Ο τσαγκάρης που ανέβαινε με καραβόσκοινο στο πατάρι του τσαγκαράδικου και κέρδισε στους Ολυμπιακούς

Πάτρα, αρχές του 20ού αιώνα. Σ’ ένα ταπεινό τσαγκαράδικο, ένας άντρας ανεβαίνει καθημερινά στο πατάρι όχι με σκάλα, όπως θα έκανε κάθε άλλος, αλλά πιάνοντας γερά ένα καραβόσκοινο που κρέμεται από την οροφή. Δεν είναι για επίδειξη. Είναι προπόνηση. Για έναν αγώνα που οι περισσότεροι στην Ελλάδα τότε δεν καταλάβαιναν καν.

Ο Κωνσταντίνος Κοζανιτάς δεν ήταν αθλητής πλήρους απασχόλησης. Ήταν τσαγκάρης. Το επάγγελμα του τον κρατούσε ώρες σκυμμένο, αλλά το μυαλό του ήταν κολλημένο ψηλά – κυριολεκτικά. Το 1906, στην Αθήνα, διοργανώθηκαν οι ενδιάμεσοι Ολυμπιακοί Αγώνες, μια προσπάθεια να καθιερωθεί διετής ρυθμός Ολυμπιάδων. Το πρόγραμμα περιλάμβανε και ένα ιδιόμορφο αγώνισμα: την αναρρίχηση επί κάλω, δηλαδή σκαρφάλωμα σε σκοινί μόνο με τη χρήση χεριών.

Ο Κοζανιτάς είχε μάθει να ανεβαίνει από παιδί, πρώτα σε δέντρα, μετά σε σκοινιά, αργότερα στο ίδιο του το μαγαζί. Δεν είχε προπονητές ούτε ειδικά γυμναστήρια. Το καραβόσκοινο που είχε κρεμάσει από την ξύλινη σκεπή του εργαστηρίου του ήταν το καθημερινό του πεδίο μάχης. Το σκοινί έγινε η σκάλα του για τους Ολυμπιακούς.

Και τα κατάφερε. Στους Αγώνες του 1906, κέρδισε το αργυρό μετάλλιο στο αγώνισμα της αναρρίχησης επί κάλω. Ένα μετάλλιο όχι μόνο για την Ελλάδα, αλλά για κάθε απλό άνθρωπο που πίστεψε ότι η δύναμη δεν μετριέται μόνο με μύες, αλλά με επιμονή. Δεν έμεινε όμως εκεί. Την επόμενη χρονιά, ταξίδεψε μέχρι τη Σμύρνη και στους Πανιώνιους Αγώνες του 1907 πήρε την πρώτη θέση στο ίδιο αγώνισμα, εκπροσωπώντας τον Παναχαϊκό Γ.Σ.

Ο Κοζανιτάς πέθανε το 1954. Το όνομά του δεν είναι γνωστό όπως άλλων Ολυμπιονικών, ούτε γέμισε ποτέ εξώφυλλα. Μα ο τρόπος που προπονήθηκε, η επιμονή του, και η πίστη του ότι το σώμα μπορεί να ξεπεράσει τα όριά του χωρίς φανφάρες και χειροκροτήματα, τον κάνει να ξεχωρίζει. Σαν ένα κομμάτι από σχοινί, απλό αλλά δυνατό, που ενώνει το χώμα με τα αστέρια.