Αγανακτισμένος ντελιβεράς σε ασανσέρ στο Παγκράτι: Το Πουρμπουάρ δεν είναι πόλη της Γαλλίας
Ένας ντελιβεράς άφησε μήνυμα αγανάκτησης σε ασανσέρ στο Παγκράτι: «Το Πουρμπουάρ δεν είναι πόλη της Γαλλίας».
Η παραγγελία έφτασε στο Παγκράτι, η σακούλα δόθηκε, η πόρτα έκλεισε. Κι ύστερα, στο ασανσέρ, ήσυχα και καθαρά, ένα μήνυμα που έμοιαζε με στίχο και γκρίνια μαζί:
«Το Πουρμπουάρ δεν είναι πόλη της Γαλλίας.»
Δεν ήταν βρισιά. Ήταν απογοήτευση. Ένας ντελιβεράς που ένιωσε αόρατος, όχι επειδή δεν του είπαν «γεια», αλλά επειδή για άλλη μια φορά δεν του άφησαν τίποτα. Όχι όλοι – αλίμονο. Πολλοί πελάτες είναι ευγενικοί, δίνουν, προσφέρουν. Αλλά αυτή τη φορά έπεσε σε κάποιον που απλώς δεν το πιστεύει. Ανήκει στην κατηγορία εκείνη που λέει: «Δεν είναι υποχρέωσή μου. Είναι μια δουλειά όπως όλες οι άλλες.»
Και έχει το δικό του δίκιο. Πληρώνει μεταφορικά, δίνει τον φόρο, ίσως τα βγάζει δύσκολα και ο ίδιος. Δεν θέλει να δώσει κάτι παραπάνω. Δεν νιώθει ότι πρέπει. Δεν είναι αγενής – απλώς δεν το βλέπει όπως ο άλλος. Κι από την άλλη, ο ντελιβεράς δεν ζητάει ελεημοσύνη. Ζητάει μια αναγνώριση κόπου, ένα νεύμα, ένα «σε σέβομαι». Το πουρμπουάρ γι’ αυτόν δεν είναι λεφτά – είναι σήμα ότι δεν είναι αόρατος.
Το θέμα δεν είναι τα 50 λεπτά. Είναι η διαφορά στον τρόπο που βλέπει ο καθένας την πράξη. Για τον έναν είναι ευγένεια. Για τον άλλον είναι περιττή συνήθεια. Ανάμεσά τους, το ασανσέρ – εκεί που γράφτηκε μια φράση που τώρα κυκλοφορεί στο διαδίκτυο σαν χαμόγελο και σαν κόμπος μαζί.
Όχι, δεν είναι όλοι ίδιοι. Ούτε οι ντελιβεράδες, ούτε οι πελάτες. Κάποιοι δίνουν χωρίς δεύτερη σκέψη. Άλλοι δεν δίνουν ποτέ. Και υπάρχουν κι εκείνοι που, απλώς, λένε ένα ζεστό «ευχαριστώ» και κλείνουν την πόρτα. Μερικές φορές, αυτό αρκεί.
Το Πουρμπουάρ δεν είναι πόλη της Γαλλίας. Είναι μια μικρή πράξη αναγνώρισης. Και καμιά φορά, είναι η μόνη που μένει.
ΒΟΜΒΑ! ΗΡΘΕ ΝΕΑ ΣΤΟΙΧΗΜΑΤΙΚΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΜΟΙΡΑΖΕΙ ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ ΔΩΡΑ*!
Γρηγόρης Κεντητός
Γράφω για πράγματα που με συναρπάζουν, αλλά φροντίζω πάντα να τα ερευνώ σαν να τα μελετούσα για πρώτη φορά. Αναζητώ τη σύνδεση ανάμεσα στο χθες και το σήμερα, το ανθρώπινο μέσα στο ακαδημαϊκό, και τη γνώση που μπορεί να μεταφερθεί με τρόπο απλό, ακριβή και ζωντανό. Είτε πρόκειται για έναν αρχαίο πόλεμο είτε για ένα φαινόμενο της εποχής μας, στηρίζομαι πάντα σε πρωτογενές υλικό, πραγματικές πηγές και σοβαρή τεκμηρίωση. Θέλω κάθε κείμενο να αξίζει τον χρόνο του αναγνώστη — και τον δικό μου.
για άμεση κι έγκυρη ενημέρωση.
