Π. Κωνσταντίνος Στρουμπάκος: Ένας σπάνιος εργάτης της Ορθοδοξίας που δίδασκε με το γνήσιο παράδειγμα του

Την Πέμπτη 22 Σεπτεμβρίου αναχώρησε για την Άνω Ιερουσαλήμ, ο π. Κωνσταντίνος Στρουμπάκος, ένας άξιος ιερωμένος που πλημμύρισε με την πατρική αγάπη του τις τοπικές κοινωνίες του Μεσολογγίου, όπου και διακόνησε.

Οι πιστοί που είχαν την ευλογία να τον γνωρίσουν και σήμερα νοιώθουν το μεγάλο κενό της απουσίας του, μιλούν για έναν σπάνιο αγωνιστή της Πίστης, έναν Λευίτη των ημερών μας, έναν άνθρωπο ανόθευτης αγάπης, έναν ταπεινό εργάτη του Ευαγγελίου που – περισσότερο και από τα λόγια – δίδασκε με το ίδιο το παράδειγμα της ζωής του.

Ο π. Κωνσταντίνος γεννήθηκε στο Πελόπιο Ηλείας το 1933. Στις 27 Ιουνίου του 1961 αποφοίτησε από το Ανώτερο Εκκλησιαστικό Φροντιστήριο της Πάτρας ενώ την ίδια χρονιά νυμφεύθηκε την Ασημίνα Γιαννακοπούλου με την οποία απέκτησαν 7 τέκνα. Στις 27 Ιουλίου του 1961 χειροτονήθηκε διάκονος και τρείς μέρες μετά, χειροτονήθηκε πρεσβύτερος, από τον μακαριστό Μητροπολίτη Άρτας Ιγνάτιο Γ’ Τσίγκρη.

Μέχρι το 1969 υπήρξε εφημέριος του Ι.Ν. Εισοδίων της Θεοτόκου στο Λεσίνι Μεσολλογίου και κατόπιν, σχεδόν για τρεις δεκαετίες (1969 – 1998) ήταν προϊστάμενος – εφημέριος στον Ι.Ν. Αγ. Δημητρίου Κατοχής Μεσολλογίου. Παράλληλα εκτελούσε για πολλά χρόνια χρέη εφημέριου και στον Ι.Ν. Αγ. Συμεώνος του Στυλίτου στην Μαγούλα Μεσολλογγίου.

Ο π. Κωνσταντίνος ήταν για την τοπική κοινωνία ο «παπα – Κώστας» που στεκόταν πάντα δίπλα στο ποίμνιο και ποτέ πάνω από αυτό. Κύριο μέλημα του να στηρίζει τις ψυχές που του εμπιστεύθηκε ο Θεός. Πάντα έτοιμος στις πνευματικές επάλξεις, πάντα παρών στην εκκλησία του Αγ. Δημητρίου, υποδεχόταν τους πιστούς με το παιδικό χαμόγελο του και την διερευνητική ματιά του που μαρτυρούσε ένα γνήσιο και πηγαίο ενδιαφέρον για τον συνάνθρωπο και τα προβλήματα που μπορεί να αντιμετώπιζε.

Η μορφή του ήταν ασκητική και εξέπεμπε ταπεινότητα. Με ένα φωτισμένο και χαρούμενο βλέμμα, ήταν πάντα ευγενής προς τον πλησίον, είχε τον καλό λόγο για όλους και – παράλληλα – ολόκληρο το «είναι» του ανέπεμπε ευγνωμοσύνη προς τον Θεό με ποικίλους τρόπους, φανερούς και αφανείς.

Φιλάνθρωπος, συγκαταβατικός, συγχωρητικός, απείχε πάντα από λογικές στείρου ηθικισμού και με το σιωπηλό παράδειγμα του πνευματικού βίου του, οι κάτοικοι του τόπου ήταν βέβαιοι πως είχαν να κάνουν με έναν ιερέα που ζούσε το Ευαγγέλιο, και δεν το δίδασκε απλά. Βίωνε την ευχαριστία ως στάση ζωής, έτσι όπως πραγματώνεται αυτή μέσα στην Εκκλησία, στο Σώμα του Χριστού.

Ο π. Κωνσταντίνος υπήρξε ακάματος εργάτης στο να κηρύττει τον λόγο του Θεού, έχοντας έναν μοναδικό τρόπο να εξηγεί απλά τα νοήματα του Ευαγγελίου, χωρίς βαρύγδουπα και δυσνόητα σχήματα λόγου, άλλα με αμεσότητα και λιτά λόγια να μεταδίδει την ουσία της Ορθόδοξης διδασκαλίας.

Παρόλο που είχε την ευθύνη να συντηρήσει μια πολυμελή οικογένεια, ο π. Κωνσταντίνος ήταν πάντα αφιλοχρήματος και είχε αποβάλλει εντελώς από την φύση της σκέψης του, την λογική οποιουδήποτε κέρδους. Εμπιστευόταν πλήρως την ζωή του στα χέρια του Χριστού και με ακλόνητη πίστη έδινε το προβάδισμα στην πρόνοια Του.

Ο π. Κωνσταντίνος Στρουμπάκος ήταν ένας σπάνιος αθλητής της Πίστεως που ευαρέστησε Θεό και ανθρώπους, και κατάφερε να αφήσει πίσω του άφθονο πνευματικό σπόρο στις καρδιές όσων τον γνώρισαν.

Αιωνία του η μνήμη.

Να έχουμε την ευχή του.