Ήξερες ότι το φάντασμα της Όπερας ήταν περίπου αληθινή ιστορία;

Το Παρίσι στα τέλη του 19ου αιώνα ήταν μια πόλη μαγεμένη από την πρόοδο, αλλά και στοιχειωμένη από τα μυστικά της. Ανάμεσα στα μεγαλόπρεπα κτίρια και τις λαμπερές λεωφόρους, το Palais Garnier – η περίφημη Όπερα του Παρισιού – έκρυβε στα υπόγειά της μια ιστορία που πολλοί απέδωσαν στη φαντασία. Όμως ο Γκαστόν Λερού, συγγραφέας του «Φαντάσματος της Όπερας», δεν επινόησε τα πάντα. Ένα τραγικό ατύχημα, μια υπόγεια λίμνη και μαρτυρίες για έναν μοναχικό άντρα στα έγκατα του κτιρίου, συνέθεσαν το υπόβαθρο ενός από τους πιο μακρόβιους μύθους του θεάτρου.

Το 1896, μια τεράστια καταστροφή συγκλόνισε την Όπερα. Ένα από τα βαριά αντίβαρα του κεντρικού πολυελαίου έσπασε κατά τη διάρκεια παράστασης, προκαλώντας το θάνατο μιας θεατής και τραυματισμούς σε άλλους. Η είδηση έγινε πρώτο θέμα, αλλά αυτό που δεν έγινε ευρέως γνωστό ήταν πως λίγοι μηχανικοί του κτιρίου είχαν προειδοποιήσει για προβλήματα στη δομή του πολυελαίου και πως οι υπόγειοι μηχανισμοί του θεάτρου ήταν επικίνδυνα παραμελημένοι. Εκείνη η νύχτα έγινε η αφετηρία για φήμες ότι κάποιος, ή κάτι, κατοικούσε κάτω από τη σκηνή, ρυθμίζοντας από εκεί τα φώτα και τις καταπακτές.

Το Palais Garnier δεν είναι ένα συνηθισμένο κτίριο. Κατά την κατασκευή του, οι αρχιτέκτονες ανακάλυψαν υπόγεια ύδατα κάτω από τα θεμέλια. Αντί να τα αποστραγγίσουν εντελώς, δημιούργησαν μια τεχνητή λίμνη για να εξισορροπήσουν την πίεση του εδάφους. Η λίμνη αυτή υπάρχει ακόμα, επισκέψιμη μόνο από το τεχνικό προσωπικό, και αποτέλεσε την έμπνευση για τη σκηνή του μυθιστορήματος όπου ο Ερρίκος, το “Φάντασμα”, πλέει σε βάρκα κάτω από την Όπερα. Η ατμόσφαιρα στους διαδρόμους αυτούς είναι σκοτεινή, υγρή, γεμάτη από ηχώ και σκιές, ιδανική για την ανάπτυξη ενός θρύλου.

Ο Γκαστόν Λερού, προτού γίνει συγγραφέας, ήταν ερευνητικός δημοσιογράφος. Είχε πρόσβαση στα αρχεία της Όπερας και ισχυριζόταν ότι είχε βρει αποδείξεις για την ύπαρξη ενός δύσμορφου τεχνικού που ζούσε στους υπόγειους χώρους. Το όνομα του άντρα δεν καταγράφηκε ποτέ επισήμως, αλλά φήμες για έναν παραμορφωμένο τεχνίτη που δούλευε στις μηχανές του σκηνικού και απέφευγε την επαφή με τον έξω κόσμο υπήρχαν ήδη από τα τέλη του 19ου αιώνα. Πολλοί τεχνικοί του θεάτρου μιλούσαν για “κάποιον που έβλεπαν αλλά δεν γνώριζαν”, ενώ αρκετοί αναφέρθηκαν σε περίεργους θορύβους, μουσικές που ακούγονταν από το υπόγειο και αντικείμενα που μετακινούνταν χωρίς εξήγηση.

Η ιστορία φούντωσε ακόμη περισσότερο με την ένταση που είχε ήδη προκαλέσει το ατύχημα με τον πολυέλαιο. Για το κοινό, ήταν εύκολο να δεχτεί ότι κάτι υπερφυσικό συνέβαινε στον χώρο. Για τον Λερού, ήταν η ιδανική έμπνευση: ένα πραγματικό ατύχημα, ένα ατμοσφαιρικό κτίριο γεμάτο κρυφές στοές, και ένας αστικός μύθος που κυκλοφορούσε στους κύκλους των τεχνικών. Το «Φάντασμα της Όπερας» εκδόθηκε το 1910, και πολύ γρήγορα έγινε παγκόσμιο φαινόμενο. Αν και η φιγούρα του Έρικ – όπως ονομάζεται το Φάντασμα στο βιβλίο – είναι αποτέλεσμα λογοτεχνικής μυθοπλασίας, το υπόβαθρο της ιστορίας βασίστηκε σε πραγματικά στοιχεία.