Γιατί τρώμε μόνο μέλι από μέλισσες και όχι από σφήκες ή μπάμπουρες;
Οι μέλισσες αποθηκεύουν μεγάλες ποσότητες μελιού για να επιβιώσει η αποικία τον χειμώνα
Το μέλι δεν είναι απλώς νέκταρ που πέρασε από ένα έντομο. Είναι αποτέλεσμα ολόκληρης κοινωνικής στρατηγικής επιβίωσης. Και σε αυτό το σημείο οι μέλισσες διαφέρουν ριζικά από τις σφήκες και τους μπάμπουρες.
Οι μέλισσες δεν συλλέγουν νέκταρ μόνο για την ημέρα. Το μετατρέπουν σε μέλι και το αποθηκεύουν σε μεγάλες ποσότητες, γιατί ολόκληρη η αποικία πρέπει να επιβιώσει τον χειμώνα. Η κυψέλη συνεχίζει να υπάρχει και όταν έξω δεν υπάρχουν λουλούδια, δεν υπάρχει γύρη, δεν υπάρχει εύκολη τροφή. Άρα χρειάζεται αποθήκη. Και αυτή η αποθήκη είναι το μέλι.
Εκεί βρίσκεται και η μεγάλη διαφορά.
Οι σφήκες και οι μπάμπουρες μπορεί επίσης να συλλέγουν νέκταρ, όμως δεν φτιάχνουν τεράστια αποθέματα. Οι αποικίες τους συνήθως δεν επιβιώνουν ως σύνολο τον χειμώνα. Στο τέλος της σεζόν οι εργάτριες πεθαίνουν και μένει μόνο η βασίλισσα, η οποία θα ξεκινήσει νέο κύκλο την επόμενη άνοιξη. Δεν υπάρχει λοιπόν λόγος να χτιστούν μεγάλες «αποθήκες» τροφής για μια κοινωνία που δεν θα περάσει ενωμένη τον χειμώνα.
Με απλά λόγια, οι μέλισσες κάνουν οικονομία μέλλοντος. Οι σφήκες και οι μπάμπουρες ζουν περισσότερο με τη λογική της εποχής.
Γι’ αυτό και ο άνθρωπος στράφηκε στη μέλισσα. Όχι επειδή τα άλλα έντομα δεν αγγίζουν το νέκταρ, αλλά επειδή μόνο οι μέλισσες δημιουργούν τόσο μεγάλα, σταθερά και αξιοποιήσιμα αποθέματα μελιού ώστε να μπορεί να τα συλλέξει ο άνθρωπος χωρίς να καταστρέφει απαραίτητα την αποικία.
Το μέλι, λοιπόν, που φτάνει στο τραπέζι μας είναι προϊόν μιας σπάνιας βιολογικής πειθαρχίας. Μιας κοινωνίας εντόμων που δεν δουλεύει μόνο για το τώρα, αλλά για τον χειμώνα που έρχεται. Και ίσως γι’ αυτό η μέλισσα, μέσα στην ταπεινή της μικρότητα, παραμένει ένα από τα πιο θαυμαστά πλάσματα της φύσης.
