Ο μηχανολόγος από το Ηράκλειο που κατοχύρωσε πατέντα για να βγάλει γλυκό νερό από τον Αλμυρό (video)
Ο μηχανολόγος από το Ηράκλειο παρουσίασε πατέντα που αξιοποιεί την πηγή του Αλμυρού, χρησιμοποιώντας πίεση και αγωγό για παραγωγή γλυκού νερού, προσφέροντας εναλλακτική στη λειψυδρία.
Ο Χαράλαμπος Μπουντουράκης δεν μιλά για τον Αλμυρό σαν θεωρία σε χαρτί. Πλήρωσε ο ίδιος κατάδυση, είδε το σημείο όπου μπερδεύεται το γλυκό με το θαλασσινό νερό και τώρα λέει ότι έχει στα χέρια του μια πατέντα που μπορεί να αλλάξει τη συζήτηση για τη λειψυδρία στο Ηράκλειο.
Ο μηχανολόγος μηχανικός από το Ηράκλειο παρουσίασε στην Πατρίδα μια απλή κατασκευή με μπουκάλια, σωληνάκια και νερό. Όχι για εντυπωσιασμό. Για να δείξει με τον πιο απλό τρόπο πού γίνεται, όπως λέει, το παιχνίδι των πιέσεων μέσα στην πηγή του Αλμυρού.
Η ιδέα του βασίζεται στον νόμο του Μπερνούλι. Με απλά λόγια, όταν αλλάζει η ταχύτητα με την οποία κινείται το νερό, αλλάζει και η πίεση μέσα στο κανάλι όπου ρέει. Και όταν αλλάζει η πίεση, μπορεί να αλλάξει και το αν θα μπει θαλασσινό νερό μέσα στο γλυκό ή αν το γλυκό θα σπρώξει το αλμυρό προς τη θάλασσα.
Αυτό είναι το κλειδί της πρότασής του.
Η κατάδυση που άνοιξε τη συζήτηση
Το 2024 έγινε κατάδυση στα βάθη του Αλμυρού, με έξοδα του ίδιου. Οι δύτες κατέβηκαν στη λεκάνη της πηγής και εντόπισαν σπηλιά σε βάθος περίπου 28 μέτρων. Εκεί, σύμφωνα με την έρευνα που παρουσιάστηκε, υπάρχουν δύο κανάλια. Το ένα μεταφέρει γλυκό νερό και το άλλο συνδέεται με τη θάλασσα.
Σε εκείνο το σημείο γίνεται η ανάμειξη.
Ο Μπουντουράκης θεωρεί ότι το γλυκό νερό δεν πρέπει να αφήνεται να βγαίνει ανεξέλεγκτα στη λεκάνη, όπου ανακατεύεται με το θαλασσινό. Η δική του πρόταση είναι να μπει αγωγός στο στόμιο του καναλιού, να πακτωθεί στεγανά και να οδηγήσει την παροχή έξω από την περιοχή της μίξης.
Με αυτόν τον τρόπο, υποστηρίζει ότι μπορεί να ελεγχθεί η ροή και η πίεση. Αν μειωθεί σωστά η παροχή στην έξοδο, τότε ανεβαίνει η στατική πίεση μέσα στο κανάλι. Έτσι, σύμφωνα με τη δική του εξήγηση, το θαλασσινό νερό δυσκολεύεται να μπει στο γλυκό κανάλι και το νερό που βγαίνει μπορεί να είναι αξιοποιήσιμο.
Το δίπλωμα από τον ΟΒΙ
Η ιδέα δεν έμεινε μόνο σε συζήτηση. Ο Χαράλαμπος Μπουντουράκης κατοχύρωσε δίπλωμα ευρεσιτεχνίας στον Οργανισμό Βιομηχανικής Ιδιοκτησίας το 2025, με τίτλο που αφορά διάταξη αξιοποίησης υδάτινων πόρων από επιφανειακές και υποθαλάσσιες πηγές γλυκού και υφάλμυρου νερού.
Η πατέντα περιγράφει μια διάταξη που μαζεύει την παροχή από την έξοδο της πηγής και τη στέλνει μέσα από αγωγό. Αν το νερό είναι κατάλληλο, οδηγείται για χρήση. Αν είναι υφάλμυρο, τότε με ρύθμιση της παροχής επιχειρείται να αυξηθεί η πίεση στο κανάλι, ώστε να σταματήσει η είσοδος του θαλασσινού νερού.
Ο ίδιος λέει ότι η λύση μπορεί να εφαρμοστεί γρήγορα και με μικρότερο κόστος από μεγάλα έργα αφαλάτωσης. Μιλά ακόμη και για χρήση φωτοβολταϊκού, ώστε να καλύπτεται η ενέργεια που χρειάζεται η εγκατάσταση.
Αυτό όμως είναι το σημείο όπου χρειάζεται προσοχή.
Ένα δίπλωμα ευρεσιτεχνίας δεν σημαίνει από μόνο του ότι ένα έργο έχει δοκιμαστεί σε πλήρη κλίμακα ή ότι μπορεί να λειτουργήσει χωρίς τεχνικά, περιβαλλοντικά και νομικά εμπόδια. Σημαίνει ότι μια ιδέα έχει κατοχυρωθεί ως εφεύρεση. Για να γίνει δημόσιο έργο, χρειάζονται μελέτες, δοκιμές, άδειες, έλεγχοι ποιότητας νερού και ξεκάθαρη απάντηση για το ποιος θα έχει την ευθύνη της λειτουργίας.
Ο Αλμυρός όμως δεν είναι μικρό θέμα.
Εδώ και δεκαετίες η Κρήτη συζητά πώς θα αξιοποιήσει αυτή την πηγή, ειδικά σε περιόδους που το Ηράκλειο πιέζεται από τη λειψυδρία και οι ανάγκες για ύδρευση και άρδευση μεγαλώνουν. Το νερό του Αλμυρού έχει βρεθεί πολλές φορές στο κέντρο της αντιπαράθεσης, άλλοτε ως μεγάλη χαμένη ευκαιρία και άλλοτε ως δύσκολο φυσικό σύστημα που δεν σηκώνει πρόχειρες λύσεις.
Ο Μπουντουράκης μπαίνει τώρα σε αυτή τη συζήτηση με μια απλή εικόνα. Έναν αγωγό, μια βάνα και την πίεση του νερού ως εργαλείο. Αν η πρότασή του περάσει από το στάδιο της πατέντας στο στάδιο της δοκιμής, τότε ο Αλμυρός θα ξαναμπεί στο τραπέζι όχι μόνο ως πρόβλημα, αλλά ως πιθανή απάντηση.
