Το τραγούδι με τη Μαντώ που ήρθε δεύτερο στον εθνικό τελικό για τη Eurovision, δεν πήγε και τελικά πήραμε τη χειρότερη θέση

Το 1990 δεν ήταν μια οποιαδήποτε χρονιά για τη Eurovision. Ήταν η χρονιά που η Ευρώπη άλλαζε, τα τείχη έπεφταν, οι σημαίες άλλαζαν και τα τραγούδια αποκτούσαν νόημα διαφορετικό. Στην Ελλάδα, όμως, εκείνη τη χρονιά παίχτηκε ένα άλλο δράμα — αυτό του λάθους τραγουδιού, της χαμένης ευκαιρίας και μιας ιστορικά κακής επίδοσης. Και στη μέση όλων αυτών, η Μαντώ.

Η Μαντώ, ήδη γνωστή και αγαπητή από το ελληνικό κοινό, συνεργάστηκε με τον Νίκο Ιγνατιάδη. Εκείνος υπέγραψε μουσική και στίχους. Το τραγούδι λεγόταν «Μόνο οι δυο μας» και ήταν από αυτά τα κομμάτια που ακουμπάνε τη μελωδία με ρομαντισμό και λίγο δράμα. Ήταν μοντέρνο για την εποχή, με δυτικές επιρροές αλλά και καθαρά ελληνικό συναίσθημα. Όσοι το άκουσαν τότε, θυμούνται πως ξεχώρισε με την πρώτη νότα.

Ο εθνικός τελικός έγινε στην κρατική τηλεόραση, όπως συνήθως. Ήταν η εποχή που η Eurovision ακόμα περνούσε υποτιμητικά σχόλια από τους σοβαρούς, αλλά το κοινό τη λάτρευε. Τα στοιχήματα έπεφταν πάνω στο τραγούδι της Μαντώς. Η φωνή της ήταν στα καλύτερά της, η σκηνική της παρουσία δυναμική. Όλοι περίμεναν πως αυτό θα ήταν το τραγούδι που θα μας στείλει στο Ζάγκρεμπ. Αλλά δεν έγινε έτσι.

Την πρώτη θέση κατέλαβε τελικά το τραγούδι «Χωρίς Σκοπό», με ερμηνευτή τον Χρήστο Κάλοου και το συγκρότημα Wave. Ένα κομμάτι που –αν και με κάποιες μοντέρνες πινελιές– έμοιαζε αδύναμο μπροστά στο στιβαρό ντουέτο της Μαντώς. Η απόφαση προκάλεσε μουρμούρες. Όχι επειδή δεν ήταν αξιοπρεπές το τραγούδι που επιλέχθηκε, αλλά επειδή δεν είχε τη λάμψη, την ένταση, ούτε τη φωνή.

Στον διαγωνισμό της Eurovision, η Ελλάδα κατέλαβε την 19η θέση. Μια θέση που, εκείνη τη χρονιά, ήταν η χειρότερη που είχε καταγραφεί στην ιστορία της ελληνικής συμμετοχής. Οι κριτικές δεν ήταν σκληρές — ήταν αδιάφορες. Κανείς δεν μίλησε για κάτι το ξεχωριστό. Το τραγούδι χάθηκε στη μάζα.