Η χειρότερη τραγουδίστρια όπερας, δεν έπιανε ούτε μία σωστή νότα

Η Φλόρενς Φόστερ Τζένκινς ήταν μια γυναίκα που δεν είχε καμία σχέση με την έννοια της σωστής φωνητικής εκτέλεσης, αλλά παρόλα αυτά κατάφερε να γίνει διάσημη για τις παραφωνίες της. Γεννημένη το 1868, μεγάλωσε σε μια εύπορη οικογένεια, όμως το όνειρό της να γίνει σοπράνο προσέκρουσε σε μια αδιαμφισβήτητη αλήθεια: δεν μπορούσε να τραγουδήσει σωστά. Η φωνή της ήταν εκτός τόνου, η τεχνική της ανύπαρκτη και η σκηνική της παρουσία εξωφρενική. Όμως, με μια ακατανίκητη αυτοπεποίθηση και μια γερή δόση αφέλειας, κατάφερε να γεμίσει αίθουσες και να μείνει στην ιστορία.

Η καριέρα της ξεκίνησε σε μικρές, ιδιωτικές συναυλίες που διοργάνωνε η ίδια για την υψηλή κοινωνία της Νέας Υόρκης. Οι φίλοι της την επευφημούσαν, είτε από αληθινή συμπάθεια είτε για να μην τη στεναχωρήσουν. Ανάμεσά τους βρέθηκαν προσωπικότητες όπως ο Κόουλ Πόρτερ, που διασκέδαζε με τις εκκεντρικές ερμηνείες της. Όσο πιο παράφωνη ήταν, τόσο περισσότερο γέλιο προκαλούσε στο κοινό, το οποίο όμως εκείνη θεωρούσε πως τη λάτρευε για το «ταλέντο» της.

Στα 76 της χρόνια, αποφάσισε να πραγματοποιήσει το απόλυτο όνειρό της: να τραγουδήσει στο Καρνέγκι Χολ. Τα εισιτήρια εξαντλήθηκαν μέσα σε λίγες μέρες. Η συναυλία της έγινε ένα πολιτιστικό γεγονός, όμως αυτή τη φορά δεν μπόρεσε να προστατευτεί από τους μουσικοκριτικούς. Οι εφημερίδες της εποχής δεν της χαρίστηκαν, γράφοντας για ένα φιάσκο άνευ προηγουμένου. Μερικές μέρες αργότερα, υπέστη καρδιακή προσβολή και πέθανε, παίρνοντας μαζί της τη μοναδική αυταπάτη ότι υπήρξε σπουδαία τραγουδίστρια.

Η Τζένκινς δεν υπήρξε ποτέ καλή τραγουδίστρια, αλλά έγινε σύμβολο του πείσματος και της απόλυτης αφοσίωσης σε ένα όνειρο, όσο ανέφικτο κι αν ήταν. Σήμερα, οι ηχογραφήσεις της ακούγονται ακόμα, όχι για την καλλιτεχνική τους αξία, αλλά γιατί αποδεικνύουν ότι μερικές φορές το θάρρος μπορεί να σε οδηγήσει στην αιωνιότητα – ακόμα κι αν είναι εκκωφαντικά παράφωνο.