Ήταν η πιο τολμηρή ταινία του ελληνικού κινηματογράφου και ο πρωταγωνιστής της έγινε ο ωραίος κακός του σινεμά

Η ταινία “Το ρεμάλι της Φωκίωνος Νέγρη” (1965) θεωρείται μία από τις πιο τολμηρές και αμφιλεγόμενες του ελληνικού κινηματογράφου της δεκαετίας του 1960. Σκηνοθετημένη από τον Κώστα Καραγιάννη και με σενάριο του Γιώργου Παπακυριάκη, η ταινία παρουσίασε έναν χαρακτήρα που έμεινε χαραγμένος στη μνήμη του κοινού ως ο “ωραίος κακός”. Πρωταγωνιστής της ταινίας ήταν ο Άλκης Γιαννακάς, ο οποίος ενσάρκωσε τον ρόλο του Αλέκου, ενός σκληρού ανθρώπου της νύχτας, με όλα τα χαρακτηριστικά του “κακού” που γοητεύει και τρομάζει ταυτόχρονα.

Η ταινία τοποθετείται στον κόσμο του νυχτερινού κέντρου και των αδίστακτων ανθρώπων που παίζουν τα παιχνίδια τους στον σκοτεινό κόσμο της Αθήνας. Η Μαίρη, μια νεαρή και αφελής γυναίκα, πέφτει θύμα των δόλιων σχεδίων του Αλέκου, ο οποίος προσπαθεί να εκμεταλλευτεί την αθωότητά της για να καταφέρει να την κλέψει και να εξασφαλίσει την περιουσία της. Η δράση εξελίσσεται με ένταση, καθώς η Μαίρη ανακαλύπτει αργά τη σφοδρή πραγματικότητα που την περιβάλλει και την ανάγκη να επαναστατήσει.

Η ιστορία του Αλέκου δεν είναι απλώς η ιστορία ενός κλέφτη ή εκμεταλλευτή. Είναι η ιστορία ενός ανθρώπου που, όπως πολλοί “ωραίοι κακοί”, παραμένει γοητευτικός αλλά τελικά καταλήγει να πληρώνει το τίμημα των πράξεών του. Οι συνθήκες του κόσμου που ζει τον καθορίζουν, αλλά η ίδια η ταινία σπάζει το στερεότυπο του απλούς κακού, δίνοντας στο χαρακτήρα βάθος και μοίρα που εντυπωσιάζουν.

“Το ρεμάλι της Φωκίωνος Νέγρη” αποτελεί μια ταινία που αν και προκαλεί αντιδράσεις λόγω του θέματος και των σκηνών που περιλαμβάνει, είναι αδύνατο να παραβλεφθεί από το κοινό. Η δύναμη του ρόλου του Άλκη Γιαννακά, που υποδύεται έναν άνθρωπο της νύχτας με εξαιρετική γοητεία, καθιέρωσε τον ηθοποιό ως έναν από τους πιο ενδιαφέροντες χαρακτήρες του ελληνικού σινεμά.

Το φιλμ, που διαπραγματεύεται ζητήματα εξουσίας, έρωτα και εκμετάλλευσης, έδειξε πόσο τολμηρός και επαναστατικός μπορούσε να είναι ο ελληνικός κινηματογράφος τη συγκεκριμένη εποχή. Το αποτέλεσμα ήταν μια ταινία που εξελίχθηκε σε κλασική, με τον Άλκη Γιαννακά να αποκτά τη φήμη του “ωραίου κακού” και να παραμένει στην ιστορία του κινηματογράφου για τον ιδιαίτερο χαρακτήρα του.