Δυστύχημα στον ΗΣΑΠ: Η πρόσκρουση ήταν η πιο ενδεδειγμένη λύση; – Υπάρχουν ευθύνες και στη διαχείριση έκτακτης ανάγκης;

Για το δυστύχημα στον ΗΣΑΠ, το οποίο κόστισε σε έναν συμπολίτη μας τη ζωή του, έχουν ήδη στηθεί τηλεοπτικά δικαστήρια. Αναλύσεις επί αναλύσεων, ρεπορτάζ και γνώμες από ειδικούς. Τα περισσότερα από αυτά επικεντρώνεται στο «πως φτάσαμε ως εδώ» και γιατί συνέβη το δυστύχημα. Τι γίνεται όμως στη διαχείριση της έκτακτης ανάγκης;

Σε ένα αεροπορικό ατύχημα, βάσει πρωτοκόλλου, εκτός από τις μηχανικές αιτίες εξετάζονται και οι αντιδράσεις των πιλότων. Για κάθε πρόβλημα που προκύψει στον αέρα, υπάρχουν και οδηγίες για την πιθανή του επίλυση. Ακόμα και αν δεν τις θυμάται απέξω, ή ακόμα και αν τις θυμάται, οφείλει να διαβάσει εκ νέου τι εγχειρίδιο.

Τι συμβαίνει λοιπόν με την εκπαίδευση των οδηγών, συντηρητών; Είναι ενήμεροι για όλες τα πιθανά προβλήματα που θα προκύψουν; Γνωρίζουν ποιες πρέπει να είναι οι κινήσεις τους; Ξέρουν για παράδειγμα με ποια ταχύτητα έχουν πιθανότητες επιβίωσης όταν πηδήξουν εκτός και με ποια ταχύτητα δεν έχουν καμία τύχη;

Η οικογένεια του ανθρώπου που «έφυγε» τόσο άδικα δεν πρόκειται να δίνει το πόνο της να απαλύνεται αν απλά αποδοθούν ευθύνες στην αιτία που δεν λειτούργησαν τα φρένα. Εκεί, μια απλή τεχνική γνωμάτευση θα δώσει και σχετικά σύντομα απαντήσεις; Το θέμα είναι τι γίνεται από τη στιγμή που «σκάει» το πρόβλημα.

Δυστύχημα στον ΗΣΑΠ: Το τρένο ανάχωμα

Η λύση που επιστρατεύτηκε για να σταματήσει το τρένο συντήρησης την ξέφρενη πορεία του, ήταν να μπει ανάχωμα ένας συρμός. Αυτή ήταν η πιο ενδεδειγμένη λύση για να σταματήσει; Μια ανεξέλεγκτη πρόσκρουση που θα μπορούσε να προκαλέσει ζημιές και στον περίγυρό;

Σε ταινία unstoppable, σε μια παρόμοια περίπτωση, οι υπεύθυνο σκέφτηκαν να τοποθετήσουν ένα τρένο μπροστά από τον συρμό που ήταν εκτός ελέγχου, ο οποίος θα πηγαίνει με λίγο λιγότερη ταχύτητα. Έτσι, ο κραδασμός της σύγκρουσης θα απορροφούνταν σταδιακά, η ταχύτητα θα έπεφτε και οι άνθρωποι θα μπορούσαν είτε να σωθούν, είτε να πηδήξουν εκτός συρμού με πολύ καλύτερες συνθήκες.

Δεν είναι κάτι που ανήκει στη σφαίρα των «αυτά γίνονται μόνο στις ταινίες», δεν είναι κάτι που απαιτεί περισπούδαστα μυαλά. Κοινή λογική, απλή φυσική. Κι όμως. Είναι οι κατάλληλοι άνθρωποι στις καίριες θέσεις; έχουν τη γνώση και την εκπαίδευση να λάβουν τις ορθές αποφάσεις;

Δεν είναι απλώς αναπάντητα ερωτήματα που ψάχνουν απάντηση. Είναι ερωτήματα που πρέπει να μπουν στο τραπέζι της εφαρμογής τους άμεσα. Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, σε κάθε τέτοια κατάσταση, σε ανάλογα περιστατικά. Τι γίνεται σε καταστάσεις έκτακτης ανάγκης και πόσο καλά εκπαιδευμένοι είναι αυτοί που έχουν την ευθύνη των αποφάσεων στη διαχείριση κρίσεων. Και φυσικά όσοι ξέρουν κάτι παραπάνω πρέπει να έχουν το ελεύθερο να μιλήσουν… Τα κλειστά στόματα όσων γνωρίζουν περισσότερα για τις συνθήκες του ατυχήματος και της πρόσκρουσης, αποτελούν συνενοχή…