Ενας καφές με ιδιαίτερη γεύση…με τον Κώστα Μπακογιάννη

 Χαμογελαστός, φιλόξενος, απόλυτα προσιτός.

Αν θα ήθελα να βάλω μια μικρή δόση χιούμορ, στη συνάντησή μας με τον Κώστα Μπακογιάννη, θα ήταν η «αφ’υψηλού» χειραψία μας, λόγω της υψομετρικής μας διαφοράς και μόνο.

Μας δέχτηκε στο γραφείο του και με τον καφέ μας στο τραπέζι, παρουσίασα το αρκτικόλεξο με το ονοματεπώνυμο του. Οι λέξεις-κλειδιά που είχα σκεφτεί, περίμεναν το πάντα ελεύθερο σχόλιό του…

ΚΕΝΤΡΟ: «Θαμμένο στο γκρι, την εγκατάλειψη και τον φόβο. Η καρδιά της πόλης χρειάζεται ένα γερό ηλεκτροσόκ για να ξαναζωντανέψει. Καθαρή και προσβάσιμη για όλους, με ασφάλεια και φως παντού. Περισσότεροι πεζοί και λιγότερα αυτοκίνητα, πόλος έλξης για τους επισκέπτες, ζωντανό επίκεντρο της εμπορικής και επιχειρηματικής ζωής της πόλης».

ΩΡΙΜΟΤΗΤΑ: «Δεν είναι μόνο τα μαλλιά που αρχίζουν να ασπρίζουν, είναι η εμπειρία από την καθημερινότητα των τελευταίων 9 χρόνων, πρωί βράδυ να προσπαθείς να δίνει χειροπιαστές λύσεις στα προβλήματα των πολιτών».

ΣΤΟΧΟΙ: «Να σηκώσει ανάστημα η Αθήνα, να ξαναγίνει αυτό που της αξίζει, Πόλη των Πόλεων».

ΤΙΜΗΜΑ: «Λιγότερος ύπνος».

ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ: «Εδαφος δημιουργίας και πραγματικής αλλαγής, πέρα από κόμματα και ιδεολογίες».

ΣΥΜΜΑΧΙΕΣ: «Να ξεπερνάς αγκυλώσεις και στεγανά, να μαθαίνεις, να βλέπεις τι προσθέτουν οι διαφορετικές απόψεις, να ψάχνεις να βρεις αυτά που ενώνουν, και να προχωράς».

ΜΕΛΛΟΝ: «Η Αθήνα».

ΠΑΡΕΛΘΟΝ: «Το παρελθόν μας είναι η σοφία μας, το σήμερα είναι η δημιουργία μας και το μέλλον η έμπνευσή μας».

ΑΚΤΙΒΙΣΜΟΣ: «Το πάθος να ξεπερνάμε τις αρμοδιότητες, για να δίνουμε λύσεις».

ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ: «Πολλοί περίμεναν από φρέσκα πρόσωπα αν μη τι άλλο μια διαφορετική νοοτροπία, έναν νέο αέρα, πέρα από πολιτικές διαφωνίες. Και τελικά βρέθηκε με μια κυβέρνηση που «τερμάτισε» την παλαιοκομματική λογική».

ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ: «Καταφύγιο και στήριγμα».

ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ: «Το κύτταρο της πόλης, τις έχουμε ανάγκη, να ξαναφτιάξουμε γειτονιές πρότυπα, με μικρούς χώρους ποιοτικού πρασίνου, με ασφαλείς και σύγχρονες παιδικές, με χώρους για τα ζώα συντροφιάς, με χώρους άθλησης, ελεύθερη πρόσβαση στο ίντερνετ, και ποδηλατοδρόμους».

ΙΔΕΟΛΟΓΙΕΣ: «Καλές για κουβεντούλα, αλλά δεν καθαρίζουν τα πεζοδρόμια και δεν μαζεύουν τα σκουπίδια».

ΑΛΗΘΕΙΑ: «Να λέμε το ναι, αλλά να λέμε και το όχι. Να μετράμε τι λέμε σε σχέση με το τι μπορούμε να κάνουμε και να παραδεχόμαστε τις αδυναμίες μας. Με απλά λόγια, να σεβόμαστε ο ένας τον άλλο».

ΝΕΟΛΑΙΑ: «Να έχουμε πάντα τα αυτιά μας ανοιχτά να τους ακούμε και να τους καταλαβαίνουμε. Γιατί όχι, να τους αφήνουμε να μας δείξουν τον δρόμο. Όχι για αυτούς χωρίς αυτούς».

NΑΡΚΩΤΙΚΑ: «Οχι άλλες θεωρίες, όχι πάλι κάτω από χαλί, όχι στην παρακάτω γειτονιά. Για τους ίδιους τους χρήστες, τους ανθρώπους τους, αλλά και όσους ζουν με το πρόβλημα στα σκαλιά των σπιτιών τους. Να ακούσουμε επιτέλους τους ειδικούς και να φτιάξουμε ένα ολοκληρωμένο σχέδιο, από την πρόληψη, το street work και τα ελεγχόμενα κέντρα, ως την ένταξη».

ΗΓΕΣΙΑ: «Με όραμα, ενωτική, όχι για την καρέκλα. Ικανή να απευλευθερώνει τις δυνάμεις των ανθρώπων και να βγάζει τον καλύτερο εαυτό τους».

ΣΥΜΒΟΥΛΗ: «Να αναλαμβάνεις την ευθύνη».

Τελειώνοντας το αρκτικόλεξο, ρώτησα τον Κώστα Μπακογιάννη, κάτι που ίσως, θα τον ρωτούσαν οι περισσότεροι…σε ένα ενδεχόμενο να είναι εκείνος Δήμαρχος και ο κύριος Μητσοτάκης Πρωθυπουργός, αν θα δίσταζε να εναντιωθεί ανοιχτά, για την υπεράσπιση των συμφερόντων του Δήμου. Μας απάντησε, λοιπόν πως «ο καθένας οφείλει να υπηρετεί τους πολίτες από τον ρόλο που του υπαγορεύει η θέση και το αξίωμά του και γι’αυτό νομίζω ότι θα έχουμε πολύ καλή συνεργασία». Εχοντας ήδη κάνει το σχόλιό του στη λέξη «συμμαχίες», επέμεινα ρωτώντας, σε ποιο είδος συμμαχίας θα ήταν κατηγορηματικά αρνητικός…συμμαχίες με όλους, ή μήπως υπάρχουν εξαιρέσεις; Μας απάντησε, λέγοντας πως «ακόμη και αν διαφωνούμε, δεν νομίζω ότι δεν μπορούμε να συνυπάρχουμε και να συμβάλουμε από κοινού για μια καλύτερη πόλη για όλους. Εξαιρέσεις; Όσοι δεν σέβονται τις δημοκρατικές αρχές», είπε χαρακτηριστικά.

   Με τη λέξη «συμβουλή» να υπάρχει στο αρκτικόλεξο, ρώτησα ξανά, για την πιο πολύτιμη, αλλά και την πιο λανθασμένη, που του έχει δωθεί και μας είπε…«Η πιο πολύτιμη: Να παίρνεις αποφάσεις και να αναλαμβάνεις την ευθύνη. Οσο για την πιο λανθασμένη είναι το περιβόητο άστο για τον επόμενο…».

Η πετυχημένη πορεία του Κώστα Μπακογιάννη σαν Δήμαρχος Καρπενησίου, αλλά και σαν Περιφερειάρχης Στερεάς Ελλάδας, με οδήγησαν στην επόμενη ερώτηση…αν η αποκέντρωση μπορεί να γίνει πράξη και μας απάντησε. «Στην Ελλάδα μας αρέσει πολύ να χρησιμοποιούμε τη λέξη αποκέντρωση, αλλά στην ουσία συνεχίζουμε να συντηρούμε το τερατόμορφο, υδροκέφαλο υπερσυγκεντρωτικό κράτος μας. Αναλογιστείτε ότι οι αρμοδιότητες του κεντρικού κράτους είναι 23.142, ενώ συνολικά η Τοπική Αυτοδιοίκηση έχει μόλις 650. Για να απαντήσω στο ερώτημά σου, φυσικά μπορεί και πρέπει να γίνει, όπως γίνεται στην Ευρώπη. Η Τοπική Αυτοδιοίκηση γνωρίζει τα καθημερινά προβλήματα γιατί τα ζει, όπως γνωρίζει και πως μπορούν να λυθούν πιο αποτελεσματικά. Πρέπει όμως να δοθούν και οι απαραίτητες αρμοδιότητες και ανεξαρτησία, και βέβαια οικονομικοί πόροι». Μπορεί, όμως το μοντέλο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης να λειτουργήσει στην κεντρική πολιτική σκηνή; «Αν εννοείς να αναζητούμε συμμαχίες, να ενώνουμε δυνάμεις και να βρίσκουμε λύσεις σε προβλήματα των πολιτών, πιστεύω ανεπιφύλακτα πως ναι. Αυτό απαιτεί, βέβαια, αλλαγή νοοτροπίας και αντίληψης, αλλά πιστεύω ότι μια μέρα θα τα καταφέρουμε. Για την ώρα ας δώσουμε τη μάχη να μην αφήνουμε τον «ιό» της κεντρικής πολιτικής – την άγονη αντιπαράθεση, τους υψηλούς τόνους και την αναποτελεσματικότητα – να «μολύνει» την τοπική αυτοδιοίκηση».

Σαν νέος άνθρωπος που είναι, ζήτησα το σχόλιό του για τη στάση συνομηλίκων μας, που επιμένουν σε πεπαλαιωμένους κομματικούς μηχανισμούς. Μας απάντησε χαρακτηριστικά: «Κρίμα τα νιάτα μας. Είναι σαν να μην μας φθάνει ο λογαριασμός που μας φόρτωσαν οι προηγούμενοι. Προφανώς θα κάνουμε και εμείς λάθη, αλλά τουλάχιστον να είναι διαφορετικά». Φτάνοντας η κουβέντα μας προς το τέλος της, ζήτησα το σχόλιό του για την πραγματικότητα-σημάδι των καιρών μας: τα social media. Μας είπε λοιπόν πως «Είναι κομμάτι της καθημερινότητάς μας. Η ζωή προχωράει. Οτιδήποτε μας φέρνει πιο κοντά είναι καλό. Χρειάζεται όμως και ένα φρένο, να μην παρασυρόμαστε από το μίσος, το τρολάρισμα, τα fake news».

Η κουβέντα μας έφτασε στο τέλος της, με μια ακόμα σφιχτή χειραψία. Αν θελήσω να βάλω ένα προσωπικό σχόλιο, αυτό είναι πως ένας καφές με τον Κώστα Μπακογιάννη έχει πάντα μια ιδιαίτερη γεύση…κι ένα πολύ μεγάλο ενδιαφέρον! Τον ευχαριστώ!