Έπεσε από τον ουρανό δεμένη στο κάθισμα του αεροπλάνου. Δέκα μέρες μετά, βγήκε ζωντανή από την πιο θανατηφόρα ζούγκλα του κόσμου.
Την παρέσυρε ο ουρανός και την κατάπιε η ζούγκλα. Δέκα μέρες μετά, η Τζουλιάνε Κεπκέ βγήκε ζωντανή από το πιο αφιλόξενο μέρος της Γης.
Την παραμονή των Χριστουγέννων του 1971, η 17χρονη Τζουλιάνε Κεπκέ ταξίδευε με τη μητέρα της από τη Λίμα σε μια μικρή πόλη του Περού. Το αεροπλάνο LANSA 508 πετούσε μέσα σε καταιγίδα, όταν ξαφνικά χτυπήθηκε από κεραυνό. Σε δευτερόλεπτα, το σκάφος διαλύθηκε στον αέρα και η Τζουλιάνε βρέθηκε να πέφτει από ύψος 3.000 μέτρων, δεμένη ακόμη στο κάθισμά της.
Η πτώση της μέσα στην πυκνή βλάστηση του Αμαζονίου ήταν σχεδόν θαυματουργά σωτήρια. Τα δέντρα έσπασαν την ταχύτητα της πτώσης, απορροφώντας το μεγαλύτερο μέρος του σοκ. Η Τζουλιάνε είχε σπάσει την κλείδα της, είχε βαθιές πληγές γεμάτες σκουλήκια και φορούσε μόνο ένα ελαφρύ φόρεμα και ένα σανδάλι.
Χωρίς προμήθειες, χωρίς χάρτη και χωρίς ελπίδα διάσωσης, ακολούθησε το μόνο που ήξερε: το νερό. Ο πατέρας της, βιολόγος, της είχε διδάξει πως τα ρυάκια οδηγούν σε ποτάμια και τα ποτάμια σε ανθρώπους. Έτσι άρχισε να περπατά μέσα στη ζούγκλα, τρώγοντας ό,τι μπορούσε να βρει – λίγη καραμέλα που είχε στην τσέπη της, μερικά φρούτα.
Οι πληγές της μόλυναν, και όταν ένιωσε τα σκουλήκια να κινούνται κάτω από το δέρμα της, ήξερε πως αν δεν έκανε κάτι, θα πέθαινε. Στις δέκα μέρες περιπλάνησης, βρήκε μια καλύβα ψαράδων με μια βάρκα δεμένη. Το ρεζερβουάρ της βάρκας είχε βενζίνη. Η Τζουλιάνε πήρε το υγρό και το έριξε απευθείας στις πληγές της, ουρλιάζοντας από τον πόνο, αλλά βλέποντας τα σκουλήκια να αναδύονται και να πεθαίνουν.
Λίγο αργότερα, οι ψαράδες επέστρεψαν και τη βρήκαν μισολιπόθυμη. Την μετέφεραν στο κοντινότερο χωριό και από εκεί σε νοσοκομείο. Η Τζουλιάνε Κεπκέ ήταν η μοναδική επιζήσασα του αεροπορικού δυστυχήματος. Από τους 93 επιβάτες και μέλη του πληρώματος, μόνο εκείνη επέστρεψε ζωντανή από την πτήση και από τη ζούγκλα.
Σήμερα, η ιστορία της θεωρείται μία από τις πιο αδιανόητες επιβιώσεις στην ανθρώπινη ιστορία. Όχι μόνο επέζησε από πτώση τριών χιλιομέτρων, αλλά νίκησε και την πιο αδυσώπητη φύση του πλανήτη – μόνη, τραυματισμένη και άοπλη.
Γρηγόρης Κεντητός
Γράφω για πράγματα που με συναρπάζουν, αλλά φροντίζω πάντα να τα ερευνώ σαν να τα μελετούσα για πρώτη φορά. Αναζητώ τη σύνδεση ανάμεσα στο χθες και το σήμερα, το ανθρώπινο μέσα στο ακαδημαϊκό, και τη γνώση που μπορεί να μεταφερθεί με τρόπο απλό, ακριβή και ζωντανό. Είτε πρόκειται για έναν αρχαίο πόλεμο είτε για ένα φαινόμενο της εποχής μας, στηρίζομαι πάντα σε πρωτογενές υλικό, πραγματικές πηγές και σοβαρή τεκμηρίωση. Θέλω κάθε κείμενο να αξίζει τον χρόνο του αναγνώστη — και τον δικό μου.
για άμεση κι έγκυρη ενημέρωση.
