Το ρεκόρ που η Γκίνες αρνείται να αναγνωρίσει και να το ανακοινώσει γιατί είναι επικίνδυνο για όλους τους ανθρώπους

Ήταν 1964 όταν ένας 17χρονος μαθητής, ο Randy Gardner, αποφάσισε να μείνει άυπνος για όσο περισσότερο μπορούσε. Δεν κυνηγούσε ούτε δόξα ούτε χρήματα. Ήταν απλώς ένα πείραμα για το σχολείο του. Έφτασε τις 264 ώρες χωρίς ύπνο, δηλαδή 11 ολόκληρες μέρες.

Κατά τη διάρκεια του εγχειρήματος, επιστήμονες τον παρακολουθούσαν στενά. Στα πρώτα 2–3 εικοσιτετράωρα είχε απώλεια μνήμης. Μέχρι τη μέρα 5, δεν μπορούσε να σχηματίσει προτάσεις. Από τη μέρα 8 είχε παραισθήσεις και έλεγε πράγματα που δεν καταλάβαινε. Το σώμα του συνέχιζε, το μυαλό του όχι.

Το ρεκόρ του καταγράφηκε. Αλλά δεν μπήκε ποτέ στο βιβλίο. Η Guinness World Records πήρε την απόφαση να απαγορεύσει δια παντός την κατηγορία “παρατεταμένης αϋπνίας”. Δεν την αναγνωρίζει. Δεν δέχεται αιτήσεις. Δεν επιτρέπει να δοκιμαστεί ξανά. Ο λόγος είναι απλός: μπορεί να σε σκοτώσει.

Παρά την απαγόρευση, υπήρξαν ανεπιβεβαίωτοι ισχυρισμοί για μεγαλύτερους χρόνους χωρίς ύπνο — 275 ώρες, 280 ώρες. Κανείς όμως δεν κατάφερε να πείσει κάποιον αξιόπιστο οργανισμό να τους καταγράψει. Και κανείς επιστήμονας δεν είναι πρόθυμος να θέσει ξανά σε κίνδυνο ανθρώπινη ζωή μόνο και μόνο για ένα νούμερο.

Το σώμα μπορεί να στέκεται όρθιο. Το μυαλό, όμως, αρχίζει να διαλύεται. Ο ύπνος δεν είναι πολυτέλεια. Είναι σύστημα υποστήριξης ζωής. Και αυτό το ρεκόρ, όσο τρομακτικό κι αν είναι, θα παραμείνει για πάντα το πιο επικίνδυνο ρεκόρ που δεν μπήκε ποτέ σε βιβλίο.