Πήγε η μαμά του με τη ρόμπα της και τέλειωσε την ομηρία με ένα χαστούκι

Η Μελβούρνη του 1978 ήταν μια πόλη γεμάτη ιστορίες, αλλά καμία τόσο σουρεαλιστική όσο αυτή που εκτυλίχθηκε στο The Waiters Restaurant, ένα από τα παλιότερα ιταλικά εστιατόρια της πόλης. Κρυμμένο πάνω από μια απότομη σκάλα, πίσω από μια λευκή πόρτα που περισσότερο θύμιζε δωμάτιο μασάζ παρά μαγειρείο, αυτό το μαγαζί ήταν το στέκι των νυχτερινών εργατών: σερβιτόροι, δημοσιογράφοι, αστυνομικοί και άνθρωποι που ζούσαν έξω από το ρολόι της ημέρας. Εκείνη τη βραδιά όμως, δεν σέρβιραν μόνο μακαρονάδες. Σέρβιραν αγωνία, όπλα και μια μητέρα με απίθανη πυγμή.

Ο Άμος Άτκινσον μπήκε στο μαγαζί κρατώντας δύο καραμπίνες. Κράτησε τριάντα ανθρώπους ομήρους και απαίτησε την απελευθέρωση του Μαρκ “Chopper” Read, ενός γνωστού προσώπου της αυστραλιανής νύχτας, και εγκληματία με βαρύ βιογραφικό. Η κατάσταση ξέφυγε γρήγορα. Πανικός, φωνές, κλειδωμένες πόρτες και η αστυνομία να περικυκλώνει τον δρόμο απ’ έξω. Και ενώ οι διαπραγματεύσεις προσπαθούσαν να μπουν σε τροχιά, συνέβη το απροσδόκητο.

Η μητέρα του Άτκινσον, φορώντας τη ρόμπα της, εμφανίστηκε μπροστά από το μαγαζί. Χωρίς να περιμένει άδεια, μπήκε μέσα. Κανείς δεν την σταμάτησε – ίσως επειδή κανείς δεν πίστευε ότι ετοιμαζόταν να κάνει αυτό που τελικά έκανε. Τον πλησίασε, τον κοίταξε, και με μια αποφασιστικότητα που δεν χωράει αμφισβήτηση, του έριξε μια με την τσάντα της στο κεφάλι και του φώναξε να σταματήσει να φέρεται σαν ηλίθιος. Ο Άτκινσον, μπροστά στα μάτια των ομήρων και των αστυνομικών, κατέρρευσε όχι από τραύμα, αλλά από την απόλυτη ντροπή. Παρέδωσε τα όπλα του χωρίς άλλη λέξη.

Η ιστορία έχει έκτοτε περάσει στη μυθολογία της Μελβούρνης. Το The Waiters Restaurant συνέχισε να λειτουργεί και να σερβίρει πιάτα, αλλά εκείνη η νύχτα έμεινε ανεξίτηλη. Σπανίως ένα περιστατικό ομηρίας λύνεται με ένα χαστούκι και μια μαμά με νυχτικό. Το γεγονός αυτό αναφέρεται σήμερα ως ένα από τα πιο απίθανα και παράλληλα αληθινά περιστατικά που συνέβησαν σε χώρο εστίασης. Η απομυθοποίηση του οπλισμένου εγκληματία μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα από τη μητέρα του, προσφέρει μια παράξενη, σχεδόν κινηματογραφική ένταση στο πώς η καθημερινότητα μπορεί να συνθλίψει τη δράση, και πώς η ανθρώπινη σχέση –μάνα και γιος– μπορεί να κάνει αυτό που δεν κατάφερε μια ομάδα ειδικών δυνάμεων.

Το περιστατικό καταγράφηκε στον τοπικό τύπο και συζητείται μέχρι σήμερα σαν παράδειγμα του πώς η πραγματικότητα μπορεί να ξεπεράσει τη φαντασία. Και όσο κι αν το προσωπικό του The Waiters Restaurant έχει αλλάξει από τότε, υπάρχει πάντα κάποιος που θα δείξει προς τη σκάλα και θα σου πει: εδώ έγινε η πιο αστεία ομηρία της ιστορίας.