Το μοναδικό κατοικημένο νησί του Κορινθιακού κάποτε το χρησιμοποιούσαν για καραντίνα
Το μοναδικό κατοικημένο νησί του Κορινθιακού Κόλπου, τα Τριζόνια, κρύβει μια άγνωστη ιστορία: κάποτε χρησίμευε ως λοιμοκαθαρτήριο για την καραντίνα ταξιδιωτών.
Ανάμεσα στα ήρεμα νερά του Κορινθιακού Κόλπου, λίγοι ξέρουν ότι υπάρχει ένα μικρό νησί που κρατά ακόμα τον αυθεντικό του χαρακτήρα. Τα Τριζόνια, το μοναδικό κατοικημένο νησί της περιοχής, βρίσκονται σε απόσταση αναπνοής από τη στεριά, μόλις 500 μέτρα απέναντι από την ακτή της Γλυφάδας Φωκίδας. Με πληθυσμό μόλις 64 κατοίκους σήμερα, τα Τριζόνια μοιάζουν να ζουν έξω από το χρόνο.
Η ονομασία τους προέρχεται, κατά μία εκδοχή, από τα γνωστά έντομα που γεμίζουν με το τραγούδι τους τα καλοκαιρινά βράδια. Μια άλλη θεωρία, ωστόσο, θέλει το όνομα να είναι παραφθορά της λέξης “τριονήσια”, καθώς το νησί ανήκει σε ένα μικρό σύμπλεγμα μαζί με τα ακατοίκητα Πρασούδι και Άγιο Ιωάννη. Όποια κι αν είναι η αλήθεια, το ίδιο το νησί είναι γεμάτο μαγεία: χωρίς αυτοκίνητα, με φυσικό λιμανάκι, με πυκνή βλάστηση από σχίνους, πουρνάρια και ελιές και παραλίες που έχουν διατηρήσει την αγνότητά τους.
Ελάχιστοι γνωρίζουν ότι κατά την εποχή της Τουρκοκρατίας, τα Τριζόνια χρησιμοποιήθηκαν ως λοιμοκαθαρτήριο. Όσοι ταξιδιώτες ή ναυτικοί κρίνονταν ύποπτοι για λοιμώδη νοσήματα, απομονώνονταν στο νησί μέχρι να διαπιστωθεί ότι δεν ήταν φορείς ασθενειών. Ήταν ένας φυσικός τρόπος “καραντίνας”, πολύ πριν ο όρος γίνει παγκοσμίως γνωστός.
Τα Τριζόνια υπήρξαν επίσης μάρτυρες μαχών της Ελληνικής Επανάστασης του 1821. Τον Αύγουστο του 1828, Έλληνες υπό τους Γιαννάκη Στράτο και τους Κίτσο και Νικόλαο Τζαβέλα αντιμετώπισαν εκεί τις τουρκικές δυνάμεις, γράφοντας άλλη μια άγνωστη σελίδα αγώνα σε αυτόν τον μικρό παράδεισο.
Σήμερα, τα Τριζόνια παραμένουν ένας από τους τελευταίους ήσυχους προορισμούς της Ελλάδας. Με τρεις μικρές παραλίες, ένα προστατευμένο φυσικό λιμάνι που έχει μετατραπεί σε μαρίνα για σκάφη αναψυχής και με αυστηρή απαγόρευση κυκλοφορίας αυτοκινήτων, το νησί προσφέρει μια εμπειρία επιστροφής σε μια απλούστερη, πιο αγνή εποχή.
Ίσως δεν είναι τυχαίο ότι το τοπίο τους έχει χαρακτηριστεί ως “Τοπίο Ιδιαίτερου Φυσικού Κάλλους”. Σε έναν κόσμο που τρέχει ασταμάτητα, τα Τριζόνια επιμένουν να ψιθυρίζουν στο ρυθμό του ανέμου και του κυματισμού — όπως ακριβώς και τα τριζόνια που τους έδωσαν το όνομα.
Γρηγόρης Κεντητός
Γράφω για πράγματα που με συναρπάζουν, αλλά φροντίζω πάντα να τα ερευνώ σαν να τα μελετούσα για πρώτη φορά. Αναζητώ τη σύνδεση ανάμεσα στο χθες και το σήμερα, το ανθρώπινο μέσα στο ακαδημαϊκό, και τη γνώση που μπορεί να μεταφερθεί με τρόπο απλό, ακριβή και ζωντανό. Είτε πρόκειται για έναν αρχαίο πόλεμο είτε για ένα φαινόμενο της εποχής μας, στηρίζομαι πάντα σε πρωτογενές υλικό, πραγματικές πηγές και σοβαρή τεκμηρίωση. Θέλω κάθε κείμενο να αξίζει τον χρόνο του αναγνώστη — και τον δικό μου.
για άμεση κι έγκυρη ενημέρωση.
