Γιώργος Ζυμπίδης: Συγκλονίζει ο πατέρας του - «Δεν ήθελα το παιδί μου ήρωα, αλλά ζωντανό»
Ήξερα την αξία του παιδιού μου, δεν ήθελα να μου την αποδείξει κάποιος», είπε ο απαρηγόρητος πατέρας του 23χρονου πυροσβέστη που σκοτώθηκε στο Ζεφύρι
Μετά από κάθε αδόκητο θάνατο κάποιου ένστολου που πέφτει την ώρα του καθήκοντος, το λαϊκό αίσθημα τον περιγράφει ως ήρωα. Και όντως είναι. Αλλά αν ρωτήσουμε τους απαρηγόρητους γονιούς, ο πόνος τους δεν μαλακώνει καθόλου με τη λέξη «ήρωας».
Εκείνοι αφιέρωσαν μια ζωή για να μεγαλώσουν με κόπους το καμάρι τους. Εκείνοι γνώριζαν κάθε μέρα ότι το παιδί τους είχε ηρωική ψυχή και συνείδηση αυτοθυσίας. Δεν χρειάζονταν καμία ανείπωτη τραγωδία να τους χτυπήσει την πόρτα, για να μάθουν πόσο ξεχωριστό ήταν το παιδί τους. Το ήξεραν ήδη. Ο κόσμος δεν το ήξερε, αλλά δεν χρειαζόταν και να το μάθει. Όχι έτσι. Όχι για μια φωτιά που ξεκίνησε από την ασυνειδησία κάποιων, όπως συνέβη στην εγκαταλελειμμένη κατοικία στο Ζεφύρι.
Αυτήν ακριβώς την κατάθεση της πονεμένης ψυχής του έκανε ο πατέρας του 23χρονου πυροσβέστη Γιώργου Ζυμπίδη μιλώντας από την Καστοριά στην εκπομπή «Πρώτος Καφές με τη Ζήνα» του Star:
«Δεν ήθελα το παιδί μου ήρωα, αλλά ζωντανό. Ήξερα την αξία του παιδιού μου, δεν ήθελα να μου την αποδείξει κάποιος. Δεν ήθελα να είναι ήρωας. Ήθελα να γυρίσει πίσω το παιδί μου», είπε περίλυπος, ομολογώντας ωστόσο την ηρωική προσφορά όλων των πυροσβεστών, ανεξαρτήτως αν έπεσαν στο καθήκον ή όχι.
Ο πατέρας του αδικοχαμένου Γιώργου, μίλησε και για το συναισθηματικό σοκ που υπέστησαν οι συνάδελφοι του γιου του, μετά την τραγωδία. Όπως είπε, συνάντησε πυροσβέστες οι οποίοι δυσκολεύονταν ακόμη και να τον κοιτάξουν στα μάτια ή να του απευθύνουν τον λόγο, γιατί ένιωθαν και αυτοί ότι έχασαν ένα μέλος της «οικογένειας» του σώματος.
Το διάστημα λίγο πριν το μοιραίο περιστατικό, τίποτα δεν έδειχνε πως ο θάνατος καραδοκούσε. Την Πέμπτη ο 23χρονος είχε επικοινωνήσει με τη μητέρα του, ενώ το μοιραίο Σάββατο, βρισκόταν σε υπηρεσία. Η τραγική ειρωνεία είναι ότι μόλις θα την έφερνε εις πέρας, θα ξεκινούσε άδεια μιας εβδομάδας από την Κυριακή, επιστρέφοντας στην οικογένειά του.
Στο τηλέφωνο συζητούσε με τους δικούς του, απλά καθημερινά θέματα, όπως το τι θα έτρωγε όταν θα επέστρεφε, πώς θα περνούσαν μαζί τις ημέρες της άδειάς του και τι θα έκαναν όσο θα βρισκόταν κοντά τους. Τελικά ο Γιώργος δεν πρόλαβε να αγκαλιάσει ποτέ τους δικούς του. Και αυτές οι ανέμελες συζητήσεις λίγο πριν το κακό, γίνονται «καρφιά» στην καρδιά κάθε απαρηγόρητου γονιού. Ο Γιώργος είχε πολλά όνειρα για το μέλλον και πέρα από την αφοσίωσή του στο Πυροσβεστικό Σώμα, φοιτούσε στο Οικονομικό Τμήμα του πανεπιστημίου Αθηνών.
