Φόρεσε παντελόνια, μπήκε στον στρατό, πέρασε τα σύνορα και γύρισε ήρωας
Η Mary Edwards Walker ήταν κάτι που η Ιστορία δεν είχε ξαναδεί.
Τη δεκαετία του 1860, η Αμερική βρισκόταν σε εμφύλιο. Οι άντρες πολεμούσαν, οι γυναίκες έραβαν επιδέσμους. Όμως η Mary Edwards Walker δεν ακολούθησε το μονοπάτι που της έδειχναν. Επέλεξε ένα άλλο: έραψε ένα παντελόνι, φόρεσε σακάκι και ζήτησε να πάει στο μέτωπο — όχι σαν νοσοκόμα, αλλά σαν γιατρός.
Ήταν από τις πρώτες γυναίκες στις ΗΠΑ που πήραν πτυχίο ιατρικής. Όταν ζήτησε να ενταχθεί στον στρατό, την απέρριψαν. Ήταν γυναίκα. Όμως δεν περίμενε την έγκριση. Πήγε μόνη της σε πρόχειρα στρατόπεδα και χειρουργούσε τραυματίες υπό άθλιες συνθήκες. Με τον καιρό, ο στρατός δεν είχε άλλη επιλογή: την ενέταξαν επίσημα.
Η Walker έγινε η πρώτη γυναίκα χειρουργός στον Αμερικανικό Στρατό. Δεν φοβόταν να περάσει τα σύνορα. Κυριολεκτικά. Πέρασε στο εχθρικό έδαφος για να βοηθήσει τραυματισμένους πολίτες και στρατιώτες. Εκεί, συνελήφθη από τους Νοτίους και φυλακίστηκε ως κατάσκοπος. Δεν λύγισε ούτε μία μέρα.
Μετά από μήνες αιχμαλωσίας, απελευθερώθηκε σε ανταλλαγή αιχμαλώτων. Γύρισε πίσω — όχι για να ξεκουραστεί, αλλά για να συνεχίσει να χειρουργεί. Για τη δράση της, τιμήθηκε με το Medal of Honor — το ανώτατο στρατιωτικό μετάλλιο των ΗΠΑ. Ήταν η πρώτη και η μόνη γυναίκα που το έλαβε.
Χρόνια αργότερα, η κυβέρνηση αποφάσισε να αφαιρέσει το μετάλλιο από όσους δεν είχαν εμπλακεί σε “άμεση μάχη”. Ανάμεσά τους και η Mary. Της έστειλαν ειδοποίηση. Εκείνη δεν το επέστρεψε ποτέ. Συνέχισε να το φορά μέχρι τον θάνατό της, το 1919. Για εκείνη, το μετάλλιο δεν ήταν τιμή. Ήταν απόδειξη ότι δεν χρειάστηκε ποτέ την άδεια κανενός.
Μετά τον θάνατό της, η ιστορία της ξεχάστηκε για δεκαετίες. Ώσπου, το 1977, η απόφαση ανακλήθηκε. Το μετάλλιο αποκαταστάθηκε. Αλλά εκείνη δεν το χρειαζόταν πια. Το είχε κερδίσει εκεί που μετρούσε πραγματικά: στο πεδίο της μάχης και της συνείδησης.
Γρηγόρης Κεντητός
Γράφω για πράγματα που με συναρπάζουν, αλλά φροντίζω πάντα να τα ερευνώ σαν να τα μελετούσα για πρώτη φορά. Αναζητώ τη σύνδεση ανάμεσα στο χθες και το σήμερα, το ανθρώπινο μέσα στο ακαδημαϊκό, και τη γνώση που μπορεί να μεταφερθεί με τρόπο απλό, ακριβή και ζωντανό. Είτε πρόκειται για έναν αρχαίο πόλεμο είτε για ένα φαινόμενο της εποχής μας, στηρίζομαι πάντα σε πρωτογενές υλικό, πραγματικές πηγές και σοβαρή τεκμηρίωση. Θέλω κάθε κείμενο να αξίζει τον χρόνο του αναγνώστη — και τον δικό μου.
για άμεση κι έγκυρη ενημέρωση.
