Κωνσταντίνα Μιχαήλ: H… περιπέτεια που έφερε ένα φτάρνισμα

Κωνσταντίνα Μιχαήλ: Με μία μακροσκελή ανάρτησή της στο Facebook η γνωστή ηθοποιός καταγράφει την έξοδό της από το διαμέρισμα ύστερα από 8 ημέρες εγκλεισμού λόγω κορονοϊού.

Ιδού το κείμενο που γράφτηκε μεταξύ σοβαρού κι αστείου: «Έχωσα τα δάχτυλα μου μέσα στα διάφανα γάντια, έβαλα τη μάσκα στην τσέπη μου, έκλεισα την εξώπορτα μαλακά, σαν να μην ήθελα να με πάρουν είδηση ότι βγαίνω από το σπίτι. οκτώ μέρες μέσα έπρεπε να βγω να ξεμουδιάσουν τα πόδια μου, έτσι προτίμησα να κατέβω από τις σκάλες της πολυκατοικίας.

Κορονοϊός: Όλες οι ειδήσεις

Στον τρίτο, έσβησε το φως το κοινόχρηστο και βυθίστηκα στο σκοτάδι. κοκάλωσα. άπλωσα το χέρι στον τοίχο, κι άρχισα να τον ψηλαφίζω για να βρω το διακόπτη. Είχαν περάσει κάποια λεπτά, ψάχνοντας το κουμπί ώσπου το γαντοφορεμένο χέρι μου συναντήθηκε με κάτι στερεό, ζεστό σαν να είναι χέρι που έκανε “καθρέφτη” τη δική μου κίνηση! Ήταν χέρι. Πάγωσα.

Η ανάσα μου σκάλωσε μεταξύ του οισοφάγου και του διαφράγματος, η καρδιά μου αντιθέτως έκανε ένα γδούπο και σαν ν’ άλλαξε φορά και ρυθμό-ταχυπαλμία. Από την άλλη πλευρά ,ο ιδιοκτήτης του ξένου χεριού, κινήθηκε πιο γρήγορα και πάτησε το κουμπί κι άναψε το φως.

Βρεθήκαμε ο ένας απέναντι στον άλλον. Ήταν ο νεαρός Πολωνός που έμενε με την οικογένειά του στον 3ο. Αναμετρηθήκαμε με το βλέμμα κι ο καθένας μας έκανε ασυναίσθητα ένα βήμα πίσω, σαν αυτά τα σπαγγέτι γουέστερν που ζυγιάζουν τον αντίπαλό τους.

Μισόκλεισα τα μάτια για να εστιάσω καλύτερα στις εκφράσεις του προσώπου του, κι έκανε κι αυτός το ίδιο. Ανοιγόκλεισε με μια χαρακτηριστική άνεση λαγωνικού τα ρουθούνια του σαν να οσμιζόταν από μακριά -5 μέτρα απόσταση- την κατάστασή μου. Τα ρουθούνια μας πήραν τη θέση κάποιου φανταστικού υπερόπλου κι αρχίζαμε και τα ανοιγοκλείναμε σαν να συνομιλούσαν αυτά αντί για τα στόματά μας.

Ξάφνου η κίνηση της μύτης μου έφερε φτέρνισμα και λόγω εαρινής ευπάθειας, αυτό συνέβη απότομα κι ακαριαία. Το αριστερό μου μπράτσο τινάχτηκε και προσπάθησε να καλύψει εσωτερικά τη μύτη μου, ενώ ο “αντίπαλός μου” έβαλε το χέρι στην τσέπη του παντελονιού του σαν να έψαχνε ένα πιστόλι από τη θήκη του. έβγαλε με μια επιδέξια κίνηση μια χειρουργική μάσκα και κάλυψε όπως-όπως το στόμα και την πολύ ελαστική του μύτη!

Σε αντίθεση εγώ κι η αλλεργία μου αντί να συμμορφωθούμε αρχίσαμε και “πολυβολούσαμε” σπασμωδικούς ήχους κρίσης ρινικής έκρηξης. Ο νεαρός Πολωνός σαν να τον κυνηγούσαν 40 διάβολοι κατέβηκε τις σκάλες και εξαφανίστηκε.

Κι έμεινα εγώ πάλι στα σκοτεινά -εν τω μεταξύ ξανάσβησαν τα φώτα στους διαδρόμους- με τη μύτη μου να χει ησυχάσει, το χέρι μου να χαϊδεύει την τσέπη που είχα τη μάσκα μου και την πεποίθηση ότι αν βγω από την πολυκατοικία ,γυρίζοντας θα έβρισκα σφραγισμένο το διαμέρισμά μου. Δεν έδωσα περαιτέρω σημασία στην “σύγκρουση” αυτή, και κατέβηκα και βγήκα στο δρόμο… Συνεχίζεται».