Πρόδωσε τον Οδυσσέα Ανδρούτσο και πέθανε στο ίδιο σημείο

Από τσοπάνης στα βουνά της Φωκίδας, έγινε αρχηγός στρατού, φρούραρχος της Ακρόπολης και άνθρωπος της Διοίκησης. Ο Γιάννης Γκούρας δεν ήταν ποτέ ήσυχος. Ούτε στα παιδικά του χρόνια, ούτε στη μάχη, ούτε απέναντι σε φίλους. Ένας άντρας που δοξάστηκε για το θάρρος του και μισήθηκε για τις προδοσίες του. Στα 17 του άφησε τα πρόβατα για το καριοφίλι. Ξεκίνησε κουβαλώντας το σκυλί του Οδυσσέα Ανδρούτσου, κι έφτασε να δώσει εντολή για τον θάνατό του.

Ο Ανδρούτσος ήταν ο ήρωάς του, το πρότυπό του. Μέχρι που έγινε το εμπόδιο στα πολιτικά του σχέδια. Ο Γκούρας ήταν εκείνος που δεν τον άφησε να μπει στο κάστρο. Εκείνος που τον έβαλε φυλακή. Και, σύμφωνα με πολλούς, εκείνος που έδωσε τη διαταγή να τον πετάξουν από τα βράχια της Ακρόπολης. Οι στρατιώτες του είπαν ότι προσπάθησε να δραπετεύσει. Η συνείδηση του όμως δεν τον άφησε.

Όταν ο Μακρυγιάννης πήγε να τον δει, λίγο πριν πεθάνει, του είπε: «Μου είπε η συνείδηση μου». Δάκρυσε. Ορκίστηκε πως αν ζούσε, θα έκανε σχολεία και έργα για την πατρίδα. Θα έδινε πίσω τα χρήματα. Ήθελε να διορθώσει τα λάθη του, αλλά δεν πρόλαβε. Οι Τούρκοι τον σημάδεψαν από τη λάμψη του όπλου του και τον χτύπησαν στον κρόταφο. Έπεσε νεκρός στο ίδιο σχεδόν σημείο που είχε πεθάνει ο Οδυσσέας.

Η γυναίκα του, η Ασήμω Λιδωρίκη, κρατούσε όπλο μέσα στο Ερεχθείο. Πίστευε στον αγώνα όσο κι εκείνος. Όταν σκοτώθηκε ο Γκούρας, ανέλαβε μέρος της διοίκησης. Πέθανε λίγους μήνες μετά από οβίδα που έπληξε το ναό.

Ο τάφος του βρίσκεται σήμερα στη Μονή Φανερωμένης Σαλαμίνας. Η πλάκα γράφει: «ΕΝΘΑΔΕ ΚΕΙΤΑΙ ΤΑ ΟΣΤΑ ΙΩΑΝΝΟΥ ΓΚΟΥΡΑ». Ο άνθρωπος που άλλαξε στρατόπεδα, συγκρούστηκε με τους ισχυρότερους, πολέμησε με πάθος και πέθανε σε έναν τόπο φορτωμένο με μυστικά.