Ναυάγησε στη μέση του Ειρηνικού, παντρεύτηκε την κόρη του αρχηγού και έγινε βασιλιάς σε ένα νησί που κανείς δεν ήξερε καν ότι υπάρχει

Ονομάζονταν Καρλ Εμίλ Πέτερσον. Ήταν Σουηδός ναύτης, γεννημένος το 1875. Το 1904, επιβιβάστηκε στο γερμανικό εμπορικό πλοίο Herzog Johan Albrecht, το οποίο έπλεε στα νερά της Παπουασίας Νέας Γουινέας. Το πλοίο ναυάγησε, το πλήρωμα σκορπίστηκε, και ο Καρλ βρέθηκε μόνος του να παλεύει με τα κύματα, ώσπου τελικά έφτασε εξαντλημένος στο άγνωστο νησί Ταμπάρ.

Οι πρώτες εικόνες ήταν τρομακτικές. Άγριες φυλές, λόγχες, βλέμματα γεμάτα περιέργεια. Όμως αντί για εχθρότητα, τον περίμενε κάτι εντελώς διαφορετικό: φιλοξενία. Οι ντόπιοι όχι μόνο τον δέχτηκαν, αλλά τον θεώρησαν προμήνυμα καλής τύχης. Η κόρη του αρχηγού, η Πριγκίπισσα Σίνγκντο, τον ερωτεύτηκε. Κι αυτός το ίδιο.

Ο Καρλ παντρεύτηκε την πριγκίπισσα, ασπάστηκε τις παραδόσεις του νησιού και σύντομα έγινε αρχηγός. Ήταν ο λευκός άντρας με τη σκανδιναβική καρδιά και την τροπική ψυχή. Ίδρυσε φυτείες, ασχολήθηκε με το εμπόριο, και σύντομα όλο το αρχιπέλαγος τον ήξερε ως “το δυνατό λευκό πνεύμα” που ένωσε τις δυο άκρες του κόσμου.

Με τη Σίνγκντο απέκτησαν εννέα παιδιά. Όμως εκείνη πέθανε νωρίς και ο Καρλ γύρισε προσωρινά στη Σουηδία με σκοπό να βρει κεφάλαιο για να συνεχίσει τις επιχειρήσεις του. Το 1937, λίγο πριν επιστρέψει στο νησί για πάντα, πέθανε στην πατρίδα του. Δεν πρόλαβε να δει ξανά τα παιδιά του ούτε τους ανθρώπους που τον φώναζαν βασιλιά.

Η ζωή του αποτέλεσε την έμπνευση για τον χαρακτήρα του πατέρα της Πίπης Φακιδομύτη από τη Σουηδή συγγραφέα Άστριντ Λίντγκρεν. Κι όμως, ο Καρλ δεν ήταν παιδική φαντασία. Ήταν αληθινός. Και το νησί του Ταμπάρ τον θυμάται ακόμη.

Μερικές φορές η ζωή γράφει μυθιστορήματα. Κι αν έχεις τύχη, αγάπη και καρδιά, μπορεί από ναυαγός να γίνεις βασιλιάς. Κυριολεκτικά.