Δείκτης φτώχειας το πιτόγυρο: Για πόσα έφτανε ο μισθός το 1998 και πόσα σήμερα

Το σουβλάκι θα έλεγε κανείς ότι αποτελεί εθνικό δείκτη ευημερίας (ή φτώχειας) ή αλλιώς ένα εναλλακτικό «νόμισμα» για εμάς τους Έλληνες. Δεν είναι υπερβολή να ειπωθεί ότι ολόκληρη η ελληνική οικονομία κινείται στους ρυθμούς αυτού του εθνικού μας fast food.

Αν κάποιος επιθυμεί να συγκρίνει την οικονομική κατάσταση της χώρας μας ανάμεσα σε διαφορετικές εποχές, δεν έχει παρά να εξετάσει την εκάστοτε τιμή στο πιτόγυρο και την αντιστοιχία της στον βασικό μισθό. Με αυτό το σκεπτικό, αν κάποιος προχωρήσει σε αυτόν τον απλό υπολογισμό θα συνειδητοποιήσει ότι το άλλοτε «φαγητό του λαού», σήμερα έχει γίνει γκουρμέ πολυτέλεια. Όχι γιατί άλλαξε σε κάτι η διαχρονική συνταγή του πιτόγυρου, αλλά διότι η ακρίβεια κινείται πλέον σε επίπεδα «κατοχής» και το πορτοφόλι του μέσου Έλληνα έχει έως και τρεις φορές μικρότερη αγοραστική δύναμη.

Μια σύγκριση της αγοραστικής δύναμης από το 1985 έως σήμερα, πείθει για του λόγου το αληθές. Με βάση τα στοιχεία της συγκεκριμένης σύγκρισης, ένας εργαζόμενος με τον βασικό μισθό μπορούσε το 1985 να αγοράσει 482 πιτόγυρα. Το 1998 ο αριθμός είχε εκτοξευθεί στα 597. Σήμερα, όμως, μπορεί να αγοράσει μόλις 165!

Η διαφορά είναι συντριπτική και εκθέτει το χάσμα ανάμεσα στις κυβερνητικές διακηρύξεις περί οικονομικής προόδου και στην πραγματική δυνατότητα των εργαζομένων να ανταποκριθούν ακόμη και στις πιο απλές καθημερινές ανάγκες. Την ώρα που γαλάζιοι βουλευτές μετράνε την ευημερία αναλόγως τα… ντελίβερι που βλέπουν στους δρόμους, τα ίδια τα «σκληρά» στοιχεία της εστίασης αποκαλύπτουν την πραγματικότητα.

Το πρόβλημα δεν είναι απλώς ότι ακρίβυνε το σουβλάκι, αλλά ότι ο μισθός απομακρύνεται όλο και πιο πολύ από το πραγματικό κόστος ζωής. Πίσω από την ολοένα και μεγαλύτερη απόκλιση του ελληνικού νοικοκυριού από μια αξιοπρεπή ποιότητα ζωής, βρίσκεται μια κοινωνία σε στέρηση και κατάθλιψη. Γιατί όταν φτάνεις στο σημείο να μην μπορείς να χαρείς ούτε ένα σουβλάκι χωρίς να «ματώσει» η τσέπη, σημαίνει ότι όχι μόνο έχει πληγεί η αγοραστική μας δύναμη, αλλά έχει καταρρεύσει η ίδια η δυνατότητα να ανήκεις στη χώρα που ζεις…