Άλλαξε πλοίο για τις κόρες του και χάθηκε στον Τιτανικό

Ο Ζοζέφ Λαρός δεν είχε σκοπό να ταξιδέψει με τον Τιτανικό. Ο 25χρονος μηχανικός από την Αϊτή είχε εξασφαλισμένα εισιτήρια πρώτης θέσης σε άλλο υπερωκεάνιο για τον ίδιο, τη σύζυγό του και τις δύο μικρές κόρες τους. Ένας κανονισμός, όμως, που δεν επέτρεπε στα παιδιά να γευματίζουν με τους γονείς τους τον έκανε να αλλάξει πλοίο. Δέχτηκε να ταξιδέψει στη δεύτερη θέση του Τιτανικού. Ήταν μια απόφαση που θα αποδεικνυόταν μοιραία.

Ο Λαρός είχε γεννηθεί το 1886 στην Αϊτή και σε ηλικία 15 ετών πήγε στη Γαλλία για να σπουδάσει μηχανικός. Εκεί γνώρισε τη Ζυλιέτ Λαφάργκ, την οποία παντρεύτηκε το 1908. Απέκτησαν δύο κόρες, τη Σιμόν και τη Λουίζ, όμως η επαγγελματική του πορεία δεν εξελίχθηκε όπως περίμενε. Παρά τις σπουδές του, αντιμετώπιζε φυλετικές διακρίσεις που περιόριζαν τις δυνατότητές του να εξασφαλίσει μια καλά αμειβόμενη εργασία.

Το ζευγάρι αποφάσισε να εγκατασταθεί στην Αϊτή, όπου ο Λαρός αναζητούσε καλύτερες επαγγελματικές προοπτικές. Η τρίτη εγκυμοσύνη της Ζυλιέτ επιτάχυνε την αναχώρησή τους. Η μητέρα του είχε αγοράσει εισιτήρια για το γαλλικό υπερωκεάνιο France, το οποίο θα πραγματοποιούσε το παρθενικό του ταξίδι στις 20 Απριλίου 1912.

Ο κανονισμός που άλλαξε το ταξίδι

Στο France τα μικρά παιδιά έπρεπε να παραμένουν στον ειδικό χώρο φύλαξης και δεν επιτρεπόταν να βρίσκονται στην τραπεζαρία μαζί με τους γονείς τους. Για τον Λαρός και τη Ζυλιέτ αυτό αποτελούσε σοβαρό πρόβλημα. Η Σιμόν ήταν μόλις τριών ετών και η Λουίζ ούτε δύο, ενώ είχε γεννηθεί πρόωρα και αντιμετώπιζε προβλήματα υγείας.

Η οικογένεια ακύρωσε την αρχική κράτηση και επέλεξε τον Τιτανικό, όπου τα παιδιά μπορούσαν να γευματίζουν μαζί με τους γονείς τους. Αντάλλαξαν την πρώτη θέση του France με τη δεύτερη θέση του Τιτανικού και επιβιβάστηκαν στις 10 Απριλίου στο Σερμπούρ της Γαλλίας.

Μια επιστολή της Ζυλιέτ προς τον πατέρα της, γραμμένη την επόμενη ημέρα και ταχυδρομημένη από το Κουίνσταουν της Ιρλανδίας, αποκαλύπτει πώς περνούσε η οικογένεια στο πλοίο. Περιέγραφε την άνετη καμπίνα, τα παιδιά που έτρωγαν καλά, τις καινούργιες γνωριμίες και τη μικρή Λουίζ που γελούσε όταν άκουγε την καμπάνα του πρωινού.

Η επιστολή έχει ιδιαίτερη σημασία. Επιβεβαιώνει ότι η οικογένεια απολάμβανε ακριβώς αυτό για το οποίο είχε αλλάξει πλοίο. Οι γονείς μπορούσαν να βρίσκονται με τις κόρες τους, να τρώνε μαζί και να περνούν τον χρόνο τους χωρίς τον περιορισμό του προηγούμενου υπερωκεανίου.

Η διάσωση που δεν πρόλαβε ο πατέρας

Τη νύχτα της 14ης προς 15η Απριλίου 1912, ο Τιτανικός συγκρούστηκε με παγόβουνο στον Βόρειο Ατλαντικό. Ο Λαρός βοήθησε τη Ζυλιέτ και τις δύο κόρες τους να φτάσουν στις σωσίβιες λέμβους. Η μητέρα και τα παιδιά κατάφεραν να επιβιβαστούν σε μία από αυτές, αν και δεν έχει εξακριβωθεί με βεβαιότητα ο αριθμός της.

Ο ίδιος παρέμεινε στο πλοίο και χάθηκε στο ναυάγιο σε ηλικία μόλις 25 ετών. Η σορός του δεν ταυτοποιήθηκε ποτέ.

Η Ζυλιέτ και οι κόρες της διασώθηκαν από το Carpathia και έφτασαν στη Νέα Υόρκη στις 18 Απριλίου. Αντί να συνεχίσει προς την Αϊτή, η νεαρή χήρα επέστρεψε στη Γαλλία. Τον Δεκέμβριο του 1912 γέννησε έναν γιο, τον οποίο ονόμασε Ζοζέφ, όπως τον πατέρα που δεν πρόλαβε να γνωρίσει.

Ο Ζοζέφ Λαρός θεωρείται ο μοναδικός γνωστός μαύρος άνδρας επιβάτης του Τιτανικού. Δεν ήταν, ωστόσο, ο μοναδικός επιβάτης αφρικανικής καταγωγής, καθώς μαζί του ταξίδευαν και οι δύο κόρες του.

Η ιστορία του διατηρήθηκε χάρη στις μαρτυρίες της οικογένειάς του και ιδιαίτερα της Λουίζ, που επέζησε μέχρι το 1998. Πίσω από ένα από τα γνωστότερα ναυάγια της ιστορίας βρίσκεται έτσι και η απόφαση ενός πατέρα που επέλεξε λιγότερη πολυτέλεια για να μη χρειάζεται να αποχωρίζεται τα παιδιά του ούτε την ώρα του φαγητού.