Η Τουρκάλα τραγουδίστρια που έχασε το δεξί της μάτι από οξύ και δολοφονήθηκε από τον πρώην σύζυγό της

Η Bergen δεν ήταν απλώς μια γνωστή Τουρκάλα τραγουδίστρια της arabesque μουσικής. Ήταν μια γυναίκα που επέζησε από επίθεση με οξύ, συνέχισε να τραγουδά με το δεξί της μάτι κρυμμένο από τα μαλλιά της και τελικά δολοφονήθηκε από τον πρώην σύζυγό της.

Το πραγματικό της όνομα ήταν Belgin Sarılmışer. Γεννήθηκε το 1958 στη Μερσίνα και έγινε γνωστή με το καλλιτεχνικό όνομα Bergen. Η φωνή της ταυτίστηκε με τραγούδια πόνου, απώλειας και αντοχής. Στην Τουρκία των 80s, η παρουσία της στη σκηνή είχε κάτι που δεν μπορούσε να περάσει απαρατήρητο: τραγουδούσε με τα μακριά ξανθά μαλλιά της να καλύπτουν το δεξί μέρος του προσώπου της.

Πίσω από αυτή την εικόνα υπήρχε μια φρικτή ιστορία. Το 1982, ενώ η καριέρα της είχε ήδη αρχίσει να ανεβαίνει, δέχθηκε επίθεση με νιτρικό οξύ. Σύμφωνα με τις αναφορές για τη ζωή της, την επίθεση είχε οργανώσει ο σύζυγός της, ο οποίος πλήρωσε άλλον άνδρα για να της ρίξει το οξύ στο πρόσωπο. Η Bergen τυφλώθηκε στο δεξί μάτι και υπέστη σοβαρά τραύματα.

Θα μπορούσε να είχε εξαφανιστεί από τη δημόσια ζωή. Δεν το έκανε. Επέστρεψε στη σκηνή και συνέχισε να τραγουδά. Η εικόνα της με το μάτι καλυμμένο από τα μαλλιά δεν ήταν στιλιστική επιλογή. Ήταν το σημάδι μιας βίας που είχε περάσει πάνω από το σώμα της, αλλά δεν είχε καταφέρει να σβήσει τη φωνή της.

Αυτό έκανε την Bergen κάτι περισσότερο από τραγουδίστρια. Για πολλούς ανθρώπους στην Τουρκία, έγινε μια γυναίκα που κουβαλούσε δημόσια αυτό που πολλές άλλες ζούσαν στη σιωπή: την κακοποίηση, τον φόβο, την απειλή και την αποτυχία της κοινωνίας να προστατεύσει τα θύματα.

Το τέλος της ήταν ακόμη πιο σκληρό. Στις 14 Αυγούστου 1989, επτά χρόνια μετά την επίθεση με οξύ, η Bergen δολοφονήθηκε από τον πρώην σύζυγό της. Ήταν μόλις 31 ετών. Η ιστορία της δεν έμεινε μόνο στη μουσική μνήμη της Τουρκίας. Έγινε υπόθεση συλλογικής συνείδησης.

Η Bergen εξακολουθεί να συγκινεί επειδή η ζωή της δεν χωρά εύκολα σε μία λέξη. Ήταν καλλιτέχνιδα, επιζήσασα, θύμα γυναικοκτονίας και σύμβολο. Η μουσική της θύμιζε πόνο, αλλά η ίδια η διαδρομή της θύμισε κάτι ακόμη πιο βαθύ: ότι η βία κατά των γυναικών δεν είναι ιδιωτική υπόθεση, ούτε μια ιστορία που αφορά μόνο το θύμα και τον θύτη.