Ήπιε δηλητήριο, έγινε γκρι και παραλίγο να πεθάνει αλλά τελικά κέρδισε στους Ολυμπιακούς.
Ο Τόμας Χικς λιποθυμούσε, παραπατούσε και έπαιρνε στρυχνίνη για να συνεχίσει.
Το θερμόμετρο έδειχνε 32°C. Η σκόνη από τα αμάξια σκέπαζε τα πνευμόνια. Το νερό λιγοστό. Η διαδρομή γεμάτη ανηφόρες. Ο Μαραθώνιος των Ολυμπιακών Αγώνων του Σεντ Λούις το 1904 ήταν βασανιστήριο.
Από τους 32 αθλητές που ξεκίνησαν, λιγότεροι από τους μισούς τερμάτισαν. Κάποιος παραλίγο να πεθάνει από εισπνοή σκόνης. Άλλος λιποθύμησε. Ένας δρομέας αποβλήθηκε επειδή… χρησιμοποίησε αυτοκίνητο για μέρος της διαδρομής. Και κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά, ένας άνθρωπος πήρε δηλητήριο για να τρέξει πιο γρήγορα.
Το όνομα του: Τόμας Χικς
Ο Τόμας Χικς ήταν Αμερικανός. Δεν ήταν το φαβορί. Είχε χαμηλές αντοχές και ήταν ήδη εξαντλημένος όταν μπήκε στον αγώνα. Αλλά είχε δίπλα του δύο “αρχαίους” προπονητές, οι οποίοι δοκίμαζαν κάτι αδιανόητο: ένα «δυναμωτικό κοκτέιλ» με στρυχνίνη και αυγά. Ναι, στρυχνίνη. Δηλητήριο για ποντίκια.
Εκείνη την εποχή, η στρυχνίνη θεωρούνταν “διεγερτικό του νευρικού συστήματος” σε μικρές δόσεις. Δεν υπήρχε απαγορευμένη λίστα ουσιών, ούτε καν έννοια του “ντόπινγκ”. Το θεωρούσαν… φάρμακο.
Έτρεξε σαν μηχανή, παραλίγο να πεθάνει
Στο 19ο χιλιόμετρο, ο Χικς λιποθύμησε. Τον σήκωσαν. Του έδωσαν μια δόση στρυχνίνης και λίγο κονιάκ. Συνέχισε να τρέχει τρεκλίζοντας. Στο 32ο χιλιόμετρο, κατέρρευσε ξανά. Του έδωσαν δεύτερη δόση στρυχνίνης και άλλη μια γουλιά αλκοόλ. Το πρόσωπό του είχε πάρει γκρι χρώμα.
Στα τελευταία μέτρα δεν έτρεχε — τον κρατούσαν από τις μασχάλες και τον κουνούσαν με ρυθμό για να φαίνεται ότι κινείται. Το κοινό τον αποθέωσε. Οι κριτές τον ανακήρυξαν νικητή.
Όταν πέρασε τη γραμμή, δεν ήξερε πού βρισκόταν
Μεταφέρθηκε αμέσως στο ιατρείο. Αν του έδιναν άλλη μια δόση στρυχνίνης, πιθανόν θα είχε πεθάνει. Οι γιατροί είπαν ότι επιβίωσε στο όριο του θανάτου. Ο Χικς έζησε, ανάρρωσε και έμεινε στην Ιστορία ως ο πρώτος νικητής μαραθωνίου που κατέκτησε τον αγώνα… με δηλητήριο.
Γρηγόρης Κεντητός
Γράφω για πράγματα που με συναρπάζουν, αλλά φροντίζω πάντα να τα ερευνώ σαν να τα μελετούσα για πρώτη φορά. Αναζητώ τη σύνδεση ανάμεσα στο χθες και το σήμερα, το ανθρώπινο μέσα στο ακαδημαϊκό, και τη γνώση που μπορεί να μεταφερθεί με τρόπο απλό, ακριβή και ζωντανό. Είτε πρόκειται για έναν αρχαίο πόλεμο είτε για ένα φαινόμενο της εποχής μας, στηρίζομαι πάντα σε πρωτογενές υλικό, πραγματικές πηγές και σοβαρή τεκμηρίωση. Θέλω κάθε κείμενο να αξίζει τον χρόνο του αναγνώστη — και τον δικό μου.
για άμεση κι έγκυρη ενημέρωση.
