Ο εξωπραγματικός Έλληνας δύτης που έμενε 7 λεπτά στα 30 μέτρα κάτω από τη θάλασσα και μάζευε σφουγγάρια χωρίς εξοπλισμό

Ο Στάθης Χατζής δεν ήταν απλώς ένας σφουγγαράς. Ήταν ένας θρύλος της θάλασσας, ένας άνθρωπος που αψηφούσε τα όρια του ανθρώπινου σώματος και βουτούσε σε βάθη που σήμερα θα απαιτούσαν καταδυτικό εξοπλισμό. Χωρίς φιάλες οξυγόνου, χωρίς μάσκα, χωρίς τίποτα πέρα από την απίστευτη ικανότητά του να κρατάει την αναπνοή του και να κινείται στο βυθό σαν να ήταν το φυσικό του περιβάλλον.

Γεννημένος το 1878 στη Σύμη, ο Χατζής ήταν ένας από τους κορυφαίους «γυμνούς δύτες» της εποχής του. Οι σφουγγαράδες της Δωδεκανήσου δούλευαν με μια απλή τεχνική: κρατούσαν μια βαριά πέτρα, την καμπανελόπετρα, που τους τραβούσε γρήγορα στον βυθό, όπου έπρεπε να δουλέψουν με κοφτές κινήσεις και απόλυτη ψυχραιμία. Και ο Χατζής το έκανε καλύτερα από όλους.

Η φήμη του απογειώθηκε το 1913, όταν οι Ιταλοί του θωρηκτού Regina Margherita τον κάλεσαν να ανασύρει μια χαμένη άγκυρα. Οι Ιταλοί δύτες είχαν αποτύχει – το βάθος ήταν απαγορευτικό. Ο Χατζής όμως, χωρίς δεύτερη σκέψη, βούτηξε στα 88 μέτρα. Κρατώντας την αναπνοή του για 3 λεπτά και 58 δευτερόλεπτα, εντόπισε την άγκυρα, την έδεσε και την ανέβασε στην επιφάνεια.

Και δεν ήταν μόνο αυτό. Ο Χατζής μπορούσε να μείνει στα 30 μέτρα για 7 ολόκληρα λεπτά, κάτι που για τους περισσότερους είναι αδιανόητο ακόμα και με σύγχρονο εξοπλισμό. Αυτή η ικανότητα δεν ήταν απλώς θέμα τεχνικής – ήταν ένας συνδυασμός απίστευτης φυσικής κατάστασης, εμπειρίας και ψυχικής δύναμης.

Σήμερα, τα κατορθώματά του ακούγονται σαν μύθος. Αλλά για όσους γνώρισαν τον Στάθη Χατζή, ήταν απλώς μια ακόμα μέρα στη δουλειά.