Γιατί το Άγαλμα της Ελευθερίας ήταν θαμμένο στο χιόνι μέχρι τα μάτια σε μια παγωμένη λίμνη;

Το 1979, σε μια σκληρή προεκλογική περίοδο για το Πανεπιστήμιο του Ουισκόνσιν, δύο φοιτητές, ο Jim Mallon και ο Leon Varjian, υπόσχονταν το αδύνατο. Αν εκλέγονταν στο φοιτητικό συμβούλιο, θα μετέφεραν το Άγαλμα της Ελευθερίας στο Μάντισον. Όλοι γέλασαν. Ώσπου ξύπνησαν μια μέρα του Φεβρουαρίου και είδαν τα μάτια της Λαίδης Ελευθερίας να κοιτούν μέσα από τον πάγο της λίμνης Mendota.

Δεν ήταν η Νέα Υόρκη, αλλά μια τεράστια φάρσα φτιαγμένη από φελιζόλ και ίνες. Με $4.000 δολάρια από τον προϋπολογισμό του Πανεπιστημίου, οι δυο φοιτητές δημιούργησαν μια ψευδαίσθηση. Εμφάνισαν το στέμμα και τη φλόγα της Lady Liberty να ξεπροβάλλουν από τη χιονισμένη λίμνη, σαν να ήταν θαμμένη κάτω από τη μάζα του πάγου. Όλη η πόλη έσπευσε να δει τι συνέβαινε.

Ο κόσμος πίστεψε. Και ακόμα κι όσοι ήξεραν ότι δεν ήταν το αυθεντικό άγαλμα, έμειναν μαγεμένοι. Ήταν μια καλλιτεχνική, ειρωνική, πατριωτική απάτη που ταρακούνησε τη φοιτητική κοινότητα, τα τοπικά νέα και την ίδια την αντίληψη του τι είναι «υπόσχεση προεκλογική».

Το Άγαλμα δεν ήταν ολοκληρωμένο. Οι φοιτητές σχεδίασαν μόνο τα μέρη που φαίνονταν: το στέμμα και τον πυρσό. Όλα τα υπόλοιπα, το κορμί και η βάση, ήταν «θαμμένα» στα μάτια των θεατών. Η ιδέα εμπνεύστηκε από την τελευταία σκηνή της ταινίας «Ο Πλανήτης των Πιθήκων» του 1968, όπου η Ελευθερία προβάλλει μέσα από τα συντρίμμια της μετα-αποκαλυπτικής γης.

Η δράση τους έμεινε στην ιστορία ως η πιο έξυπνη πολιτική φάρσα σε πανεπιστημιακό έδαφος. Μετά από δεκαετίες, η πόλη αγκάλιασε την παράδοση και ξαναέστησε την ίδια ψευδαίσθηση πολλές φορές, κρατώντας ζωντανό το φάντασμα του πιο «θαμμένου» πολιτικού συμβόλου των ΗΠΑ.

Η φάρσα έγινε θρύλος. Όχι μόνο γιατί ήταν ευρηματική, αλλά γιατί μας θύμισε πως το χιούμορ και η τέχνη μπορούν να νικήσουν την κυνικότητα της πολιτικής και να χαρίσουν στους ανθρώπους λίγη μαγεία μέσα στο παγωμένο τοπίο μιας ακαδημαϊκής ζωής.