Η υπόθεση που έκανε τον ίδιο τον Χίτσκοκ να τη σκεφτεί για ταινία: Ο φόνος που δεν είχε τρόπο να γίνει

Λονδίνο, 1886. Ένας άντρας βρίσκεται νεκρός στο σπίτι του, η κοιλιά του γεμάτη με φονική ποσότητα χλωροφορμίου. Και όμως… ο λαιμός του δεν έχει κανένα έγκαυμα. Πώς μπήκε το δηλητήριο εκεί μέσα; Η απάντηση δεν βρέθηκε ποτέ. Και το όνομα αυτής της μυστηριώδους ιστορίας: Pimlico Mystery.

Ο Τόμας Μπάρτλετ ήταν ένας παράξενος μπακάλης με παραξενιές και αρρώστιες, παντρεμένος με την κατά πολύ νεότερή του Αδελαΐδα, μια γυναίκα με γαλλικό αίμα, υποτιθέμενη αριστοκρατική καταγωγή και πιο πολλά μυστικά απ’ όσα θα ήθελε κανείς να φανταστεί. Στο σπίτι τους σύχναζε ένας νεαρός πάστορας, ο Τζορτζ Ντάισον. Ήταν ο πνευματικός σύμβουλος του ζευγαριού. Και ταυτόχρονα ο άνθρωπος που φλέρταρε ανοιχτά την Αδελαΐδα, με την έγκριση του ίδιου του Τόμας. Όσο για το τι γινόταν πίσω από τις πόρτες, μόνο οι ίδιοι ήξεραν.

Λίγο πριν πεθάνει, ο Μπάρτλετ είχε ζητήσει χλωροφόρμιο για τον πόνο του. Η γυναίκα του δεν το αγόρασε η ίδια – το ζήτησε από τον Ντάισον, ο οποίος πήγε σε τέσσερα διαφορετικά φαρμακεία για να αγοράσει μικρές ποσότητες. Ήξερε ότι αυτό θα δημιουργούσε λιγότερες υποψίες. Ή μήπως ήξερε ακριβώς το αντίθετο;

Την Πρωτοχρονιά του 1886, ο Τόμας πέθανε. Η κοιλιά του ήταν γεμάτη χλωροφόρμιο. Όμως ο λαιμός του ήταν άθικτος. Κανένα σημάδι, καμία καμένη τραχεία, τίποτα που να δείχνει ότι το κατάπιε ή το εισέπνευσε. Πώς μπήκε εκεί μέσα; Από ποιον; Και γιατί;

Η υπόθεση έφτασε στα δικαστήρια. Η κοινή γνώμη ήταν διχασμένη. Η αστυνομία υποψιαζόταν ότι η Αδελαΐδα και ο Ντάισον είχαν συνωμοτήσει. Όμως δεν μπορούσε να αποδείξει πώς έγινε ο φόνος. Κι αυτό ήταν το σημείο κλειδί.

Η Αδελαΐδα δικάστηκε μόνη της. Δεν της επιτρεπόταν να καταθέσει υπερασπιστικά, γιατί αυτό το δικαίωμα δεν υπήρχε ακόμη στον αγγλικό νόμο. Ο συνήγορός της, όμως, ήταν μαέστρος. Έπεισε το δικαστήριο ότι αν ο άντρας της ήθελε να αυτοκτονήσει, μπορούσε να καταπιεί το χλωροφόρμιο με μια μεγάλη γουλιά πριν τον κάψει ο λαιμός του. Η έλλειψη εγκαυμάτων, είπε, δείχνει ακριβώς αυτό.

Το σώμα των ενόρκων απάντησε με μια φράση που έμεινε στην ιστορία:
«Παρότι υπάρχουν σοβαρές υπόνοιες, δεν αποδείχθηκε πώς έγινε η δηλητηρίαση.» Και την άφησαν ελεύθερη. Ο κόσμος ξέσπασε σε χειροκροτήματα.

Το πτώμα είχε δηλητηριαστεί. Όλοι το ήξεραν. Αλλά κανείς δεν μπορούσε να εξηγήσει πώς. Ούτε τότε, ούτε ποτέ. Ο ίδιος ο Χίτσκοκ ήθελε να γυρίσει ταινία πάνω στην υπόθεση. Ήταν η επιτομή του «τέλειου εγκλήματος» – ενός εγκλήματος χωρίς τρόπο.

Μετά τη δίκη, η Αδελαΐδα εξαφανίστηκε. Κάποιοι είπαν ότι παντρεύτηκε τον Ντάισον. Άλλοι ότι έφυγε στην Αμερική. Άλλοι ότι δεν τον ξαναείδε ποτέ. Και ο Ντάισον; Κάποιοι λένε πως άλλαξε όνομα και έγινε συντάκτης του Scientific American. Άλλοι ότι δολοφόνησε μια άλλη γυναίκα στις ΗΠΑ. Τίποτα δεν αποδείχθηκε. Τίποτα δεν είναι σίγουρο.

Όπως και ο θάνατος του Τόμας Μπάρτλετ. Ο φόνος που δεν είχε τρόπο να γίνει.