Την άφησαν μόνη να διαπραγματευτεί με τους απαγωγείς της. Μετά την κατηγόρησαν ότι έπασχε από σύνδρομο.
Η Kristin Enmark έζησε ένα από τα πιο διάσημα περιστατικά ομηρίας, κατήγγειλε την αστυνομία για ανευθυνότητα, και τελικά τη βάφτισαν... ψυχικά ασταθή. Έτσι γεννήθηκε το «Σύνδρομο της Στοκχόλμης».
Το 1973, σε ένα υποκατάστημα της Kreditbanken στη Στοκχόλμη, τέσσερις υπάλληλοι βρέθηκαν παγιδευμένοι μέσα σε ένα θησαυροφυλάκιο. Ένας ένοπλος κατάδικος που βγήκε με άδεια από τη φυλακή, ονόματι Jan-Erik Olsson, απέτυχε να ληστέψει την τράπεζα και κατέφυγε σε ομηρία. Ζήτησε να του φέρουν τον φίλο του, Clark Olofsson, από τις φυλακές, και για έξι ολόκληρες μέρες ζούσαν όλοι μαζί στο ίδιο υπόγειο, με όπλα να τους σημαδεύουν και με τις ζωές τους σε συνεχή κίνδυνο.
Η Kristin Enmark ήταν μία από τις τρεις γυναίκες ομήρους. Αντί να την προστατεύσουν, η αστυνομία έστρεφε τα όπλα της προς την είσοδο του θησαυροφυλακίου, εκεί όπου βρίσκονταν και οι όμηροι. Η ίδια κατήγγειλε πως ένιωσε πιο απειλημένη από την αστυνομία παρά από τους απαγωγείς. Μάλιστα, σε τηλεφωνική επικοινωνία με τον ίδιο τον πρωθυπουργό της Σουηδίας, Ούλοφ Πάλμε, του είπε πως ήθελε να τους αφήσουν να φύγουν. Εκείνος της απάντησε ψυχρά: «Θα πρέπει να συμβιβαστείτε με το γεγονός ότι μπορεί να πεθάνετε εκεί μέσα».
Η Kristin άρχισε να μιλά στους δημοσιογράφους. Δεν εξήρε τους απαγωγείς της, αλλά κατήγγειλε την απόλυτη ανευθυνότητα των αρχών. Στάθηκε μπροστά στις κάμερες και είπε ότι αυτή και οι υπόλοιποι όμηροι αναγκάστηκαν να διαπραγματευτούν μόνοι τους με τους ένοπλους. Ήταν η ίδια που πρότεινε στον Olsson να πάρει τον φίλο του για να νιώσει ασφάλεια και να μην σκοτώσει κανέναν. Ήταν η ίδια που ένιωθε να προστατεύεται περισσότερο από τους δράστες παρά από τις αρχές.
Ο Σουηδός ψυχίατρος Nils Bejerot, χωρίς ποτέ να μιλήσει προσωπικά με την Enmark, βάφτισε αυτό που έζησε ως «Σύνδρομο της Στοκχόλμης». Ισχυρίστηκε ότι οι όμηροι είχαν αναπτύξει συμπάθεια προς τους απαγωγείς τους. Με αυτόν τον τρόπο, κατάφερε να παρακάμψει την ουσία: ότι μια πολίτης κατήγγειλε δημόσια την αποτυχία της κρατικής προστασίας και διαστρεβλώθηκε ως διαταραγμένη.
Το σύνδρομο αυτό, όσο διάσημο κι αν έγινε, δεν αναγνωρίστηκε ποτέ επίσημα από καμία ψυχιατρική ένωση. Δεν καταγράφηκε στο DSM-5, το βασικό εργαλείο διάγνωσης ψυχικών παθήσεων. Σε 1.200 περιστατικά ομηρίας που εξέτασε το FBI, μόνο στο 5% υπήρξε κάποια ένδειξη παρόμοιας συμπεριφοράς. Πολλοί ειδικοί το χαρακτήρισαν απλώς δημοσιογραφικό εφεύρημα.
Η ίδια η Kristin Enmark έγραψε βιβλίο με τίτλο «Ήμουν το Σύνδρομο της Στοκχόλμης», για να ξαναπεί την αλήθεια. Μίλησε για τον φόβο, την απομόνωση και την έλλειψη στήριξης. Περιέγραψε πώς έπρεπε να γίνει διαπραγματεύτρια, ψυχολόγος και ασπίδα για να κρατήσει τον εαυτό της και τους άλλους ζωντανούς. Και τελικά, της κόλλησαν μια ετικέτα που δεν επέλεξε.
Το σύνδρομο της Στοκχόλμης έγινε παγκόσμια αναφορά. Όμως για τη γυναίκα που το έζησε –ή μάλλον, για εκείνη που βασάνισαν πρώτα ψυχολογικά και μετά δυσφήμισαν– δεν ήταν ποτέ σύνδρομο. Ήταν η μοναδική της στρατηγική για να μείνει ζωντανή.
