Τa Lidl παλιά λεγόντουσαν Μαύρη Αγορά, δε μπορούσαν να ονομαστούν Lidl αλλά τη λύση έδωσε ένας ζωγράφος

την καρδιά της Γερμανίας, η ιστορία μιας από τις πιο επιτυχημένες αλυσίδες σούπερ μάρκετ στον κόσμο ξεκίνησε με μια απρόσμενη λέξη-εμπόδιο: μαύρη αγορά. Ο Ντίτερ Σβαρτς, νεαρός τότε επιχειρηματίας και γιος του χονδρέμπορου Γιόζεφ Σβαρτς, ήθελε να δημιουργήσει μια αλυσίδα εκπτωτικών καταστημάτων που να βασίζεται στο λιτό, αποτελεσματικό μοντέλο της Aldi. Είχε τα κεφάλαια, την εμπειρία της οικογένειας και το πλάνο. Αυτό που δεν είχε ήταν όνομα.

Η εταιρεία του πατέρα του λεγόταν Schwarz, κι έτσι η πιο λογική επιλογή ήταν να ονομάσει το νέο δίκτυο Schwarz-Markt. Όμως το πρόβλημα ήταν αξεπέραστο: στα γερμανικά, “Schwarzmarkt” σημαίνει μαύρη αγορά. Η φράση είχε πολύ αρνητικό φορτίο, ειδικά για μια χώρα που είχε βιώσει κατοχή, στέρηση και πόλεμο. Δεν μπορούσε να σταθεί σε πινακίδα. Το brand έπρεπε να αλλάξει.

Ο Ντίτερ ήθελε κάτι σύντομο και ουδέτερο. Θυμήθηκε έναν παλιό συνεργάτη του πατέρα του, έναν άνθρωπο που είχε κάποτε μερίδιο στην επιχείρηση, με το επώνυμο Lidl. Το όνομα ακουγόταν τέλειο: μικρό, χωρίς συνειρμούς, εύκολο στην απομνημόνευση. Αλλά νομικά δεν μπορούσε να το χρησιμοποιήσει έτσι απλά. Ο πρώην συνέταιρος είχε πεθάνει και τα δικαιώματα του επωνύμου δεν ήταν ελεύθερα.

Εκείνη τη στιγμή, η μοίρα αποφάσισε να κάνει το δικό της παιχνίδι. Σε μια τοπική εφημερίδα της πόλης Χαϊλμπρόν, ο Ντίτερ διάβασε ένα άρθρο για έναν συνταξιούχο δάσκαλο και ερασιτέχνη ζωγράφο που είχε το ίδιο επίθετο: Λούντβιχ Λιντλ. Ο γέροντας, αποτραβηγμένος από τη δημόσια ζωή, ζωγράφιζε ήσυχα τοπία και πουλούσε μερικά έργα του. Το επίθετό του όμως ήταν αυτό που ενδιέφερε τον Σβαρτς. Είδε στο άρθρο την ευκαιρία που έψαχνε.

Επικοινώνησε μαζί του και του ζήτησε να αγοράσει τα δικαιώματα χρήσης του ονόματός του. Ο Λούντβιχ Λιντλ συμφώνησε και τα πούλησε για μόλις 1.000 γερμανικά μάρκα, δίχως να ξέρει πως έγραφε – με την υπογραφή του – την αρχή ενός παγκόσμιου εμπορικού φαινομένου.

Έτσι γεννήθηκε το Lidl. Ούτε «μαύρη αγορά», ούτε επιθετικό μάρκετινγκ, ούτε επιδεικτικά λογότυπα. Ένα απλό όνομα, που γεννήθηκε από έναν παλιό συνεταίρο και επισημοποιήθηκε από έναν άγνωστο ζωγράφο. Το πρώτο κατάστημα άνοιξε το 1973 και μέχρι το 1977 είχαν ήδη δημιουργηθεί 33 σημεία πώλησης. Η φιλοσοφία ήταν ξεκάθαρη: λιτότητα, γρήγορη ανακύκλωση προϊόντων, μικροί χώροι, χαμηλές τιμές. Το “Lidl” έγινε συνώνυμο του έξυπνου καταναλωτή, του φθηνού καλαθιού και της ασκητικής εμπορικής αισθητικής.