Στον «κουβά» πηγαίνει το PosoKanei: Αδιάφοροι οι 7 στους 10 για την εφαρμογή

Στα αζήτητα στέλνουν οι 7 στους 10 πολίτες την πολυδιαφημισμένη εφαρμογή PosoKanei, που η κυβέρνηση εμφάνισε σαν… όπλο κατά της ακρίβειας. Οι περισσότεροι πολίτες κατανοούν ότι το μόνο που πετυχαίνει αυτή η εφαρμογή είναι η καταγραφή και ψηφιοποίηση της γενικότερης ακρίβειας. Με λίγα λόγια συγκρίνει το ένα ακριβό προϊόν με το άλλο, αφού ούτως η άλλως το «καθεστώς» των σούπερ μάρκετ διατηρεί ελάχιστες αποκλίσεις στις μεταξύ τους τιμές.

Αντί για ουσιαστικούς ελέγχους στην αγορά, πάταξη της αισχροκέρδειας και επιβολή αυστηρών προστίμων στις πολυεθνικές και τους μεγάλους ομίλους, η λύση που προτάθηκε ήταν ένα application. Ο καταναλωτής καλείται να γίνει ο ίδιος «επιθεωρητής» και «κυνηγός» των φθηνότερων τιμών. Aν θέλει να πάρει το πιο φθηνό προϊόν, πρέπει να γίνει και… τροφοσυλλέκτης, ταξιδεύοντας από το ένα σούπερ μάρκετ στο άλλο.

Το PosoKanei ουσιαστικά μεταφέρει την (ατομική) ευθύνη στον καταναλωτή, ώστε να «κολυμπήσει» μόνος του στον ωκεανό της ακρίβειας, την ώρα που η κυβέρνηση νίπτει τας χείρας της. Αυτό αντιλαμβάνονται οι περισσότεροι πολίτες και έτσι σε νέα έρευνα της Pulse για λογαριασμό του Επαγγελματικού Επιμελητηρίου Αθηνών, το 49% διατυπώνει αρνητική αξιολόγηση για την εφαρμογή, το 19% δεν εκφράζει καν άποψη (γιατί προφανώς δεν έχει μπει ούτε στον κόπο να τη χρησιμοποιήσει και μόνο το 32% αξιολογεί θετικά την εφαρμογή.

Η απαίτηση της κυβέρνησης να αφιερώνει κανείς χρόνο για να συγκρίνει τις τιμές ανάμεσα σε προϊόντα που βρίσκονται ήδη σε δυσθεώρητα επίπεδα θεωρείται από πολλούς ως κοροϊδία. Οι πολίτες λίγο – πολύ ξέρουν ήδη πόσο… κάνει και αυτό που ζητούν είναι να μην κάνει τόσο! Όταν ο πληθωρισμός εξανεμίζει το εισόδημα των νοικοκυριών από τις πρώτες ημέρες του μήνα, τα ψηφιακά εργαλεία σύγκρισης αντιμετωπίζονται όχι ως «ασπίδα», αλλά ως άλλοθι αδράνειας απέναντι στην ακρίβεια και την αισχροκέρδεια.

Η ψυχολογική κόπωση των Ελλήνων για την ακρίβεια είναι πλέον διάχυτη και εφαρμογές σαν το PosoKanei όχι μόνο δεν λειτουργούν ανακουφιστικά, αλλά εντείνουν ακόμα περισσότερο το αίσθημα απαξίωσης στους πολίτες, οι οποίοι νιώθουν ότι οι πραγματικές τους δυσκολίες αντιμετωπίζονται με επικοινωνιακούς όρους αντί για βαθιές διαρθρωτικές παρεμβάσεις.