Οικόπεδα: Χιλιάδες ιδιοκτήτες στον αέρα - Κίνδυνος να χάσουν το δικαίωμα δόμησης!

Χιλιάδες ιδιοκτήτες οικοπέδων εκτός σχεδίου βρίσκονται σήμερα αντιμέτωποι με έναν πρωτοφανή παραλογισμό. Έχοντας επενδύσει τις οικονομίες μιας ζωής και έχοντας πληρώσει σωρεία φόρων, ξαφνικά ανακαλύπτουν ότι η περιουσία τους μπορεί να μην έχει πλέον δικαίωμα δόμησης!

Οι μικρομεσαίοι ιδιοκτήτες μικρών οικοπέδων αλλά μέχρι και τεσσάρων (ή και παραπάνω) στρεμμάτων κινδυνεύουν να μείνουν με ένα αχρηστευμένο κομμάτι γης, αφού σύμφωνα με τη νομολογία του Συμβουλίου της Επικρατείας, υπάρχει η απαίτηση τα εκτός σχεδίου οικόπεδα να έχουν «πρόσωπο» σε κάποιον νομίμως αναγνωρισμένο κοινόχρηστο δρόμο.

Το εξοργιστικό είναι ότι μπορεί να υπάρχει δρόμος που χρησιμοποιείται επί δεκαετίες, να εξυπηρετεί κατοίκους, αγρότες και επιχειρήσεις, αλλά στα χαρτιά να μην πληροί τις προϋποθέσεις αναγνώρισης. Με άλλα λόγια, ο δρόμος υπάρχει στην πραγματικότητα, αλλά για τον γραφειοκρατικό λαβύρινθο της χώρας είναι σαν να μην υπάρχει!

Πρόκειται για μια απόλυτη θεσμική παραφωνία που φτάνει τα όρια του «πλιάτσικου», αφού το κράτος γνωρίζει επί δεκαετίες την ύπαρξη των δρόμων, επέτρεπε τη χρήση τους, εισέπραττε φόρους για τις ιδιοκτησίες που εξυπηρετούσαν, αλλά τώρα εμφανίζεται να σηκώνει τα χέρια ψηλά, επικαλούμενο την έλλειψη επίσημης αναγνώρισής τους. Και φυσικά ο πολίτης καλείται να πληρώσει για ακόμη μία φορά τον λογαριασμό της κρατικής αδράνειας.

Ιδιαίτερα σοβαρό κρίνεται το ζήτημα για τα αγροτεμάχια άνω των τεσσάρων στρεμμάτων που είχαν δημιουργηθεί πριν από τις 31 Δεκεμβρίου 2003. Οι ιδιοκτήτες επικαλούνται τις ειδικές προβλέψεις του Ν. 3212/2003 και ζητούν να αποσαφηνιστεί η σχέση τους με την απόφαση 176/2023 του Συμβουλίου της Επικρατείας.

Το ερώτημα είναι απλό: Αν το κράτος, μέσα από τις υπηρεσίες του, στερεί από έναν πολίτη τη δυνατότητα αξιοποίησης της περιουσίας του, ποιος θα αποζημιώσει τη ζημιά που υφίσταται; Μήπως μέσα από τέτοιες ακατανόητες αποφάσεις υπάρχει η πρόθεση να ερημώσουν από ζωή τα αγροτεμάχια, ώστε να αγοραστούν πάμφθηνα από τα μεγάλα συμφέροντα; Σε μια εποχή που υποτίθεται ότι προέχει η λύση του δημογραφικού, πώς εξηγούνται τέτοιες κινήσεις, οι οποίες το μόνο που καταφέρνουν είναι το να ερημώνουν την επαρχία;

Η κατάσταση γίνεται ακόμη πιο απαράδεκτη όταν διαφορετικές Υπηρεσίες Δόμησης εφαρμόζουν διαφορετικές πρακτικές, δημιουργώντας πολίτες δύο ταχυτήτων. Άλλος μπορεί να προχωρήσει σε μια περιοχή και άλλος να βρίσκεται εγκλωβισμένος σε μια ατελείωτη γραφειοκρατική περιπέτεια. Η Πανελλήνια Ομοσπονδία Ξενοδόχων έχει επίσης προειδοποιήσει για τις σοβαρές επιπτώσεις, όχι μόνο στις μεγάλες τουριστικές επενδύσεις, αλλά και στους μικρούς ιδιοκτήτες που βλέπουν τους κόπους μιας ζωής να απαξιώνονται.

Η κυβέρνηση, όμως, δεν μπορεί να κρύβεται πίσω από αποφάσεις, υπηρεσιακές ερμηνείες και πινγκ πονγκ ευθυνών. Δεν μπορεί το κράτος να είναι παρόν όταν εισπράττει και απόν όταν πρέπει να προστατεύσει τον πολίτη και την περιουσία του. Δεν μπορεί να ζητά από τους ιδιοκτήτες να είναι συνεπείς σε κάθε φορολογική και νομική υποχρέωση, όταν το ίδιο αδυνατεί να ξεκαθαρίσει ένα ζήτημα που αφορά χιλιάδες περιουσίες.