Την έβαλαν να λέει το γιο της αδερφό για να μη χαλάσει η εικόνα που είχε ο κόσμος για αυτή
Της απαγόρευσαν να είναι μητέρα. Της είπαν να λέει τον γιο της "αδελφό" για να μη χαλάσει η εικόνα της.
Η Κλαούντια Καρντινάλε γεννήθηκε για να γίνει σταρ. Από την πρώτη της εμφάνιση, η κάμερα την αγάπησε. Όμορφη, μελαχρινή, σαγηνευτική αλλά «αγνή», το ιταλικό σινεμά τη λάτρεψε. Όμως πίσω από τα φώτα και τα εξώφυλλα, η Καρντινάλε έζησε κάτι που θα στοίχειωνε οποιονδήποτε: της απαγορεύτηκε να είναι μητέρα.
Ήταν μόλις 19 όταν έμεινε έγκυος, έπειτα από μια σύντομη και δύσκολη σχέση με έναν μεγαλύτερο άντρα. Οι πιέσεις για να κάνει άμβλωση ήταν ασφυκτικές, αλλά εκείνη αρνήθηκε. Ήθελε το παιδί της. Το πρόβλημα; Ήταν ήδη δεσμευμένη με συμβόλαιο. Και το συμβόλαιο της δεν έλεγε μόνο τι ταινίες θα γυρίσει. Έλεγε και τι ζωή θα ζήσει.
Ο παραγωγός της, Φράνκο Κριστάλντι, κατάλαβε την κατάστασή της. Αντί να τη διώξει, την στήριξε. Την έστειλε στο Λονδίνο για να γεννήσει, μακριά από τον ιταλικό Τύπο και τα κουτσομπολιά. Την προστάτεψε. Αλλά ταυτόχρονα, της επέβαλε μια αβάσταχτη σιωπή.
Για να διατηρήσει το προφίλ της αθώας, δροσερής ενζενί, η Καρντινάλε δεν έπρεπε να αποκαλύψει την ύπαρξη του παιδιού. Ο γιος της, ο μικρός Πάτρικ, μεγάλωσε με την οικογένειά της στην Τυνησία. Όλοι του έλεγαν πως η Κλαούντια ήταν η μεγάλη του αδελφή. Ακόμα κι εκείνη.
Για επτά ολόκληρα χρόνια δεν του επέτρεψαν να μάθει την αλήθεια. Ούτε σε συνεντεύξεις, ούτε σε φωτογραφίες, ούτε στην ίδια του τη ζωή. Το παιδί που γεννήθηκε από αγάπη και πίστη, έπρεπε να παραμείνει μυστικό. Για να μην «χαλάσει» το είδωλο. Για να μην ενοχληθεί το κοινό. Για να μη σπάσει η φαντασίωση.
Όταν τελικά μια σκανδαλοθηρική εφημερίδα αποκάλυψε την αλήθεια, η Καρντινάλε δεν το αρνήθηκε. Αντίθετα, μίλησε για πρώτη φορά ανοικτά στον δημοσιογράφο Έντσο Μπιάτζι. Είπε όλη την αλήθεια. Για την εγκυμοσύνη, την πίεση, τη σιωπή, την ενοχή, αλλά και για την αγάπη που κράτησε κρυφή. Είχε έρθει η ώρα να ξανασυστήσει τον εαυτό της: όχι μόνο ως σταρ, αλλά και ως μάνα.
Γρηγόρης Κεντητός
Γράφω για πράγματα που με συναρπάζουν, αλλά φροντίζω πάντα να τα ερευνώ σαν να τα μελετούσα για πρώτη φορά. Αναζητώ τη σύνδεση ανάμεσα στο χθες και το σήμερα, το ανθρώπινο μέσα στο ακαδημαϊκό, και τη γνώση που μπορεί να μεταφερθεί με τρόπο απλό, ακριβή και ζωντανό. Είτε πρόκειται για έναν αρχαίο πόλεμο είτε για ένα φαινόμενο της εποχής μας, στηρίζομαι πάντα σε πρωτογενές υλικό, πραγματικές πηγές και σοβαρή τεκμηρίωση. Θέλω κάθε κείμενο να αξίζει τον χρόνο του αναγνώστη — και τον δικό μου.
για άμεση κι έγκυρη ενημέρωση.
