Σωκράτης Γκιόλιας: Οι άνθρωποι του στίβου μιλούν για εκείνον!

Σωκράτης Γκιόλιας: Εννέα χρόνια συμπληρώνονται από την ημέρα που 17 σφαίρες του έκοψαν το νήμα με τη ζωή. Οι άνθρωποι του στίβου, που ανέδειξε μέσα από τα ρεπορτάζ του, μιλούν για εκείνον…

Γιώργος Παναγιωτόπουλος (πρώην πρωταθλητής και προπονητής)

«Γνώριζα τον Σωκράτη από μικρό παιδί. Θυμάμαι βρισκόμασταν στο Παρίσι για το παγκόσμιο στρατιωτικό πρωτάθλημα, όταν μου πήρε συνέντευξη.

Και για μένα και για όλους τους αθλητές ο Σωκράτης ήταν σαν αδελφός, ήταν το στήριγμά μας, πάντα είχε μια καθαρά τεκμηριωμένη άποψη για ό,τι συνέβαινε.

Εχοντας περάσει δύσκολα παιδικά χρόνια, έμαθε τη ζωή, δεν βρήκε δρόμο στρωμένο με ροδοπέταλα.

Προσωπικά μού είχε σταθεί δίπλα μου σε καλές και δύσκολες στιγμές.

Δεν μπορώ να ξεχάσω στην επιτυχία της Φανής Χαλκιά, το 2004, ήταν καθημερινά δίπλα μας σε κάθε της προπόνηση.

Αλλά και στις δύσκολες καταστάσεις με τη Φανή, στο Πεκίνο, βρισκόταν συνεχώς στο πλευρό μας.

Ηταν πάντα στο πλευρό του αθλητή, μπορεί να τα έβαζε με όλον τον κόσμο, ποτέ με τους αθλητές.

Την ημέρα που έγινε το κακό, θυμάμαι, πάντρευα την αδελφή μου, ήμουν από το ξενύχτι του γάμου κι όταν με πήραν τηλέφωνο να με ενημερώσουν, δεν μπορούσα να το πιστέψω.

Αν ο Σωκράτης ζούσε, είμαι σίγουρος πως η δημοσιογραφία και ο στίβος θα ήταν τελείως διαφορετικά».

Νότης Παπούλιας (Πρώην πρωταθλητής στις μεσαίες αποστάσεις και προπονητής)

«Ο Σωκράτης Γκιόλιας ήταν σαν αδελφός μας. Είχαμε γνωριστεί το 1985-86 στο στάδιο όταν είχε άρχισε με την αδερφή του Ευαγγελία να ασχολείται με τον αθλητισμό και το βάδην, ήμασταν στο ΓΣ Ηλιούπολης.

Ηταν πάντα στο πλευρό των αθλητών, ήταν ένας δίκαιος άνθρωπος, ήταν ο δικός μας άνθρωπος, τον διέκρινε τιμιότητα και η αγάπη να βοηθήσει τους αθλητές και τον στίβο».

Χρήστος Μελέτογλου (Πρώην πρωταθλητής, υπεύθυνος τεχνικός εθνικών ομάδων εφήβων-νεανίδων)

«Η αγάπη που είχε για τους αθλητές, ήταν το κύριο χαρακτηριστικό που τον διέκρινε.

Πάντα προσπαθούσε να βοηθήσει, πάντα βρισκόταν δίπλα μας για ό,τι γινόταν.

Θυμάμαι ένα περιστατικό με τον Σωκράτη, δεν θυμάμαι τη χρονιά, ήταν αγώνες κλειστού στίβου στο ΣΕΦ, αντιμετώπιζε ένα πρόβλημα υγείας και νοσηλευόταν στο νοσοκομείο.

Ξαφνικά τον είδα μπροστά μου στο στάδιο κι όταν τον ρώτησα “τι κάνεις εδώ;”, σήκωσε το χέρι του για να μου δείξει τον καθετήρα και μου απάντησε “΄ήρθα να δω τους αγώνες”. Μετά επέστρεψε στο νοσοκομείο».

Άρης Καραγεώργος (πρώην πρωταθλητής του βάδην και ο προπονητής που είχε ο Σωκράτης Γκιόλιας)

«Ο Σωκράτης, μαζί με την αδελφή του Ευαγγελία και τον Περικλή ήρθαν μαζί στο στάδιο το 1986-87, ο Σωκράτης ήταν σε ηλικία 14 ετών.

Κύριος τόπος προπόνησης ήταν η διαδρομή στο λόφο Αρδηττού στο Παναθηναϊκό Στάδιο, μετά πηγαίναμε στο Καραϊσκάκη κι όταν ζητούσαμε προπόνηση απόστασης πηγαίναμε στο Ζάππειο και στο Καβούρι.

Και τα τρία παιδιά ήταν ευγενέστατα, υπάκουα παιδιά, κάθε Σάββατο τους έδινα άδεια, γιατί είχαν τις υποχρεώσεις τους στη λαϊκή αγορά.

Έβλεπα τη σκληρή τους καθημερινότητα, αλλά κάθε ημέρα βρίσκονταν στην προπόνηση, με ζέστη, με κρύο και βροχές.

Ο Σωκράτης ήταν μια ευγενική φυσιογνωμία, αλλά παράλληλα κι ένα ανήσυχο πνεύμα.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: Η ανάρτηση του Κώστα Κεντέρη

Σαν αθλητής έφθασε να έχει πανελλήνιες νίκες σε επίπεδο παίδων και εφήβων, με συμμετοχές σε βαλκανικά πρωταθλήματα.

Όμως υπήρχε έμφυτο μέσα του, τον καλούσε η δημοσιογραφία.

Με τη στρατιωτική του θητεία, η απόσταση τον έκανε να πάρει τις τελικές του αποφάσεις, τον δρόμο που θα ακολουθούσε.

Μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα ανήλθε επαγγελματικά, ήταν ο αγαπημένος των αθλητών, κορυφαίων και όχι μόνο.

Ποτέ δεν έκανε ρεπορτάζ εξ αποστάσεως, αλλά καθημερινά μέσα από το στάδιο.

Δόθηκε με πολύ πάθος στην αδέσμευτη δημοσιογραφία, ήταν στρατηγός και στρατιώτης μαζί στα χαρακώματα.

Ηταν, με την καλή έννοια, το απόλυτο λαγωνικό, είχε δημιουργήσει τη δική του ξεχωριστή σχέση με τους αθλητές.

Με τον Σωκράτη μοιράστηκα όνειρα, στόχους, ο Σωκράτης ήταν το μέλος μιας μεγάλης βαδιστικής ορχήστρας, χαρήκαμε το καθημερινό αθλητικό ταξίδι περισσότερο από τον προορισμό.

Θα σας πω δύο περιστατικά που έχουν μείνει έντονα στη μνήμη μου.

Τρία ή τέσσερα περίπου χρόνια πριν φύγει, μου είχε πει “Θα εγκαταλείψω τη δημοσιογραφία. Ο χώρος βρωμάει”. Ήθελε να εργαστεί μερικά χρόνια ακόμα και μετά να φύγει από το επάγγελμα.

Το δεύτερο συνέβη, δύο, τρεις μήνες πριν από το τέλος.

Με πήρε τηλέφωνο, νοσταλγούσε το παρελθόν. Μου ζήτησε να του συγκεντρώσω σε ένα cd ό,τι υλικό είχα κινηματογραφικό και φωτογραφικό είχα από προπονήσεις και αγώνες.

Το έφτιαξα, συναντηθήκαμε στο Καλλιμάρμαρο και του το έδωσα.

Ήταν η τελευταία φορά που τον είδα».

Λάμπρος Παπακώστας (πρώην πρωταθλητής στο ύψος)

«Ήμασταν συναθλητές με την εθνική ομάδα στους βαλκανικούς αγώνες του 1988 στην Τουρκία, εκεί γνωριστήκαμε.

Ήταν ένα ήρεμο παιδί, αγαπούσε πολύ αυτό που έκανε, έβαλε ένα μεγάλο λιθάρι να πάρει ο κλασικός αθλητισμός μεγάλη δημοσιότητα και να βγει περισσότερο στην κοινωνία.

Είχαμε περισσότερες σχέσεις, όταν σταμάτησε τον αθλητισμό και πέρα από τη σχέση αθλητή με δημοσιογράφου.

Κάποια στιγμή του είχα πει να προσέχει, να ήταν πιο συγκρατημένος σε όσα έγραφε, γιατί ο πάντα έγραφε όπως ένιωθε.

Αυτός ήταν ο Σωκράτης».