Συγκινεί η αυτοθυσία του Στρατού στο πλημμυρισμένο πεδίο: Πεζοναύτης πέφτει στις λάσπες για να πατήσουν πάνω του ηλικιωμένοι

Το γύρο του διαδικτύου κάνει τις τελευταίες ώρες η συγκινητική εικόνα ενός πεζοναύτη που ξαπλώνει στη λάσπη και γίνεται ανθρώπινη «γέφυρα», για να περάσουν από πάνω του ηλικιωμένοι πλημμυροπαθείς και να πατήσουν σε στεγνό έδαφος. Ο πεζοναύτης που συγκίνησε το πανελλήνιο με την αυταπάρνησή του, υπηρετεί ως υπαξιωματικός στην 32η Ταξιαρχία Πεζοναυτών ( 32 ΤΑΞ ΠΖ «Μοράβας») στον Βόλο και είναι μόνιμο στέλεχος των Ενόπλων Δυνάμεων. Η συγκεκριμένη ηλικιωμένη γυναίκα που φαίνεται στη φωτογραφία να αποβιβάζεται από τη σωστική λέμβο, είναι στην πραγματικότητα η τέταρτη που κατέβηκε πατώντας πάνω στον πεζοναύτη.

Οι Ένοπλες Δυνάμεις βρίσκονται εδώ και μέρες στις πλημμυρισμένες περιοχές της Θεσσαλίας και τα στελέχη του στρατού παλεύουν για να σώσουν τους εγκλωβισμένους ανθρώπους.

Σε αντίθεση με το παραλυμένο επιτελικό κράτος της κυβέρνησης Μητσοτάκη που για άλλη μια φορά στάθηκε πολύ κατώτερο των περιστάσεων σε αυτήν την καταστροφή, ο στρατός παραμένει μια σταθερή δύναμη προσφοράς και αυτοθυσίας που δεν ασχολείται με κούφιες υποσχέσεις, άλλα μόνο με πράξεις ουσίας επί του πεδίου.

Επί κυβερνήσεως Μητσοτάκη, ο στρατός έχει παραγκωνιστεί θεσμικά και επικοινωνιακά, και συχνά αντιμετωπίζεται ως δεξαμενή προσωπικού για όλες τις σχετικές και άσχετες δουλειές. Πρόσφατο παράδειγμα, η εξωφρενική απόφαση του πρωθυπουργού να δανειστεί προσωπικό από τον στρατό για να στελεχώσει το ΕΚΑΒ, προκειμένου να αποφύγει να προσλάβει εξειδικευμένο προσωπικό διασωστών.

Ωστόσο κάθε φορά που μια καταστροφή βρίσκει τη χώρα και οι ιθύνοντες αποδεικνύονται άχρηστοι και ακατάλληλοι για να τη διαχειριστούν, ο «καλόβολος» στρατός είναι εκείνος που καλείται να βάλει τάξη στο χάος.

Δυστυχώς υπάρχει και μια μερίδα του λαού, που λόγω πολιτικών παρωπίδων επιτίθεται με κάθε ευκαιρία στους άνδρες με τα «χακί», εμπλέκοντας τις Ένοπλες Δυνάμεις σε ανόητα ιδεολογικά δίπολα και κάνοντας λόγο για «άχρηστο» στρατό, «ανώφελες» δαπάνες και πάει λέγοντας. Τελικά όμως αποδεικνύεται όλο και πιο συχνά (αφού οι καταστροφές γίνονται συχνότερες) ότι η επένδυση σε έναν δυνατό στρατό με ισχυρή επιχειρησιακή δύναμη, όχι μόνο δεν είναι ανώφελη, άλλα είναι και απολύτως αναγκαία.

Και όσο κάποιοι πικρόχολοι σχολιάζουν το μακρύ τους και το κοντό τους από έναν… καναπέ, οι άνδρες του στρατού που τις τελευταίες μέρες επιχειρούν στο πεδίο με αίσθημα καθήκοντος, σώζουν τη μητέρα μας, το παιδί μας, την οικογένειά μας, χωρίς να λαμβάνουν καμία αναγνώριση από τους αλαζόνες της εξουσίας.