Δεν ήταν μόνο ο πατέρας της Αλίκης. Έπαιξε σε περισσότερες από κάθε άλλον ταινίες

Ο Λαυρέντης Διανέλλος είναι ένα όνομα που μπορεί να μη θυμάται κανείς αμέσως, αλλά η φιγούρα του είναι χαραγμένη στη μνήμη κάθε λάτρη του παλιού ελληνικού κινηματογράφου. Δεν ήταν ποτέ πρωταγωνιστής, δεν ήταν το πρώτο όνομα στις αφίσες, αλλά η παρουσία του ήταν αδιαμφισβήτητη. Ήταν εκεί, σε κάθε μεγάλη στιγμή του ελληνικού σινεμά, ένας ηθοποιός που έπαιξε περισσότερους ρόλους από οποιονδήποτε άλλο.

Με 195 ταινίες στο ενεργητικό του μέσα σε μόλις 25 χρόνια, ο Διανέλλος δεν ήταν απλώς ένας πολυάσχολος ηθοποιός – ήταν μια κινηματογραφική σκιά που ακολουθούσε κάθε μεγάλο αστέρι. Ήταν ο αυστηρός αλλά συμπονετικός πατέρας, ο καλοκάγαθος γείτονας, ο δάσκαλος, ο δικαστής, ο άνθρωπος που έδινε υπόσταση στις δεύτερες αλλά απαραίτητες φιγούρες κάθε ιστορίας. Ίσως ο πιο αναγνωρίσιμος ρόλος του ήταν αυτός του πατέρα της Αλίκης Βουγιουκλάκη στο Το πιο λαμπρό αστέρι, όμως η καριέρα του δεν περιορίστηκε σε αυτόν.

Από το 1948, όταν εμφανίστηκε στους Γερμανούς ξανάρχονται, μέχρι τη δεκαετία του ’70, ήταν παντού. Η κάλπικη λίρα, Ο Ηλίας του 16ου, Η Λίζα και η άλλη, Η Αρχόντισσα και ο αλήτης, Ο Κατήφορος, Μια ζωή την έχουμε, είναι μόνο μερικές από τις ταινίες όπου τον συναντάμε. Δεν είχε ποτέ την αίγλη ενός Κωνσταντάρα ή ενός Φούντα, αλλά κανένας δεν μπορούσε να χτίσει μια σκηνή γύρω από έναν απλό, καθημερινό άνθρωπο όπως το έκανε εκείνος.

Ο Διανέλλος είχε μια μοναδική ικανότητα: να κάνει τον θεατή να τον εμπιστεύεται. Δεν ήταν ποτέ ο φωνακλάς, ούτε ο εκρηκτικός χαρακτήρας, αλλά αυτός που, με μια ματιά, με μια φράση, με ένα ανασήκωμα των ώμων, έδινε στην κάθε σκηνή μια αίσθηση αυθεντικότητας. Ίσως γι’ αυτό και ο ελληνικός κινηματογράφος δεν είχε ποτέ ξανά κάποιον σαν αυτόν. Ένας ηθοποιός που δεν κυνήγησε ποτέ τη δόξα, αλλά έγινε τελικά αθάνατος μέσα από την ίδια του την αφοσίωση στο σινεμά.