Βρήκε τον τρόπο να παίζει λόττο λίγα δευτερόλεπτα μετά την κλήρωση, αφού είχε δει το αποτέλεσμα. Κέρδισε 4 εκατομμύρια ευρώ.

Ήταν 2005, και στην Κίνα, η λοταρία ήταν μια υπόθεση που είχε αρχίσει να κινεί δισεκατομμύρια. Οι πολίτες αγόραζαν καθημερινά δελτία, ελπίζοντας να αλλάξουν τη ζωή τους. Για όλους, το λόττο ήταν τυχερό παιχνίδι. Για έναν όμως, έγινε μαθηματικό σύστημα. Και μετά, υπόθεση φυλακής.

Ο Zhu ήταν υπάλληλος σε μια εταιρεία που είχε πρόσβαση στο δίκτυο καταγραφής των λοταριών. Παρατήρησε κάτι που κανείς άλλος δεν είχε προσέξει. Υπήρχε ένα μικρό, σχεδόν αόρατο, παράθυρο λίγων δευτερολέπτων ή λεπτών, όπου το σύστημα δεχόταν ακόμα δελτία, αφού είχαν ήδη ανακοινωθεί οι νικητήριοι αριθμοί.

Δηλαδή μπορούσε να δει τα αποτελέσματα και μετά να παίξει. Όχι με προαίσθημα, αλλά με σιγουριά. Έπαιξε λίγα στην αρχή. Και κέρδισε. Ξανά και ξανά. Σταδιακά, κλιμάκωσε το “παιχνίδι” και μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα, είχε βγάλει πάνω από 30 εκατομμύρια γιουάν, δηλαδή περίπου 4,4 εκατομμύρια ευρώ.

Δεν ήταν ένας κοινός χακερ. Ήταν άνθρωπος του συστήματος. Και αυτό έκανε τα πράγματα ακόμα πιο επικίνδυνα. Γιατί αν το κατάφερνε ένας, ποιος εγγυάται ότι δεν υπήρχαν άλλοι; Το θέμα έγινε πολιτικό. Κάμερες ασφαλείας, ψηφιακά ίχνη και καταγραφές επιβεβαίωσαν την απάτη.

Η σύλληψη ήρθε ήσυχα αλλά καταλυτικά. Δεν προσπάθησε να κρυφτεί. Πίστευε ότι δεν είχε κάνει κάτι “ακριβώς” παράνομο. Απλώς εκμεταλλεύτηκε ένα λάθος του συστήματος. Οι αρχές όμως είχαν άλλη άποψη. Τον κατηγόρησαν για τεχνολογική απάτη και καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη.

Ο ίδιος δεν ζήτησε επιείκεια. Κάποιοι είπαν ότι χαμογελούσε όταν άκουσε την ποινή. Ίσως γιατί για μια στιγμή, είχε νικήσει το ίδιο το παιχνίδι, πριν το παιχνίδι τον καταπιεί.