Η ακρίβεια «σκοτώνει» τα όνειρα των νέων φοιτητών - «Γολγοθάς» οι σπουδές για τη μέση οικογένεια

Η φοιτητική ζωή είναι για τους περισσότερους νέους το ξεκίνημα της ανεξαρτησίας, γεμάτο θετική προσμονή και όνειρα για το μέλλον. Ή τουλάχιστον έτσι θα έπρεπε να είναι. Στην Ελλάδα όμως, η εισαγωγή ενός νέου σε πανεπιστήμιο ισοδυναμεί με έναν οικονομικό Γολγοθά που μόνο ευχάριστος δεν είναι.

Μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων, χιλιάδες οικογένειες έρχονται αντιμέτωπες με έναν δύσκολο (και σε πολλές περιπτώσεις ασήκωτο) αγώνα με την κάλυψη εξόδων. Πλέον η ακρίβεια έχει φτάσει σε τέτοιο σημείο που ο υπολογισμός των εξόδων δεν επηρεάζει απλώς την καθημερινότητα των φοιτητών, αλλά καθορίζει ακόμα και το ποια σχολή θα επιλέξουν στο μηχανογραφικό τους. Αντί ο νέος να «κυνηγάει» τη σχολή με καθαρά εκπαιδευτικά κριτήρια, πολλές φορές ψάχνει εκείνη που δεν θα χρεωκοπήσει την οικογένειά του και τον ίδιον.

Δεν δηλώνουν πλέον τη σχολή που πραγματικά θέλουν, αλλά αυτή που αντέχει η τσέπη των γονιών τους. Για παράδειγμα, δεν είναι λίγοι αυτοί που προτιμούν να σπουδάσουν στην Πάτρα αντί για την Αθήνα, υπολογίζοντας πως το κόστος ζωής εκεί θα είναι πιο λογικό. Τελικά, το πόσα χρήματα διαθέτει μια οικογένεια γίνεται ο βασικός παράγοντας που αποφασίζει πού και τι θα σπουδάσει ένα παιδί. Μια απολύτως ταξική ποιότητα παιδείας που απέχει πολύ από τη δημόσια δωρεάν παιδεία με ίση πρόσβαση για όλους.

Όταν ο μέσος φοιτητής περνάει σε άλλη πόλη, αρχίζει αν υπολογίζει τις δαπάνες μέχρι τελευταίου ευρώ. Εκτιμά τα έξοδα για τη μετακίνηση, το πόσο ακριβά είναι τα ενοίκια της πόλης, τους λογαριασμούς, την επίπλωση και γενικά όλα τα κόστη που απαιτεί ένα νέο νοικοκυριό. Αλλά ακόμα και χωρίς αυτά, τα καθημερινά προσωπικά έξοδα —όπως το φαγητό, και τα βασικά ψώνια— φτάνουν εύκολα τα 300 με 400 ευρώ τον μήνα. Έτσι, οι πρωτοετείς βρίσκονται ξαφνικά μπροστά σε μια σκληρή προσαρμογή: πρέπει να σκέφτονται την κάθε τους αγορά, να κόβουν τα περιττά και να στηρίζονται σε λύσεις όπως η φοιτητική λέσχη για να βγει ο μήνας.

Την ίδια στιγμή, περιορίζεται αναγκαστικά και η ίδια η κοινωνική ζωή των φοιτητών. Τα χρόνια των σπουδών στο πανεπιστήμιο δεν είναι μόνο μαθήματα και διάβασμα, είναι οι παρέες, οι έξοδοι και οι εμπειρίες της ενηλικίωσης. Όταν όμως ακόμα και ένας καφές ή ένα ντελίβερι μπαίνει στη ζυγαριά, οι έξοδοι λιγοστεύουν. Γι' αυτό και πολλοί πρωτοετείς αρχίζουν να ψάχνουν για δουλειά από τους πρώτους κιόλας μήνες. Αν και ξέρουν πως η μερική απασχόληση μπορεί να τους κουράσει ή να πάει πίσω τις σπουδές τους, τη βλέπουν ως τη μόνη λύση για να βοηθήσουν τους γονείς τους.

Πίσω από κάθε φοιτητή που φεύγει από το σπίτι του, υπάρχει μια οικογένεια που κάνει τα αδύνατα δυνατά για να αντεπεξέλθει. Τελικά, η προσπάθεια για ένα πτυχίο δεν είναι πια μόνο μια επένδυση για το μέλλον, αλλά ένας καθημερινός αγώνας αντοχής, όπου η ακρίβεια «στραγγαλίζει» τα όνειρα της νέας γενιάς. Η κυβέρνηση πανηγυρίζει για ένα υποτιθέμενο «brain - gain», την ώρα που δεν φροντίζει να εξασφαλίσει απροβλημάτιστες σπουδές ούτε καν στα «μυαλά» που μένουν εδώ...