Η γέφυρα που ήταν πόλη. Η απίστευτη ιστορία του Old London Bridge
Το Old London Bridge δεν ήταν απλώς πέρασμα. Ήταν μια ολόκληρη γειτονιά πάνω από τον Τάμεση, με μαγαζιά, σπίτια, εκκλησία και ζωή.
Πριν από τον Πύργο του Άιφελ, πριν από τη Βουλή, πριν καν χτιστούν τα περισσότερα γνωστά ευρωπαϊκά ορόσημα, υπήρχε μια γέφυρα που δεν ήταν απλώς πέρασμα. Ήταν γειτονιά, αγορά, κόσμος ολόκληρος. Το Old London Bridge, που άνοιξε το 1209, δεν ένωνε απλώς τις δύο πλευρές του Τάμεση. Τις κατοικούσε.
Με μήκος σχεδόν 300 μέτρα και 19 καμάρες, η γέφυρα φιλοξενούσε 138 κτίρια, σπίτια και καταστήματα, με ύψος μέχρι και πέντε ορόφους. Οι δρόμοι της ήταν στενοί, γεμάτοι ζωή, φωνές εμπόρων, οσμές από μαγαζιά και φούρνους, παιδιά να παίζουν και καμινάδες που κάπνιζαν από το πρωί μέχρι τη νύχτα. Ήταν η μοναδική γέφυρα για να περάσεις τον Τάμεση με τα πόδια, για πάνω από 600 χρόνια.
Η ζωή στη γέφυρα ήταν ένα μίγμα εμπορίου, επιβίωσης και θαύματος μηχανικής. Εδώ ζούσαν ράφτες, παντοπώλες, κατασκευαστές γαντιών, αργυραμοιβοί. Το πρωί οι πεζοί στριμώχνονταν ανάμεσα σε άλογα και καρότσια. Το βράδυ οι κάτοικοι έκλειναν τα παντζούρια τους πάνω από το ποτάμι. Κάτω από τα σπίτια, τα θεμέλια ταραζόντουσαν από το δυνατό ρεύμα — το νερό περνούσε ορμητικά από τις καμάρες, πολλές φορές παρασύροντας βάρκες ή ανθρώπους.
Η γέφυρα είχε ακόμη και εκκλησία, την St Thomas the Apostle, στη μέση της. Οι γάμοι και οι βαφτίσεις τελούνταν πάνω από το ποτάμι. Υπήρχαν πηγάδια, αποθήκες, ακόμα και δημόσια τουαλέτα.
Ήταν και επικίνδυνη. Ο συνωστισμός, οι πυρκαγιές και οι καταρρεύσεις έκαναν τη ζωή επάνω της δύσκολη. Το 1633, μεγάλη φωτιά κατέστρεψε τμήμα της. Το 1725, απαγορεύτηκε η ανέγερση νέων σπιτιών. Μέχρι το 1762, άρχισε η κατεδάφιση όλων των κτισμάτων. Το 1831, η γέφυρα κατεδαφίστηκε πλήρως και αντικαταστάθηκε.
Όσοι την έζησαν, την θυμούνταν σαν μια ζωντανή αγορά πάνω σε ποτάμι, έναν μικρόκοσμο που μύριζε φαγητό, άλογο και καπνό. Κάτι ανάμεσα σε γειτονιά και κάστρο, μια πόλη στο πιο απίθανο σημείο.
Η εικόνα της παρέμεινε σε χαρακτικά, σε διηγήσεις και παραμύθια. Σήμερα, λίγοι γνωρίζουν πως η πιο θρυλική γέφυρα του Λονδίνου δεν ήταν διάσημη γιατί ένωνε, αλλά γιατί φιλοξενούσε ζωή. Και πολύ απλά, δεν υπήρξε ποτέ ξανά κάτι παρόμοιο.
Γρηγόρης Κεντητός
Γράφω για πράγματα που με συναρπάζουν, αλλά φροντίζω πάντα να τα ερευνώ σαν να τα μελετούσα για πρώτη φορά. Αναζητώ τη σύνδεση ανάμεσα στο χθες και το σήμερα, το ανθρώπινο μέσα στο ακαδημαϊκό, και τη γνώση που μπορεί να μεταφερθεί με τρόπο απλό, ακριβή και ζωντανό. Είτε πρόκειται για έναν αρχαίο πόλεμο είτε για ένα φαινόμενο της εποχής μας, στηρίζομαι πάντα σε πρωτογενές υλικό, πραγματικές πηγές και σοβαρή τεκμηρίωση. Θέλω κάθε κείμενο να αξίζει τον χρόνο του αναγνώστη — και τον δικό μου.
για άμεση κι έγκυρη ενημέρωση.
