στρουμπουλή, Μπέμπα, Να το πάρεις το κορίτσι, Ο καπετάνιος, Ο μήνας έχει εννιά, Όμορφη Αθήνα, Πάμε στα μπουζούκια, Που να ΄σαι τώρα αγαπημένη, Σε είδα να κλαδεύεις, Σκαλί, καλέ μου, σκαλί, Τώρα που σε γνώρισα κ.ά.