Δύο ηθοποιοί γράφτηκαν στους τίτλους, αλλά δεν εμφανίστηκαν ποτέ στην Ελληνική ταινία
Οι 2 ηθοποιοί που αναφέρονται στους τίτλους της ταινίας "Η Νεράιδα και το Παληκάρι", αλλά δεν εμφανίζονται στην ταινία
Το 1969, η “Νεράιδα και το Παληκάρι” με την Αλίκη Βουγιουκλάκη και τον Δημήτρη Παπαμιχαήλ έγινε μία από τις μεγαλύτερες κινηματογραφικές επιτυχίες της εποχής. Κι όμως, πίσω από τη λαμπερή εικόνα της ταινίας κρυβόταν ένα μικρό μυστικό που για δεκαετίες έμενε στην αφάνεια: στους τίτλους αρχής αναφέρονται δύο ηθοποιοί που… δεν εμφανίστηκαν ποτέ στην ταινία.
Η Νίτσα Μαρούδα και η Ρένα Πασχαλίδου ήταν δύο γνωστά ονόματα εκείνης της περιόδου. Τα ονόματά τους συμπεριλήφθηκαν κανονικά στην αρχή της ταινίας, πράγμα που σημαίνει ότι στα αρχικά σχέδια ή στις πρώτες λήψεις συμμετείχαν με κάποιο τρόπο. Όμως στο τελικό μοντάζ, τα πλάνα τους είτε κόπηκαν, είτε δεν γυρίστηκαν ποτέ, είτε υπήρξαν αλλαγές κατά τη διάρκεια της παραγωγής που τις άφησαν εκτός οριστικά.
Δεν είναι σπάνιο στον κινηματογράφο να αφαιρούνται ολόκληρες σκηνές και χαρακτήρες αν κριθεί ότι δεν εξυπηρετούν την αφήγηση. Ωστόσο, σπάνια συμβαίνει το όνομα κάποιου να μείνει στους τίτλους, ενώ έχει εξαφανιστεί από την ίδια την ταινία. Στην περίπτωση της “Νεράιδας και του Παληκαριού” το γεγονός αυτό έχει προκαλέσει πολλές εικασίες για το τι ρόλους προορίζονταν να παίξουν και γιατί τελικά δεν τους είδαμε ποτέ.
Η παραγωγή της ταινίας έγινε κάτω από ιδιαίτερες συνθήκες, καθώς η Αλίκη Βουγιουκλάκη ήταν ήδη έγκυος στον γιο της, Γιάννη Παπαμιχαήλ. Η εγκυμοσύνη της ανάγκασε την παραγωγή να προσαρμόσει το πρόγραμμα των γυρισμάτων και ίσως αυτό συνέβαλε στις αναγκαστικές περικοπές και αλλαγές.
Σήμερα, η “Νεράιδα και το Παληκάρι” θεωρείται ένα κλασικό δείγμα του ελληνικού κινηματογράφου, με τη φωτογραφία, τα τραγούδια και το κρητικό σκηνικό να έχουν μείνει αλησμόνητα. Όμως, πίσω από το χαμόγελο της Κατερινιώς και το πάθος του Μανούσου, παραμένει άλυτο το μικρό μυστήριο των δύο ηθοποιών που έγραψαν το όνομά τους σε μια ταινία… χωρίς να τη ζήσουν.
Γρηγόρης Κεντητός
Γράφω για πράγματα που με συναρπάζουν, αλλά φροντίζω πάντα να τα ερευνώ σαν να τα μελετούσα για πρώτη φορά. Αναζητώ τη σύνδεση ανάμεσα στο χθες και το σήμερα, το ανθρώπινο μέσα στο ακαδημαϊκό, και τη γνώση που μπορεί να μεταφερθεί με τρόπο απλό, ακριβή και ζωντανό. Είτε πρόκειται για έναν αρχαίο πόλεμο είτε για ένα φαινόμενο της εποχής μας, στηρίζομαι πάντα σε πρωτογενές υλικό, πραγματικές πηγές και σοβαρή τεκμηρίωση. Θέλω κάθε κείμενο να αξίζει τον χρόνο του αναγνώστη — και τον δικό μου.
για άμεση κι έγκυρη ενημέρωση.
