«Εδώ ο κόσμος χάνεται…»: Σάλος με το… χαρούμενο βίντεο του Αργυρού στο Παρίσι

 Η αποκομμένη από την πραγματικότητα ζωή πολλών διάσημων, είναι ένα ζήτημα που εύλογα προκαλεί αγανάκτηση στα ελληνικά λαϊκά στρώματα. Η γνωστή παροιμία «εδώ ο κόσμος χάνεται – βαρκούλες αρμενίζουν», αποτυπώνει ακριβώς αυτήν την έλλειψη ενσυναίσθησης που παρουσιάζουν αρκετοί καταξιωμένοι καλλιτέχνες που ζουν «ζωή χαρισάμενη».

Αυτή ήταν και η αιτία που μια ανάρτηση του Κωνσταντίνου Αργυρού από τη Γαλλία, έγινε αντικείμενο οργής στα social media. Ο γνωστός τραγουδιστής ταξίδεψε στο Παρίσι προκειμένου να πραγματοποιήσει την πρώτη του συναυλία στη γαλλική πρωτεύουσα. Όμως το ταξίδι αυτό συνέπεσε χρονικά με τις τρομερές κοινωνικές αναταραχές που συγκλονίζουν τη Γαλλία.

Είτε διότι ο Κωνσταντίνος Αργυρός δεν θεώρησε σοβαρό ζήτημα τα μαζικά επεισόδια στο Παρίσι, είτε διότι δεν γνώριζε καν την ύπαρξή τους (αν και αυτό το σενάριο μοιάζει σχεδόν απίθανο), επέλεξε να δημοσιεύσει ένα βίντεο από το Τροκαντερό με φόντο τον Πύργο του Άιφελ, με σκοπό να προμοτάρει τη συναυλία του. Στο βίντεο ο τραγουδιστής τραγουδά μια γνωστή επιτυχία του, μοιάζοντας να ζει σε έναν παράλληλο κόσμο.

Με τα ΜΜΕ να έχουν κατακλυστεί από εικόνες χάους σε γαλλικές πόλεις, η ανάρτηση του Αργυρού εξέπεμπε μια αίσθηση πλήρους αποσύνδεσης από την πραγματικότητα. Ασφαλώς η συναυλία ήταν προγραμματισμένη από καιρό, αλλά μετράει το τι επιλέγεις να δημοσιεύεις ενώ κάλλιστα μπορείς να το αποφύγεις. Φυσικά σε καμία περίπτωση δεν οφείλει ένας καλλιτέχνης να γίνει πολιτικός σχολιαστής, αλλά στην επικοινωνία δεν μετράνε μόνο όσα κάνεις – αλλά και όσα δεν κάνεις για λόγους σεβασμού. Διότι μια επικοινωνιακή γκάφα τέτοιων διαστάσεων μπορεί να αποδειχθεί πολύ πιο σοβαρή από ένα… φάλτσο.

Μετά την ανάρτηση Αργυρού ακολούθησε σάλος στα κοινωνικά δίκτυα, με πολλούς να σχολιάζουν ότι ο καλλιτέχνης βρίσκεται «στον κόσμο του» και να αναρωτιούνται γιατί κάποιος από την ομάδα του δεν του είπε ότι δεν ήταν κατάλληλη στιγμή για βιντεάκια αυτοπροβολής. Ο κάθε καλλιτέχνης και ειδικά ο λαϊκός καλλιτέχνης, οφείλει να θυμάται ότι ο απλός λαός είναι εκείνος που τον ανέδειξε και άρα η συμπόρευση με το αίσθημα του λαού είναι βασικό χρέος.

Όταν ολόκληρη η Γαλλία αλλά και η Ελλάδα παρακολουθεί με ανησυχία μια κοινωνική εξέγερση που μεταφέρεται σαν «φωτιά» σε χώρες της Ευρώπης, το τελευταίο πράγμα που περιμένουν είναι η άρνηση πραγματικότητας από ιδιωτικές «φούσκες» διάσημων…